Veel artiesten roepen dat ze er een party van maken, maar Typhoon en de New Cool Collective maakten er echt een feestje van. Met veel gasten, een juichend publiek en veel knallende muziek.

De bigband van Benjamin Herman legde een solide basis voor de melodische raps van de jonge Typhoon. Bij hem gaat ‘Ik hou van mijn mensen’ vloeiend en ongemerkt over in ‘Ik wil applaus voor mijn mensen!’

De Congo-tent was veel te krap voor iedereen die deze show wilde meebeleven. Het is een aanwijzing dat de Nederlandse acts het goed doen, want ook bij Caro Emerald was het dringen.

Een gastoptreden was er van Giovanca, die morgenavond zelf optreedt. Samen  lieten zij en Typhoon de zaal ‘Mijn moeder is thuis’ zingen, ‘in het Surinaams’, zoals Typhoon zei. Het klonk als ‘Adeem a masso’, en dat is wat ik meefluisterde en –schreeuwde.

Daarna volgden er diverse collegarappers, die zich allen neervlijden in het zachte bedje van de bigband – de kringelende trompet, de roffeltjes en de steeds weer de stuwende sax van hoofdman Herman.

Echt los ging iedereen op ‘Tot hier en niet verder’, een nummer van De Fakkelbrigade. Iedereen moest springen en sprong ook, de toetsenist sprong mee, de drummer sprong mee, zelfs het publiek kwam uit de stoelen (die zijn nieuw in de Congo). De altijd stijlvolle Herman moest zich zichtbaar bedwingen. Dat was alleen om nog een fraaie solo te spelen. Daarna stuiterde ook hij over het podium.

Ook nadat de kopersectie het nummer in gedempte tonen besloot, denderde de show door. Rap en jazz gingen in elkaar over en het tempo bleef hoog. In een intermezzo zonder Typhoon liet de band horen nog sneller te kunnen. Razendsnel. Dan keerden Typhoon en zijn maten en Giovanca nog één keer terug voor een daverend slot. Indrukwekkend concert: wie gaat hier nog overheen?

Dit verhaal is geplaatst op vrijdag 9 juli 2010 om 22:25 uur.