Reacties op: Jojoën met Shakespeare

Door: jj lamers

jj lamers — Sun, 02 Mar 2008 01:47:30 +0000

zinloos deze discussie waanneer de subsidient geen grote ensembles meer wenst te subsidieren en de onvoorstelbare “overhead” binnen de organisaties accepteert alsof die onontkoombaar is. een “echte shakespeare” kan in het nederlandse bestel niet (gewoon) meer worden opgevoerd. al deze bespiegelingen houden geen rekening met de praktijk.

Door: Pam Simkins

Pam Simkins — Mon, 25 Feb 2008 09:28:42 +0000

Klassiek of modern? Deze vraag doet er niet toe naar mijn idee. Hoe een stuk gepresenteerd wordt is van minder belang dan de noodzaak om voor te zorgen dat de emotie en geest van het stuk en gedachtegoed van de schrijver overeind blijven. Baz Luhrmann’s verfilming van Romeo en Julia verplaats het stuk naar het hedendaagse Los Angeles, war het geweld van rivaliserende bendes het leven van jonge mensen bepaalt. Deze enscenering laat ons op een onverbiddelijk wijze zien hoe eng en gevaarlijk het werkelijk kan zijn om verliefd te worden op iemand uit een andere groep. Er gaat hier niets verloren aan de geest van het stuk, zijn impact wordt eerder versterkt door de setting.
Maar we moeten wel voor waken dat door het aandacht van de toeschouwer te laten afleiden door rondlopende kippen en andere clichéachtige attributen, we alleen een platvloers amusement aan over houden. Dan is de toeschouwer de verliezer. Hij of zij missen dan de uitdaging om mee te gaan in een ontdekkingstocht naar emoties en mee te denken over thema’s die ons leven raken – toen en nu.
Een voorstelling waarin de vorm eerder dan het inhoud de boventoon heeft, wekt de indruk dat de regisseur de essentie van het stuk niet begrijp, of eenvoudig niet het lef heeft om het aan te pakken.

Door: corrie

corrie — Sun, 17 Feb 2008 14:53:11 +0000

Ja (originele) klassiekers mis ik op toneel.
“Het Toneel speelt” van H. Croiset gaf deze in eigentijdse vorm.
Waarbij het ‘origineel’ duidelijk en gaaf over het vortlicht komt. HULDE!

Door: e.f.limburg

e.f.limburg — Sun, 17 Feb 2008 12:19:06 +0000

Op zich is er geen bezwaar tegen actualisering van de scènes van oude toneelstukken. Een moderne uitvoering van de “Gijsbrecht” was de mooiste die ik ooit zag. Dat de experimentele aanpak van oude stukken gepaard gaat met de volledige verdwijning van de traditionele uitvoeringen – zoals volgens het artikel uitsluitend in Nederland het geval is – lijkt mij echter ongewenst. Er dreigt een “terreur van de actualiteit”. Blijkbaar gaan theaterdirecties, regisseurs en toneelgezelschappen ervan uit dat bij het publiek de behoefte ontbreekt om zich te laten opnemen in een andere tijd, een andere cultuur. Herkenbaarheid van uiterlijkheden is de norm, het avontuur van de ontdekkingsreis wordt prijsgegeven.
Ernstiger is het verlies van het besef dat de menselijke natuur onveranderlijk is en niet vernieuwbaar. Het aanschouwen van een klassieke tragedie van vijfentwintig eeuwen geleden pepert ons deze waarheid veel steviger in dan een gemoderniseerde opvoering. Deze herkenbaarheid van ons innerlijk is veel belangrijker dan de platvloerse herkenbaarheid van aankleding en enscènering. Daarom hebben de landen, die naast de moderne versies de traditionele vormgeving handhaven gelijk.