Het was een vreemd dilemma. Rechts van me zong Al Green ‘Let’s stay together’. Links van me, buiten, wachtte een zomerse hoosbui. Met na 150 meter de tent waarin cultheld Swamp Dogg optrad.

Al Green!

Regen!

Ik nam een sprint, om slechts half doorweekt binnen te komen bij Swamp. Bij de ingang van de tent struikelde iemand die naar buiten kwam over de drempel, en viel languit in een plas. Die was meteen half doorweekt, van voren. Lees verder »

Dat is ook wat. Net voor altsaxofonist Steve Lehman (“uit Brooklyn, maar wel een rijke buurt”) met zijn octet aan zijn set zou beginnen, barstte er boven het festivalterrein een gigantisch onweer los. Dus net toen de hitte weer wat draaglijk werd in de Missouri-tent, waagden veel muziekliefhebbers zich niet meer door de stortbui naar de achterzijde van de festivalsite. Met een halflege tent als gevolg.

Geheel tegen de festivaltraditie in begon Lehman ook nog eens een half uurtje te laat (zonde, anders hadden we nog wat Christian Scott kunnen meepikken). Maar Lehman verontschuldigde zich netjes en beloofde dan maar wat van de achterstand in te halen door wat sneller te spelen. “Al ben ik wellicht de enige van deze band die daar niet in zou slagen”, grapte hij zelfrelativerend. Lees verder »

Daar was ie dan, de daverende drumsolo van Questlove, het brein van hiphopgezelschap The Roots. Hij ging van ingetogen naar zacht naar bijna niks, met ferme klappen tussendoor, in duet met de percussionist, die hem op de voet volgde. Daarna zette hij weer aan, tot het licht uitging en het stil werd, en op de derde tel weer aanging en hij er een snelle reeks tikken uitgooide, die eindigde in een dollemansrit achter zijn kit. Lees verder »

Een waar hoogtepunt: soulveteraan Lee Fields zingt zijn vervoerende liedje ‘Ladies’ in de Congo-tent. Het nummer ervoor had hij het publiek al laten dansen, maar vanaf het moment dat de gitarist zijn betoverende gitaarlijntje inzet, is het lichaam een losgeslagen schip op de golven. Fields schudt een vuist, iedere keer als de trompet en saxofoon de melodie met een energieshot injecteren. Ook Fields krult mee en smeert zijn ‘Ladies’ breed uit. ‘Laaaadiez!’

In de snellere stukken, als het zweet van hem afspat, zie je dat hij alles geeft: ‘If you take his heart you can make him feel less than a man. And you can make a man feel like a king.’ En dan weer smachtend:  Ladies! Beautiful ladies!’ Lees verder »

Nog in het NRC Jazz Café werd Christian Scott gefêteerd. De 27-jarige trompettist uit New Orleans is dit jaar de winnaar van de Paul Acket Award, een prijs die wordt uitgereikt aan een artiest die meer aandacht verdient voor zijn uitzonderlijke talent. Hij is er erg opgewonden over, vertelde  hij tijdens eens geanimeerd gesprek met Amanda Kuyper.

De prijs doet hem extra deugd, vertelde hij, omdat North Sea Jazz zijn favoriete festival is. Scott stond hier voor het eerst toen hij amper 17 was en sindsdien komt hij met plezier terug. “Hier komen duizenden en duizenden mensen die echt de  muziek willen horen. En daar kan absoluut niets aan tippen”, zei Scott. Worden er dan ook festivals georganiseerd waar het niet om de muziek draait? “O, de meerderheid. Daar komen mensen om iets te zien, niet om iets te horen.”

Lees verder »

‘Als je als kind een droom hebt en je houdt van country, dan heb je het moeilijk’, vertelde Waylon bij zijn optreden in de Maas-zaal aan het begin van de avond. ‘Zoals elke goede muzieksoort het moeilijk heeft in dit land’, voegde hij er aan toe. Hij besloot met: ‘Dus laten we festivals als deze levend houden, dan hou ik de country levend. Ok?’ Waarop de Nederlandse soulzanger een onvervalste country-jerker inzette – en applaus oogstte. Lees verder »

De Cubaanse jazzpianist Ramón Valle stond al eerder op North Sea Jazz, een keer of vier zelfs, schat hij. Maar dit jaar staat hij er voor het eerst met zijn eigen trio, een samenwerking met zijn landgenoot Omar Rodriguez alvo op bass en de Amerikaan Owen Hart jr. op drums.

Die Cubaans-Amerikaanse samenwerking is voor hem heel bijzonder, vertelde hij aan Yael Vinckx in het NRC Jazz Café. “Je creëert samen een nieuwe taal, je moet de muziek voor zichzelf laten spreken.” Voor Valle is het ook de eerste keer dat hij in een trio speelt, en ook dat is voor hem iets bijzonders. Geïnspireerd door het WK voetbal zei hij daarover: “in een trio moet je de bal laten rondgaan, en niet proberen zelf te scoren.”

Lees verder »

North Sea Jazz is een beschaafd festival. Dat zie je aan alles, niet alleen aan het feit dat de meeste meerdaagse bezoekers in een hotel verblijven, in plaats van een tentje op de festivalcamping. Is die er eigenlijk nog bij NSJ, een camping?

Naar een vette hap kan je hier erg lang zoeken. Hamburgers of braadworsten zijn er niet te vinden. Wel gebakken vis (het blijft North Sea), maar ook Thaise wok of andere exotische specialiteiten.

Lees verder »

Zomerfestivals hebben doorgaans te lijden onder de regen, maar op het Over het IJ Festival werd het te zonnig. De voorstelling De helaasheid der dingen moest vrijdag worden afgebroken omdat de hoofdrolspeler oververhit raakte. Plots wreekte zich dat veel voorstellingen op de Amsterdamse NDSM-werf binnen zijn. En het is al zo’n fysieke voorstelling. Rogier Schippers, als de drinkende vader, zag eruit alsof hij spoedig zou overlijden. Maar dat is ook zijn rol. Lees verder »

Een van de thema’s van dit North Sea Jazz Festival is Brooklyn, waar de jonge creatieve geesten van de jazz tegenwoordig bij elkaar om de hoek wonen. Niet dat de jamsessies die ze er houden voor zoiets zorgt als een typische Brooklyn-sound, de musici wonen er vooral omdat het iets goedkoper is dan in Manhattan. Lees verder »