De pr-machine van het Stedelijk Museum in Amsterdam had al voor wat buzz gezorgd. ,,Morgen brengen we drie persberichten uit over ons programma”, meldde de woordvoerder begin deze week. Eindelijk, dacht ik nog. Nu krijgen we te horen welke kant het uitgaat met het belangrijkste museum voor moderne en hedendaagse kunst in ons land. Na een half jaar van stilzwijgen gaat de nieuwe directeur Ann Goldstein ons nu vertellen wat haar plannen zijn, en met welke kunstenaars ze haar ‘Temporary Stedelijk’, dat eind augustus opent, wil gaan vullen.

Maar in de persberichten die de volgende ochtend inderdaad volgden, was het zoeken naar de signatuur van directeur Goldstein. Er komt, zoals ieder jaar, een tentoonstelling met voorstellen voor de gemeentelijke aankopen, die plaats zal vinden op de begane grond van de oudbouw. Aan die expositie, Monumentalisme, doet een mooi rijtje namen mee, onder wie Yael Bartana, Gert Jan Kocken, Job Koelewijn, Renzo Martens en Barbara Visser. Maar die selectie werd gemaakt door een jury, voorgezeten door Jelle Bouwhuis van het Bureau Amsterdam. De directeur kan daar, traditiegetrouw, haar aankopen voor het museum uit kiezen.

Over de tweede, wel door haar samengestelde tentoonstelling wil Goldstein niet meer kwijt dan dat die Taking Place heet en bestaat uit ,,speciaal geselecteerde werken van hedendaagse kunstenaars die gepresenteerd worden in diverse ruimten in het gebouw”. Er zullen ,,Amsterdamse, Nederlandse en internationale kunstenaars” aan deelnemen, onder wie ,,gevestigde en opkomende namen”. Zij zullen ,,nieuwe site-specific werken” maken, maar ook ,,video- en audio-installaties, interventies in het gebouw, performances en grafische vormgeving”. Kortom, we kunnen in augustus alles en iedereen verwachten in het Stedelijk. Maar wie of wat precies, wil het museum nog niet bekendmaken omdat de gesprekken met de kunstenaars nog gaande zijn.

Terwijl de pr-machine van het Stedelijk ons af en toe kruimels informatie toespeelt, zakt het Stedelijk in de hoofden van de kunstliefhebbers van Nederland steeds verder naar de achtergrond. Het museum speelt geen enkele rol meer in de discussie over hedendaagse kunst. Dat het museumgebouw al jaren gesloten is, mag geen excuus zijn. Goldstein zou ook meer naar buiten kunnen treden in interviews, kunnen spreken op symposia, kunnen deelnemen aan debatten. Nu is het Stedelijk, door haar grote afwezigheid, een museum zonder gezicht.

De enige keer dat Ann Goldstein haar stem wel duidelijk heeft laten horen is toen ze in maart de ontwerper van de huisstijl, de Fransman Pierre di Sciullo, ontsloeg. Maar ook dat besluit wilde ze  niet verder toelichten. Het wordt tijd dat Goldstein nu eens het achterste van haar tong laat zien. Niet alleen omdat het Stedelijk een open en toegankelijke directeur verdient, maar vooral ook omdat zo’n Stedelijk-directeur een ambassadeur zou moeten zijn voor de hedendaagse kunst. Wie die functie aanneemt, weet dat hij of zij daarmee tegelijk het gezicht is van de hele Nederlandse kunstwereld. Noem het een kunstpaus.

Aan een zwijgende kunstpaus heeft niemand iets.

Dit verhaal is geplaatst op zaterdag 3 juli 2010 om 11:25 uur.