Gaat Hit Girl echt te ver?
Een nieuwe ronde in het geweld-in-de-film debat in de VS. Gaat de zwartkomische superheldenfilm Kick-Ass echt te ver? Steen des aanstoots: de extreem gewelddadige kindheldin Hit Girl. Prominent filmcriticus Roger Ebert vindt deze rol van de tijdens de opnames elfjarige Chloe Moretz moreel afstotend. Niet om de invloed op kinderen: de film is voor 18 jaar en ouder. Of toch weer wel. Lees Eberts wat moeizame redenering hier.
Er kleeft zeker iets pervers aan Hit Girl, met name aan haar liefdevolle band met haar vader, gespeeld door Nicolas Cage. Deze wrokkige ex-agent dubbelt als superheld Big Daddy, een parodie op Batman. Hij schiet kogels in Hit Girls kogelvrije vest en schenkt haar vlindermessen op haar verjaardag, bij de warme chocolademelk met marshmallows. Het gevolg van deze pedagogische praktijken is een gespleten persoonlijkheid: Hit Girl is soms vuilbekkende moordenaar, soms kwetsbaar schoolmeisje Mindy.
Nu lijden alle superhelden daar in zekere zin aan, een gespleten persoonlijkheid. Maar die zijn geen elf jaar. Big Daddy en Hit Girl zijn een perverse parodie op Batman en Robin,
merkte ik in mijn recensie op. Sommigen vallen niet over het cartoongeweld, maar over het woord ‘cunts’ dat Hit Girl nonchalant in de mond neemt: daar zou je Robin nooit op betrappen.
Hit Girl verdeelt de critici en verleidt tot winderige denkstukken over de grenzen van het geweld. De één bespeurt een pedoseksuele onderstroom, of niet en toch ook weer wel. De ander bespeurt in de kritiek op haar karakter seksisme: was Hit Girl een Hit Boy dan had niemand geklaagd. Is zij niet juist ‘empowerment’ voor meisjes? Deze feministe werpt de handen ter hemel: I’m conflicted.
Een typische reaktie. Waarom is Hit Girl verwarrend? Nieuw is dit type van kindmoordenaar niet: Hit Girl mag achteraan sluiten in een lange rij wrekende, verknipte en dodelijke Aziatische schoolmeisjes. Quentin Tarantino bracht dat type al naar het westen in Kill Bill. Zijn O-Ren vermoordt daarin als elfjarige de pedofiel Matsumoto; Tarantino’s hardhandige schoolmeisje Gogo Yubari is naar Japanse en Koreaanse standaard met 17 jaar bijna bejaard. Ook in westerse horror bestaat een lange traditie van moordlustige kinderen.
Maar moordende meisjes: dat mag binnen de filmconventies alleen als ‘bad seed’, als monster. Als heldin wordt het problematisch. Zo ook Hit Girls verknipte, maar liefdevolle relatie met Big Daddy (‘Come on, dad, I’m just fucking with you’). Bureau Jeugdzorg zou er het zijne van denken; de Amerikaanse filmstudio’s durfden het niet aan de film te produceren. En de popcultuurcritici zijn met Hit Girl nog lang niet klaar.
dinsdag 20 april 2010, 0:23 uur
reaktie > reactie, welkom in 2010
dinsdag 20 april 2010, 9:27 uur
Ik moet bekennen dat dit soort discussies me niet interesseert, terwijl ik wel van film hou. Waarom schrijf ik dan?
Het zal mijn weerzin tegen het ‘postmoderne’ zijn (ha, weet iemand eigenlijk wat dat woord precies betekent? Iedereen legt het namelijk anders uit, daarbij geholpen door wat minimale bekendheid met Derrida, Foucault, Lyotard, en anderen).
Het moet al een paar decennia ‘onconventioneel’ zijn, met ‘opgerekte grenzen’, ‘een mix van stijlen en genres’, ‘ironisch’, ‘meerduidig’, ja wat al niet meer. Daarom zijn we veroordeeld tot schier oneindige verveling. Beklijft een film als ‘Reservoir Dogs’ nou echt? Is ‘Pulp Fiction’ een klassieker? Voor mij niet.
Er is iets misgegaan. Dat vind ik althans. Hollywood bracht ons tot 1980 prachtige films. Met een consistent verhaal en een morele onderstroom die je pakken kon. Denk aan Coppola, Cassavetes. Veel eerder had je Billy Wilder, Preston Sturges, Alfred Hitchcock, John Ford. Ik noem maar wat namen.
Ach, noem me een nostalgicus. Maar toen ik de bioscoop verliet na het zien van ‘Face/Off’, van John Woo, bejubeld door de critici ‘die ertoe doen’, toen wist ik dat niet niet alleen de slechtste film aller tijden gezien had (IMHO), maar ook dat er echt een tijdperk voorbij was.
We zitten opgescheept met kinderfilms. Pief. Paf. Poef.
dinsdag 20 april 2010, 10:17 uur
Interessant: dit schreef criticus Anthony Lane vandaag over de film, in The New Yorker:
http://www.newyorker.com/arts/critics/cinema/2010/04/26/100426crci_cinema_lane
maandag 3 mei 2010, 19:02 uur
je bent niet goed hitgirl is gewoon een fantastisch personage gespeelt door een super goeie actice
en er is niets perverts een de bischop die is een pedofiel.
vrijdag 7 mei 2010, 20:02 uur
[...] leeftijdsgrens drie weken na de première verhoogd van twaalf naar zestien jaar. Eerder wijdde ik een post aan het Amerikaanse debat over Hit Girl. Het extreme geweld dat ze aanricht viel slecht bij [...]
zondag 7 augustus 2011, 7:50 uur
ik vond het een superfilm… er zijn zo veel films met geweld, dus waarom hier zon ophef over?
donderdag 18 augustus 2011, 14:14 uur
Hangt ervanaf, het is een grapje natuurlijk, ze willen niemand hiermee inspireren het kind zo op te voeden.
Al vond ik 1 scene in de film echt te ver gaan, de scene waarin ze een man in een autovermaler gooit. Het principe is nog “grappig” maar ze zijn er teveel mee in detail gegaan. Als je hem met een rare zwaai in het ding zou laten vallen, zou het ook luguber zijn, en nog steeds schokkend, en gemeen. Maar de man smeekt om zijn leven, en ze pest hem door nog enkele keren net te doen alsof ze hem vergeeft, voor ze hem levend in elkaar perst.
Ik vind het ook heel zonde dat die enige scene voor mij de film verpest. Als die er niet in zat, had ik verder niet veel aanstoot aan de film genomen.