Veel Nederlanders krijgen al een koliek als zij het wapperen der Israëlische vlag horen. Zo slecht is het imago van het Beloofde Land. Daar maakt theatermaker Ilay den Boer dankbaar gebruik van in zijn voorstelling Janken en schieten die op het Utrechtse Festival aan de Werf is te zien. Veelvuldig zwaait hij hierin met de wit-blauwe vlag met de Davidster. In de Volkskrant zei hij uitdagend: ,,Ik wil het gewoonlijk links georiënteerde theaterpubliek er een moment van overtuigen dat de huidige oorlog in Israël noodzakelijk is.” Lees verder »

De Poelifinario, de grootste cabaretprijs, telt deze keer zes nominaties: Claudia de Breij, Marc-Marie Huijbregts,
Jeroen van Merwijk, Mike (Boddé) & Thomas (van Luyn), Eric van Sauers en Jeroen Zijlstra. Eind september wordt de winnaar bekendgemaakt. Maar nu al is duidelijk wat een rijkgeschakeerd seizoen dit was.

Laat ik zelf ook eens even voor jury spelen. Ben ik het eens met dit topperslijstje? Grotendeels wel, al mis ik de sardonische moralist Vincent Bijlo en de uit Turkije teruggekeerde Nilgün Yerli. Wie cabaret ziet als een lachspiegel waarin de stand van het land wordt gereflecteerd, kreeg immers ook bij hen veel te beleven. Lees verder »

‘Moet je dit eens proeven”, zei kunstenaar Joost Nieuwenburg vorige week tijdens een etentje in het Haagse kunstenaarsinitiatief Nest, terwijl hij me een stukje sla toestopte dat nog het meeste leek op een blaadje weegbree. „Waar smaakt dit naar?”

Het eerste waar ik aan moest denken was de geur van vers gemaaid gras, maar dan als smaaksensatie. En ik proefde ook iets ziltigs. Er schoten beelden door mijn hoofd van Ierse klippen, met groene weides waar dit magische plantje dan te vinden zou moeten zijn.

„Proef je geen oester?”, vroeg Nieuwenburg een beetje teleurgesteld. „Dit is oesterblad, zo genoemd omdat het zo naar oesters smaakt.” Lees verder »

Het begint met een enorm zwart doek dat het hele podium afschermt. Als dat omlaag valt, blijkt er een al even grote Duitse vlag achter te hangen. Onder luid gitaargeraas stort ook die naar beneden.

Daar staat Till Lindeman, ziet NRC medewerker Frank Provoost die dit weekeinde verslag doet vanaf Pinkpop. Lindeman draagt een kinky leren pakje en een halsband van felrode veren en lijkt een lamp te hebben ingeslikt, want zodra zijn zwart gekalkte lippen van elkaar gaan, schijnt er licht uit zijn keel. Lees verder »

Opmerkelijk. Bel ik gistermiddag met James Marsh, die vorig jaar een Oscar won met zijn documentaire Man on Wire, over diens tweede deel in de briljante, lugubere Red Riding Trilogy van Channel Four naar de cultromans van David Peace. Dat tweede deel van de filmserie over politiecorruptie in West-Yorkshire speelt in 1980, als de brave, methodische inspecteur Peter Hunt zijn doem tegemoet wandelt wanneer hij naar West-Yorkshire wordt gestuurd om het stukgelopen onderzoek tegen de beruchte Yorkshire Ripper vlot te trekken.

Blijkt vlak voor ons gesprek net een copycat in Bradford, West-Yorkshire, te zijn gearresteerd. Lees verder »

‘Allahoe akbar!’ Klinkt het driestemmig door de schouwburg. ‘Allah is zeer groot’, betekent dat, of ‘Allah is groter’, of ‘Allah is de grootste’. In het Holland Festival, dat dinsdag begint, staat de voorstelling Radio Muezzin, over een bedreigde beroepsgroep: de Egyptische muezzins die vijf keer per dag vanaf de minaretten oproepen tot het gebed.

Duitse theatergroep Rimini Protokoll maakt documentair theater: op het podium staan drie echte muezzins die hun eigen verhaal vertellen, en die de noodklok luiden. In Kairo dreigt namelijk een traditie te verdwijnen. Lees verder »

Elke donderdag: de trailers van films die deze week in de bioscoop in première gaan, met verwijzingen naar de mening van onze recensenten.

Klik hier.

,,Hebben jullie hier in Rotterdam veel grachten?” vraagt een Londense journalist terwijl hij de Westersingel oversteekt, achter medewerkers van Museum Boijmans van Beuningen aan. Tja, de Westersingel in Rotterdam, het is wel water… Maar voor grachten moet je toch echt in Amsterdam zijn. Een groep buitenlandse journalisten bezocht de afgelopen dagen Rotterdam en Amsterdam in het kader van ‘Holland Art Cities’. Aan deze Hollandpromotie in de cultuursector doen tien musea in de vier grote steden mee. Doel is de bekendheid van de Nederlandse musea in het buitenland te vergroten. En dat is nodig ook, zo blijkt. Lees verder »

Misschien wel meer dan in andere jaren is op Art Amsterdam de variatie in stijlen, kwaliteiten en technieken groot. Plekken om zeker te gaan kijken zijn de sprookjesachtige landschapsfoto’s van Marc Mulders bij galerie Zand (9.000 euro). De mensen met ogen zo groot als oren op de claustrofobische scènes van Stylianos Schicho bij galerie Van Krimpen. Mensen betrapt uit het perspectief van een bewakingscamera. En drie balletdanseresjes in zwart kunststof en blauw en roze piepschuim van beeldhouwer Folkert de Jong bij Metis-nl (42.000 euro per stuk). En een prachtige in de computer geschapen klassenfoto van Ruud van Empel (41.000 euro) bij Flatland Gallery. Lees verder »

Alles is te vinden op Art Amsterdam dat dit jaar knusser is omdat de lange paden soms een hoek hebben gekregen waardoor de beurs een bochtig binnenstadsfeertje krijgt. Van de 129 galeries komt een kwart uit het buitenland. Nederland en Amsterdam bepalen de stemming meer dan andere jaren.  Lees in de digitale editie een reportage van de beurs. Bekijk vanaf vanavond op NRC Cultuurblog meer kunst op Art Amsterdam. En zie hier onder voor een fragment van het openingsperformance van de Belgische kunstenaar Jonathan de Winter.

Lees verder »