IFFR: Gebonden kunst
Een van de aardige dingen van een filmfestival is de chaos: je ziet allerlei films waar je anders nooit heen zou zijn gegaan, je ontdekt dingen. En je vergeet ze weer: ik zou van de meer dan twintig films die ik vorig jaar op het Rotterdamse filmfestival heb gezien, er nauwelijks meer eentje weten op te noemen. Maar misschien gaat het wel niet zozeer om de films zelf.
Veel films zien geeft je ook het idee, de vinger aan de pols van de tijd te hebben, te weten welke thema’s je tijdgenoten voor belangrijk, of essentieel houden – hoe voorbijgaand zulke preoccupaties wellicht ook over een aantal jaar zullen blijken. Ik zag achter elkaar twee films waarin mannen vrouwen vastbonden, in een wanhopige poging om enige controle over hen te krijgen. Dat kan, lijkt me, geen toeval zijn.
In de mooie Nederlandse speelfilm Hunting & Zn. van Sander Burger – waarin een pasgetrouwd stelletje uit Den Oever bezwijkt onder de eisen die de burgerlijke normaliteit hun stelt – bindt de man zijn vrouw vast aan het bed, om haar met dwang te voederen. Zij is namelijk zwanger, maar lijdt tegelijkertijd aan anorexia, waardoor ze regelmatig flauwvalt. De man ziet geen andere manier om de zwangerschap veilig te stellen.
In Red White & Blue van de Britse regisseur Simon Rumley – een verbazingwekkend goede horrorfilm – bindt een man een vrouw vast aan een bed, omdat hij meent dat ze hem met hiv heeft besmet en hij met zijn gevoelens daarover geen raad weet. Ja, het loopt slecht af, maar nog slechter loopt het gelukkig af met de dader.
Ik hou er niet zo van, het vastbinden van vrouwen. Met enige tegenzin ging ik daarom naar Miyoko van de Japanse regissieur Tsubotra Yoshifumi, over het leven van de manga-striptekenaar Abe Shinichi. De Japanse voorliefde voor het knevelen, waar ik niets van begrijp, is immers bekend. Maar dat viel mee: de tekenaar blijkt weliswaar levenslang gebiologeerd door zijn vrouw in staat van ontkleding, maar touwen en boeien komen niet in beeld. Wel veel treurige seks – maar enfin, je kunt niet alles hebben. Miyoko is voor mij zelfs het hoogtepunt van het festival tot nu toe, vanwege de prachtige wisselwerking tussen de gefilmde biopic en de manga-tekeningen.
