Nee, geen van de Nederlandse tekenaars heeft een strip in het Spaans bij zich. Men weet wel dat van collega Peter de Wit zijn Burka babes in het Spaans uit is. Maar wat moeten Spanjaarden met Nederlandstalige strips? De voorlopige oplossing is om vanaf donderdag in Barcelona zo mogelijk strips te laten zien zonder tekst.

Op dinsdag 4 mei om vier uur in de middag vertrok een bus vol Nederlandse striptekenaars naar Barcelona om de Spaanse stripwereld te gaan veroveren. Althans, om zich daar op de vakbeurs en stripfestival Ficomic te presenteren. Nederland is dit jaar eregast op de vierdaagse Ficomic, met zo’n honderdduizend bezoekers de op één na (Angoulême) grootste stripbeurs van Europa.

In de bus zitten oude meesters en jong talent door elkaar: René Windig (van Heinz), Gerrie Hondius, Typex, Robert van der Kroft ( Sjors & Sjimmie) naast Martijn van Santen, Aimée de Jongh, Maaike Hartjes en de vier jongens van collectief Lamelos. De bijna veertig tekenaars worden uitgezwaaid door Jean-Marc van Tol, tekenaar van Fokke en Sukke, die een reis met het vliegtuig prefereert boven twintig uur in een touringcar. Zo voegen zich donderdag, als de beurs opent, nog een tiental tekenaars bij de brede stripdelegatie.

De scène met de wuivende Van Tol wordt meteen met potlood in een tekenblok geschetst door Wilma de Bock, die een getekend reisverslag gaat maken. De Bock heeft normaliter een alter ego om het nieuws te verslaan: Kitty. In haar gagstrip KNN (Kitty’s News Network) stelt de modieuze journaliste Kitty wekelijks vragen bij de actualiteit. ‘Vorige week ging het over prinses Mabel, die Koninginnedag deed op hoge hakken. Hoe houdt ze het vol, vraagt Kitty zich dan af. Op de achtergrond zie je dan de moeie voeten van Mabel door de ramen van de bus van de koninklijke familie steken.’

Achter De Bock zit Gerrie Hondius. ‘Autobiografisch tekenen is het thema van de Nederlandse presentatie, en daar hoor ik wel bij,’ vertelt Hondius. Ze tekent al dertien jaar autobiografisch werk, met als meest recente titel het vorig jaar verschenen ‘Ik ben God’. Hoewel de Nederlandse strip een mannenwereld is, zijn het vooral vrouwen die autobiografisch tekenen, stelt Hondius. ‘Die drang is geworteld in het elkaar verhalen willen vertellen en het uitwisselen van geheimen, alsof het recepten zijn. Vrouwen houden van het dagelijks leven, en van het nabije. Mannen zijn escapistischer ingesteld, die zijn meer bezig met robots en ruimteschepen.’

Ze ontkent dat dit niet heel geëmancipeerd klinkt. ‘Het gaat erom dat we een andere perceptie van de werkelijkheid hebben.’ Bij autobiografisch tekenen gaat het om dingen meemaken en het tonen van gevoelens. ‘Dat kan om onzindingen gaan’, zegt Hondius, ‘zoals een meloenscheplepeltje, waarvan ik dacht dat het een zilveruienlepeltje was. Dan noem ik wel het meest onzinnige dat ik kan bedenken.’

Hondius: ‘Er kwam een vriendin langs met een trommeltje meloenbollen en ik vroeg hoe ze die zo mooi had gekregen. Met een meloenscheplepeltje, zei ze. Dat kende ik niet, maar ik zei: ik heb wel een zilveruienlepeltje. Dat liet ik zien en toen legde zij uit dat dat nou een meloenscheplepel was.’ Met een brede grijns voegt ze er aan toe: ‘Mijn wereld stond op zijn kop. Dat begrijp je wel.’

Wordt vervolgd

Dit verhaal is geplaatst op woensdag 5 mei 2010 om 18:09 uur.