Je zou het een soort porno voor nerds kunnen noemen: paddenlikken op de iPhone. In Venetië kan dat, al zie je op het biënnaleterrein nog betrekkelijk weinig bezoekers aan hun telefoon likken. Jammer, want het voegt een dimensie toe aan de kunst die tot nu toe onzichtbaar bleef. Lees verder »
Vorig jaar leek Constantin Film de zogeheten Hitler-meme te verbieden. Die scene uit Der Untergang waarin Hitler vloekt en tiert in de bunker over van alles en dan nog wat. Die strijd is allang opgegeven, vandaar dat Hitler nu ook over Lars von Trier tiert, persona non grata sinds hij verklaarde hem te begrijpen. Het begrip is wederzijds.
Sean Penn was deze week iets te laat in Cannes: groot overleg in Haïti, waar hij goede dingen doet. Dat schijnt vorig jaar ook al zo te zijn geweest. De man is politiek actief op een manier die velen irriteert. Een ster hoort nu en dan een mishandeld hondje of hongerig Afrikaantje te knuffelen, maar een mening mag hij niet hebben. Daar is hij immers als acteur te dom en ijdel voor. Zo luidt een breed gedragen mening. (Hoewel vrijwel iedereen ook denkt dat politici een soort acteurs zijn)
Waar Frankrijk reikhalzend naar uitkeek: La Conquête, over Nicolas Sarkozy die in 2002 en 2007 de macht greep maar zijn vrouw Cécilia verloor. De film gaat direct in heel Frankrijk in roulatie om het moeilijker te maken hem te verbieden: dat zou Sarkozy kunnen doen met een beroep op de draconische privacywetgeving. Eerder deze week vertelde regisseur Xavier Durringer me daarin niet zo te geloven. Alleen al dat de film draaide in Cannes, maakte het “kunst, entertainment of showbiz zo u wil, maar in elk geval geen politieke laster”. Lees verder »
In Cannes mis je altijd wat. Vandaag moest ik de schandaalpersconferentie van Lars von Trier skippen voor de schandaalfilm over president Sarkozy. Daarover later meer. Maar Von Trier bleek in topvorm. Zijn film Melancholia was zoals verwacht een apocalyptische versie van Festen. Eerst een uur bruiloft die lelijk uit de hand loopt, waarna de aarde wordt verpletterd door de planeet Melancholia. Tegen die tijd is het meer ‘twee zusters en een planeet’. Lees verder »
Het langverwachte meesterwerk van Terrence Malick was er gisteren dan eindelijk. The Tree of Life zou eigenlijk in Cannes 2010 draaien, maar Malick sleutelde nog een jaartje door aan deze meditatie over leven en dood, de weg van de natuur en de weg van de verlossing.
Malick is een goeroe wiens films al tot meesterwerken zijn verklaard voordat hij een meter heeft gedraaid. Lees verder »
Twee prachtige films kregen gisteren een luid en universeel applaus, geen van beide lijkt een serieus kandidaat voor de Gouden Palm. The Artist van Michel Hazanavicius omdat hij een komedie is. Toen ik gisteren aan de dinertafel beweerde dat deze film in Nederland in de bioscopen gaat draaien – en bezoek gaat trekken – waren mijn tafelgenoten sceptisch. Een Frans retrofilm … een komedie nog wel … en een satire op oude Hollywoodfilms … in zwart-wit … zonder geluid … Wordt niks dus: hooguit een handjevol cinefielen.
Alleen: zij hebben dit absurd grappige melodrama niet gezien. A Star is Born anno 1929, wanneer de stille film plaats maakt voor de geluidsfilm en superster George Valentin voor Peppy Miller. Reggiseur Hazanavicius en acteur Jean Dujardin – de beste lach ter wereld – vielen al op met de geestige Franse James Bond-spoofs OSS-117. Dat blijken slechts primitieve vingeroefeningen voor The Artist. Lees verder »
Nederland is gearriveerd aan de Boulevard de la Croisette met de enige serieuze bijdrage aan de 64st editie van Cannes: Code Blue van Urszula Antoniak. Over een blonde Engel des Doods, verpleegster Marian op een terminale afdeling. Zij beslist over leven en dood, ‘euthenatiseert’ met spuitjes, en dat is het enige zinvolle contact dat ze heeft. Ze ziet het als zelfopoffering, denkt dat ze de patiënten verlost. Maar zelf is ze levend noch dood. De clichés die een collega-verpleegster op haar afvuurt, zijn helemaal waar: ‘Als je niet goed bent voor jezelf, kan je dat ook niet voor anderen zijn.’
Antoniak koppelt in Code Blue koele stilering aan soms afstotelijke lichamelijkheid. Lees verder »
Veel grappigs speelt zich in Cannes in de marge af. Gisteren een documentaire van Keith Allen – de vader van zangeres Lilly Allen – over de ‘samenzwering’ rond de dood van prinses Diana in 1997: Unlawful Killing . Betaald door Mohammed Al-Fayed, pa van Dodi, stapelt de documentaire onder begeleiding van bloedstollende muziek tallloze ongerijmdheden en daders op een enorme hoop.Diana gedood door nazistische geheim agenten die in landmijnen handelen? Zoiets. Zelf kon ik helaas niet bij dit Britse onderonsje zijn, want ik had elders interviews. Lees verder »
De 64st editie van Cannes is los! Met Midnight in Paris van Woody Allen als opening. Tot verdriet van de organisatie ontbreekt Carla Bruni vanavond op de rode loper: 43 jaar en naar verluidt zwanger van een presidentiële tweeling, een natte droom voor elke paparazzo dus. In de film speelt zij in drie onzekere scènes een gids. Andere scènes zijn kennelijk op de vloer van de montagekamer achtergebleven.
Dat Bruni het laat afweten, hangt mogelijk met iets anders samen. Cannes draait dit jaar ook La Conquête, waarin haar echtgenoot Sarkozy als meedogenloze machtswellusteling te kijk staat. In de filmtrailer is onder meer Jacques Chirac te zien die de kleine Napoleon met een denkbeeldig geweer onder schot neemt. Ik las ergens dat de film valt samen te vatten als: hij won de macht, maar verloor zijn vrouw. Zijn ex dus: voor zowel de president Sarkozy als zijn nieuwe eega genoeg reden om weg te blijven. Lees verder »
