De Nederlandse theatergroep Lunatics is al een paar jaar te gast op Oerol. Dit jaar spelen ze er de voorstelling Ku-Do op een open plek in de bossen van Terschelling. Tijdens de voorstelling die Joyce Roodnat bezoekt speelt de regen een belangrijke rol. Wind, water, bos en theater: typisch Oerol.

Enkele andere videoverslagen die de komende dagen op het cultuurblog zullen verschijnen: Onder Constructie van De Jongens, Helling van Nora Heilmann, Spinvis en Zomersprookjes.

Ze heeft een mooie maffe kop. Haar acteerstijl is net zo maf en net zo mooi. Niets is veilig voor haar snerpende verbeelding.
Ook de viewmaster niet.
De viewmaster was een vergissing van de jaren vijftig. Een diavertoongeval van bruin plastic, waarmee je foto’s extreem driedimensionaal kon bekijken. Van Parijs. Of van de Keukenhof.
Over de viewmaster gaat haar voorstelling View-o-rama: twintig minuten superieure onzin, doorlopend gespeeld in een zeecontainer die doet of hij een huifkar is (ik kan het ook niet helpen). Ze staat ermee op Oerol.
Paulien Cornelisse. Lees verder »

Het Théatre du Centaure speelt in de duinen van Terschelling de voorstelling Cargo. In een grote zwarte circustent worden mens en paard één. Joyce Roodnat maakt kennis met ezeltje Koko, een van de hoofdrolspelers van dit bijzondere stuk.

Zet twee theatermakers (mannen) op een locatie van takken en zand. Die trekken al snel stofjassen aan, of een overall. Ze gaan doeners spelen. Kerels uit één stuk. Nachtwakers. Bouwvakkers. Types van weinig woorden, bezig met onnavolgbare handelingen. Drie theatermakers in een duinpan (drie mannen) – tien tegen één dat die aan het bouwen slaan. Een knarsende machine van aanzienlijke hoogte, liefst met vlammen en stoom. Of een ingewikkeld bewegende constructie van schroot en ander ruig materiaal. Het ding is nergens goed voor, daar gaat het om. Lees verder »

De haven van West Terschelling is het startpunt voor elke Oeralganger; of je nou artiest bent of bezoeker.

Oerol is nog niet serieus begonnen als ik hem al tegen het lijf loop. Jos Thie. Wie? Thie! Ik ken hem van hier, hij is een theatermaker die graag buitensporige voorstellingen op vreemde plekken regisseert. Hij maakte Abe Lenstra in het Abe Lenstrastadion (met nagespeelde voetbalwedstrijden). Hij deed King Lear in een manege (met paarden en roofvogels). Voor zijn versie van de opera Orpheus et Euridice moest het publiek bij zonsopgang klaar zitten aan de rand van een Fries meer. (In ruil zagen ze water branden en iemand over water lopen).
Alweer jaren geleden maakte Jos Thie ook voor Oerol een voorstelling, aan de rand van het ruige natuurgebied De Boschplaat. Peer Gynt. Stront met Staatsbosbeheer, want vanwege een verdwijntruc had Jos een gang in het duin laten graven. Groot succes.

Lees verder »

Op Terschelling is NRC-redacteur Joyce Roodnat samen met Kester Freriks neergestreken om daar verslag te doen van het Oerol-festival. Gedurende de week verschijnen op het cultuurblog videoreportages, recensies en verslagen van de 26-ste editie van Oerol.