De beste film van de jaren nul had eigenlijk een televisieserie moeten zijn. Mulholland Dr. van David Lynch is al op vele plaatsen uitgeroepen tot de beste film van het eerste decennium van de 21ste eeuw. In polls onder critici, regisseurs en festivalleiders van zowel het Franse filmblad Cahiers du Cinema, de Amerikaanse evenknie Film Comment en op de veel bezochte website over onafhankelijke film indiewire komt de film van Lynch uit 2001 als de allerbeste uit de bus. Lees verder »

Zo goed is de finale van het Leids Cabaretfestival in geen jaren geweest. Mij was het in elk geval nooit eerder overkomen dat alle drie de finalisten me aan het lachen wisten te maken. De één meer dan de ander uiteraard, maar toch: in andere jaren zit er altijd minimaal eentje tussen die me onbewogen laat – en dat is diplomatiek uitgedrukt. Maar dit jaar was de door de jury bekroonde Jeroen Leenders hooguit nog iets grappiger dan Emilio Guzman, die de publieksprijs kreeg. Lees verder »

Ik zag de acteurs op het podium langzaam maar zeker mensen worden. De nacht voordat ik naar Blasted in De Toneelschuur ging, had ik wakker gelegen. Ik had het buiten grijs en lichter grijs zien worden terwijl ik dacht aan alle e-mails die ik nog moet schrijven, alle mensen die ik nog moet bellen, alle rekeningen die ik nog moet betalen. Lees verder »

Televisie kijken op internet naar doe-het-zelfsoapseries. Dat klinkt nogal jaren tachtig, toen er nog zonder enige controle televisie gemaakt werd op piratenzenders. Op internet is deze cultuur terug: zelf je eigen televisieserie maken en hopen dat het door de selectie komt. Want het publiek beslist of het meer afleveringen wil zien door te stemmen. Heb je genoeg stemmen mag je meer afleveringen maken. Niemand verdient er wat aan en het kijken kost niets.
Dat is het concept van bijvoorbeeld het Amerikaanse Channel101. Lees verder »

Veel is er niet te zien op de tentoonstelling Dicht Bij van de Amerikaanse kunstenaar Lawrence Weiner in BAK. De twee zalen van het Utrechtse kunstcentrum zijn leeg, op enkele wandteksten na. In Weiners kenmerkende typografie staan cryptische zinnen op de witte muren geschreven, zoals ‘Op het op’ en ‘Voortgebracht door de resonantie van een dissonantie’. Drie handgetekende schema’s met steekwoorden als ‘massa’ en ‘hegemonie’ maken de boel er alleen nog maar verwarrender op.
Lees verder »

En maar klagen. De mensen zijn nog nooit zo welvarend geweest, het leven nog nooit zo comfortabel, de mogelijkheden voor cultuur en ontspanning nog nooit zo groot en de levensverwachting nog nooit zo lang. Maar loopt, in de steden van de geïndustrialiseerde wereld, iedereen juichend en tevreden langs de straten? Nee dus. Iedereen kankert maar, op van alles.  In het Fins bestaat daarvoor de uitdrukking `valituskuora’, klaagkoor – bedoeld een situatie waarin iedereen maar kankert. Twee Finse kunstenaars, Tellervo Kaleinen en Oliver Kochta-Kalleinen, kwamen een paar jaar gelden op het idee om die uitdrukking letterlijk op te nemen en een groep burgers uit te nodigen klachten van allerlei aard te inventariseren, op muziek te zetten en in het openbaar uit te voeren. Lees verder »

We worden omstuwd, overstelpt en gebombardeerd met beelden, maar voor de makers van beelden wordt het tegelijkertijd steeds moeilijker mensen voor de lens te krijgen. Worden we beeldschuwer als het onszelf betreft naarmate er meer beelden in omloop zijn en we ons bewust zijn van de kracht en de invloed ervan? Als Janine Schrijver een jongen in een stadspark vraagt of ze hem fotograferen, is de eerste reactie een bondige nee. Lees verder »

In het theaterprogramma van cabaretier Micha Wertheim speelt deze site, nrc.nl, een kleine, cruciale rol. Twee jaar geleden kwam Wertheim hier voor reacties op het nieuws dat hij een invalide in de zaal bij zijn show in Roermond zou hebben beledigd, waarna het publiek vertrok. Wertheim dacht, vertelde hij gisteravond in de Leidse Schouwburg: ‘Bij de NRC zitten de weldenkende mensen, kijken wat zij zeggen.’ Dat viel tegen. Lees verder »

Was het maandenlang doodstil in de bouwput van het Rijksmuseum, gisteren moest de verzamelde pers goed uitkijken dat het niet onder een graafmachine kwam of door een vorkheftruck werd gespiest, zo graag wilden het museum en de bouwers laten zien hoe voortvarend ze bezig zijn. Maar aan welke ingang bouwen ze nu? De oorspronkelijke oplossing van de Spaanse architecten Cruz y Ortiz, met de bezoekersentree in het midden en de fietspaden aan weerskanten? Of de variant met de bezoekersentree aan een kant van de passage en de fietsers aan de andere? Of de compromisvariant, met vier draaideuren in de hoeken van de onderdoorgang? Of nu toch weer een variant zonder fietsers, zoals de actiegroep Rijksophetplein wil?

Lees verder »