Hij werd een tovenaarsleerling genoemd, een alchemist, een virtuoos. De Duitse kunstenaar Sigmar Polke leek zijn voorstellingen op het doek te kunnen toveren – met behulp van exquise pigmenten, dure mineralen, goedkope lakken en giftige chemicaliën. Hij gebruikte exotische materialen als gemalen meteoriet, maar ook zilver en bladgoud. Kijkend naar zijn schilderijen kreeg je vaak het gevoel dat het schilderen buiten Polke om gebeurde. Alsof de verf zelf een weg had gezocht over het doek, zo wonderbaarlijk en magisch waren zijn voorstellingen.

Sigmar Polke overleed donderdagnacht in Keulen op 69-jarige leeftijd. Hij leed al geruime tijd aan kanker. De Duitser was een van de invloedrijkste naoorlogse Duitse schilders, die steevast hoog eindigde in ranglijsten van de best verkopende kunstenaars. Alleen de rijksten der aarden konden zich zijn werken nog veroorloven. De afgelopen jaren werden zijn doeken regelmatig voor vele miljoenen euro’s geveild.

Als kunstenaar wilde hij zich nooit aan één medium binden. Polke was in de eerste plaats schilder, maar ontwikkelde zich ook graficus en fotograaf. Net als zijn landgenoot Gerhard Richter schakelde hij moeiteloos over tussen abstractie en figuratie. Zijn werk was soms grauw en grafisch, dan weer kleurrijk en schilderachtig. Hij schilderde op transparant polyester, maar net zo gemakkelijk op dekens en theedoeken, of zelfs bubbeltjesplastic. Hij verwees in zijn werk naar klassieke kunstenaars als Dürer, maar ook naar strips en sprookjes. Polke maakte geen onderscheid tussen de hoge en lage cultuur. Een krantenfoto had voor hem net zoveel waarde als een schilderij van Goya.  

Lees vandaag een uitgebreide necrologie  in NRC Handelsblad

Dit verhaal is geplaatst op zaterdag 12 juni 2010 om 11:11 uur.