Onder de dijk, in het wijdopen grasland, staat een tribune en ertegenover staat een meterslange blinde muur. De schemer begint zo’n beetje in te zetten maar achter een lint staat al een flinke rij publiek, want iedereen wil straks een goeie plek bemachtigen voor Shakespeares Maat voor maat.
Het waait. En niet zo’n beetje.
,,Windkracht zeven’’, weet Jos van Hulst, ,,en dat is nog maar een begin. Morgenmiddag stormt het echt.’’
Jos van Hulst is een van de acteurs en bovendien hoort hij tot de oprichters van dit gezelschap dat zich toelegt op landschapstheater. Als er iemand is, die weet wat het weer kan aanrichten dan is hij het.
Weet hij ook. Maar dít…
De lege tribune is niet helemaal leeg. Er klit een groepje mensen samen. Acteurs, een productieleider, technici, een Oerol-baas.
Kunnen we spelen of waaien we weg? Is het verantwoord? Wat doen we de mensen aan? Wat doen we onszelf aan? En àls we spelen, hoort het publiek ons dan eigenlijk? Wat gaan we doen?
Ze spelen.
De wind giert om de acteurs. Hun kostuums fladderen aan hun lijven, hun kapsels gaan aan gort. Neuzen worden rood, gezichten staan zo strak dat er van mimiek weinig sprake meer is. Soms zijn ze goed te verstaan, soms scheurt de wind hun stem aan repen.
Het stuk vordert, het donker valt. De wind trekt verder aan. Het hoge gras golft als een razende, in de verte staan de koeien met hun konten dezelfde kant op.

Dit is ongekend. We zien de acteurs lijden, wij lijden mee, maar er loopt bijna niemand weg. En het gebeurt: de voorstelling profiteert van het onbarmhartige gewaai.
De personages vechten, voor hun eer, voor hun leven. Voor het recht op frivoliteit vloeien er tranen over een mannenwang.
Deze Maat voor maat zal onder normale omstandigheden uitstekend zijn. Nu is hij geweldig.

Dit verhaal is geplaatst op donderdag 19 juni 2008 om 1:20 uur. U kunt reageren of trackbacken vanaf uw eigen site. (Wat is trackbacken?)