Lekker onderuitzakken in de metro

gerr2Waar voelen mensen zich op hun gemak, behalve op de eigen bank thuis? In de metro. Toen de Amerikaanse schrijver Luc Sante een aantal jaren geleden een essay schreef voor de nieuwe editie van Many Are Called (1966), een fotoboek met metrobeelden uit de jaren dertig van de Amerikaanse fotograaf Walker Evans, vatte hij het leven in de metro als volgt samen: „Het is een neutrale zone waar mensen zich vrij voelen om onzichtbaar te zijn (…)Aangezien het protocol van het metro rijden gebiedt dat je je blik naar binnen moet keren, kan je het gezicht dat je voor de ander draagt, afdoen, je lichaam laten inzakken en je leeftijd, onzekerheid en vermoeidheid de vrijheid geven die het normaal alleen in de privé-sfeer van het eigen huis geniet.”

Die onverwachte fysieke ontspanning, midden in de publieke ruimte, was iets waar ook de Nederlandse fotograaf Reinier Gerritsen door werd geraakt. Vorig jaar fotografeerde hij, vanaf het perron, hordes New Yorkers die, verzonken in gedachten of lezend in de Wall Street Journal, de metro in- of uitstroomden. In totaal maakte hij meer dan 10.000 opnamen. In de afgelopen maanden selecteerde hij er veertig voor zijn fotoboek Wall Street Stop dat deze maand uitkomt.

gerr1De serie, die vanaf volgende week te zien is in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam, sluit goed aan bij een bestaande traditie van Amerikaanse straatfotografie. Niet alleen Evans fotografeerde, met een verborgen camera op zijn buik, de argeloze metrogangers tegenover hem. In de jaren tachtig kwam de fotograaf Bruce Davidson met Subway, een ruig fotoboek vol beelden van doorleefde, uitgesproken karakters die rondhangen in smerige, met grafitti ondergespoten wagons. „Dat is nu heel anders,” zegt Gerritsen. „De metro is schoon, mensen zijn over het algemeen beleefd en tolerant.”

Gerritsen zegt dat mensen nauwelijks aanstoot namen aan het feit dat hij ze fotografeerde. „Als ik een foto maakte en iemand zag het, werd er nauwelijks boos gereageerd. En als het wel zo was, maakte ik een kleine buiging en zei hardop: thank you. Meestal kreeg ik dan een glimlach terug.”

Lees het interview met Reinier Gerritsen morgen in het Cultureel Supplement en kijk naar de werkwijze van de fotograaf in dit filmpje van Marcel Molle:


Dit bericht heeft 1 reactie op “Lekker onderuitzakken in de metro”

  1. Joe van Oosten zegt:

    De juiste schrijfwijze is ‘onderuitzakken’, dus zonder spatie. Zie ook het Groene Boekje.

Reageren op dit bericht is niet meer mogelijk.