De Nederlandse tekenaars in de bus naar Barcelona willen op de vakbeurs Ficomic graag contact leggen met Spaanse tekenaars en uitgevers. Maar Robert van der Kroft heeft ook een andere, bijzondere reden. ‘Ik werk al 22 jaar samen met een studio in Barcelona, maar ik heb die mensen nog nooit ontmoet. Dat gaat nu vrijdag gebeuren.’

Van der Kroft tekende vanaf 1975 de klassieke strip Sjors en Sjimmie, tot acht jaar terug. ‘Er is voor het eerst een generatie die opgroeit zonder nieuwe Sjors en Sjimmie’s. De Finse uitgevers van Sanoma zien er helaas geen brood in.’

Met de Spanjaarden maakt Van der Kroft inmiddels al 22 jaar de strip Claire, voor de Vlaamse Flair – en tot een paar jaar terug ook voor de Nederlandse versie. ‘Ik maak thuis de schetsen en die stuur ik door naar Spanje. Zij werken mijn schetsen uit met inkt en kleuren de strip in. Vervolgens krijg ik de strip terug en bewerk hem zodanig dat mijn hand goed herkenbaar is.’

De strip is een echte europroductie: ‘Ik werk samen met twee schrijvers, waarvan er één in Nederland en één in Frankrijk woont. Aangezien ik zelf voornamelijk in Italië woon, gaat ook dat overleg veelal per mail.’

Zo ver is Rob van Barneveld nog niet als stripmaker. De 24-jarige Utrechtenaar werkt in de gehandicaptenzorg en heeft zijn strip in eigen beheer uitgegeven, getiteld Rood Gras. ‘Het zijn anarchistische, dromerige stripjes van één strook. Ze ontstaan vanuit een gedachte die ik krijg, meestal ’s ochtends als ik opsta. Die werk ik dan uit. Het is meestal iets sombers. Ik maak de stripjes om mezelf op te vrolijken.’

Hij laat zijn boek zien, met in de hoofdrol een klein mannetje met een rood driehoekig neusje. ‘Die neus maakt het mijn figuurtje.’ Zijn teksten zijn kleine gedichtjes. Zo is er een strook met het mannetje en een vrouwtje. De tekst is: ‘Ze was er nog niet aan toe om gekust te worden op haar lippen./ Ik mocht haar wel al kussen op haar achterhoofd, zei ze./ Ze had er speciaal een stuk haar voor weggeschoren en met rode lipstick een mondje getekend.’ In drie panelen maakt Van Barneveld dit ook zichtbaar.

Ook Martijn van Santen en Stephan Brusche laten werk zien. Het boek van Van Santen heet Werk in uitvoering. Het is ook in eigen beheer  uitgegeven, zonder dat het verschil zichtbaar is. Van Santen heeft een pakkende satire op het leven op een reclamekantoor getekend, met diverse dieren in de hoofdrol. Sterk is de rol van de baas van het kantoor. Hij heeft last van hallucinaties, waarbij een dinoskelet in spookvorm hem op zijn geweten aanspreekt.

Daarnaast is er een dinojong dat, tegen de zin van zijn vader, in het bos werkt aan zijn webcomic. Zo is de strip van Van Santen ook begonnen.

Stephan Brusche heeft iets heel anders: een zeer ingenieus boekje, zelf gevouwen. Het is een strook die vier plaatjes laat zien. Het vierde plaatje staat op een omgevouwen stuk. Als je dat openslaat kom je bij plaatje vijf en zes, waar het verhaal ook inhoudelijk omslaat en de clou wordt geopenbaard. Die is vaak gewelddadig en bloederig, maar omdat hij kabouters tekent, is het effect van een verwrongen geestigheid.

Op één van de strookjes bijvoorbeeld gooit een kabouter een babykabouter in de lucht. Die keert niet terug, in eerste instantie. Bij het omslaan van het blaadje blijkt de baby aan de harde kabouterpuntmuts te zijn gespietst. Dan zie je ook hoe Brusche aanvankelijk listig de punt van de kaboutermuts buiten het kader houdt. ‘Het is wel typische humor’, verklaart Brusche.

Wordt vervolgd

Dit verhaal is geplaatst op donderdag 6 mei 2010 om 20:07 uur.