Crisis in rechtspraak
Als lagere rechters geen recht meer doen omdat hogere rechters dat ‘zinloos’ maken, dan is er iets grondig mis. De Nijmeegse rechtssocioloog Groenendijk schetste vorige week een meer dan verontrustend beeld van de vreemdelingenrechtspraak in zijn afscheidsrede Een venijnig proces.
Een rondgang langs 24 rechters bevestigde dat de verhoudingen tussen rechtbanken en de Raad van State als het gaat om vreemdelingenrecht ernstig verstoord zijn.Asielaanvragen die door de rechters waren gehonoreerd, werden in hoger beroep bij de Raad van State afgewezen. De lagere rechters raken ontmoedigd en gefrustreerd door de consequent afwerende houding van de appèlrechter die zij verdenken van dienstbaarheid aan de politiek. Daardoor zijn waarborgen in het recht voor de vreemdeling uitgehold. Rechters verzetten zich, raakten teleurgesteld en legden zich er ten slotte bij neer. Uit loyaliteit jegens collega’s, jegens de wet die beveelt de hogere instantie te gehoorzamen en jegens de vreemdelingen wie geen valse hoop moet worden geboden. Productiedruk, loopbaanvrees en kadaverdiscipline deden de rest.
Vuistregel in de kring van vreemdelingenrechters was dat van de Raad van State niets kon en niets mocht en dat het ‘dus’ nutteloos was iets te proberen. Een rechterlijke macht die zichzelf in isolement tot zwijgen heeft gebracht, biedt geen verheffend beeld. Opvallend is het geringe corrigerende vermogen. Geen rechter of president was in staat indruk te maken op de Raad van State, die in alles de boot afhield. Alleen het (hogere) Europese Hof in Straatsburg heeft Den Haag meerdere malen gecorrigeerd.
Hierdoor is het gezag van de rechtspraak door de Raad van State uitgehold. De lagere rechters zélf geloven er niet meer in. Hoewel zij zeggen ‘te spreken door hun vonnis’, houden zij daar mee op als blijkt dat bij de Raad van State niemand luistert.
De kritiek raakt het hart van de rechtspraak: hoeveel controlemacht hebben rechters werkelijk tegenover het openbaar bestuur? Is de hoogste vreemdelingenrechter, de Raad van State, nog geloofwaardig als hij wordt aangezien voor een zijtak van het openbaar bestuur? Al vaker is betoogd dat de structurele zwakte van de Raad van State de onheldere combinatie van rechtspraak en wetgevend advies is. De Raad wordt bemand door 55 staatsraden van wie een kleine twintig politiek zijn benoemd, zoals onlangs de politicoloog en CDA’er Deetman, oud-burgemeester en -minister. Hij leert het recht nu in de praktijk.
De rechterlijke macht hoort organisatorisch, fysiek maar ook wettelijk los te staan het bestuur. Rechters moeten de grondrechten van de burger in hun hart dragen, de mensenrechtenverdragen uit hun hoofd kennen en hun handen vrijhouden ten opzichte van het kabinet. Dan kan respect bestaan tussen rechterlijke instanties. Dan is er wel ruimte voor afwijkende oordelen die grenzen verleggen en nieuw recht scheppen. Dat is een fundament van de democratie.
maandag 28 april 2008, 14:40 uur
Het feit dat rechters onderling verschillende uitspraken kunnen doen over eenzelfde zaak en de blunders van het Openbaar Ministerie geven bij elkaar opgeteld weinig vertrouwen in de rechtsgang in het algemeen.
Er is politiek geïnfiltreerd in de rechtspraak. Iets wat nooit had mogen gebeuren. De onafhankelijkheid is daarmee overboord gegooid. Donner dient af te treden.
maandag 28 april 2008, 15:13 uur
Dat de Raad van State dienstbaar is aan het openbaar bestuur, geldt niet alleen bij het vreemdelingenrecht. Als burger sta je vreemd te kijken als je van je advocaat te horen krijgt, dat de Raad van State niet hetzelfde is als de Hoge Raad en dat je misschien in theorie wel het gelijk hebt, maar dat je dat in de praktijk wel kunt vergeten, omdat de ‘stemming’ niet in jouw voordeel is.
Mijn advocaat had gelijk. De plaatselijke overheid gebruikte gelegenheidsargumenten, de bepalingen bestonden wel, maar werden onmiskenbaar gebruikt om een doel te bereiken waarvoor ze niet in het leven geroepen waren. Dat verweer mocht niet baten: de overheid vindt altijd wel een stok om een hond te slaan, als ze maar creatief van de wet gebruikmaakt.
De kwaliteit van de rechtspraak in Nederland is over het algemeen hoog, maar dat geldt niet voor de Raad van State.
maandag 28 april 2008, 15:20 uur
Joop,
1. Uit het feit dat sommige rechters van mening verschillen, volgt niet dat de rechtsgang dús ondeugdelijk is. Overal ter wereld verschillen lagere en hogere rechters regelmatig van mening. Dit komt omdat in hoger beroep feiten anders blijken te liggen, andere argumenten worden aangevoerd, omdat een bepaalde wet op verschillende manier kan worden uitgelegd, of omdat een rechter inderdaad iets niet helemaal goed heeft gezien.
2. Het OM speelt geen rol van betekenis in vreemdelingenzaken.
3. Donner is minister van Sociale Zaken.
4. Aftreden van de minister van Justitie (Hirsch Ballin) lijkt me niet de goede weg, omdat rechters, ook staatsraden, nu eenmaal onafhankelijk zijn.
Het beste lijkt me dat de adviserende taken bij de RvS blijven, dat het rechtsprekende deel van de RvS organisatorisch en in personele zin helemaal apart wordt gezet, dat staatsraden niet langer politiek benoemd worden en dat uitspraken van de RvS aan de Hoge Raad kunnen worden voorgelegd.
maandag 28 april 2008, 16:04 uur
Nogal naïef commentaar. Is het niet duidelijk dat de politiek voor zowel de onderbuik als het hoofd van deze samenleving doof is geworden? De macht is namelijk veel belangrijker dan dat.
maandag 28 april 2008, 16:16 uur
Geachte heer Joop Schouten, al heeft het nog de schijn: Donner is niet van Binnenlandse Zaken of Justitie maar van Sociale Zaken. Ik geef toe, wónderlijk. De heer Hirsch Ballin ‘doet’ Justitie.
Het is kennelijk mogelijk in Nederland de ‘scheiding der machten’ vanaf de top, i.c. de Raad van State, te doorbreken. Waardoor rechters gedegradeerd worden tot ‘His Masters Voice’. Hier past rebellie van deze beroepsgroep om de tyrannie te verdrijven die hun (en daarmee ons) hart doorwondt!
maandag 28 april 2008, 16:19 uur
Vele, vele malen heb ik melding gedaan op dit podium van de dienstbaarheid van de magistratuur aan de politiek. Dit vooral met betrekking tot de toepassing van het kinderrecht, waar dezelfde erosie heeft toegeslagen. Zeer bemoedigend is het dat nu eindelijk de gemoederen in beroering beginnen te geraken en hulde aan de vrije pers (lees NRC) voor deze overduidelijke stellingname.
maandag 28 april 2008, 16:39 uur
Apart dat dezelfde Raad van State wel een goede naam heeft bij particulieren en instituten die besluiten aanvechten op het gebied van milieu en ruimtelijke ordening – nogal eens van gemeentelijke of provinciale overheden. Verschil met de asielprocedures is dat daar rechtbanken tussen zitten, terwijl voor milieu en RO de Raad van State vaak de enige instantie is. Wordt die dan ook als zijtak van het openbaar bestuur (lees: politiek) gezien? Neen, omdat de Raad van State zeer streng is voor de lagere overheden. Zo streng als het Europese Hof voor de Staat der Nederlanden.
Om van het gedoe af te zijn, kan de Raad van State misschien beter de asielprocedures voortaan direkt naar Straatsburg doorschuiven – net zoals de vreemdelingenrechters het bijltje erbij neergooien. Nog eenvoudiger is afschaffen van de mogelijkheid voor de staat om bij zichzelf in beroep te gaan en in geval de staat hoger beroep zoekt, alleen de Europese mogelijkheid te bieden.
maandag 28 april 2008, 17:13 uur
Als blijkt uit feiten dat de rechtsspraak is uitgehold, en dat zelfs de Raad van State, het hoogste rechtsorgaan betreffende bestuursrechtelijke geschillen, geen onbevooroordeeld advies of een onbevooroordeelde rechterlijke uitspraak meer kan doen, dan zal er iets anders moeten gebeuren. Het lijkt erop dat de tijd is aangebroken, waarin andere mogelijkheden zullen moeten worden bekeken en andere inzichten moeten verkregen om de rechtsgang ordentelijk te laten verlopen.
Er zijn vele mogelijkheden waarin een nieuw soort model gevonden kan worden om een onpartijdige uitspraak te doen over kwesties zoals het vreemdelingenbeleid, en vele zaken meer. Daar is echter meer voor nodig dan alleen maar praten over andere regels en wetten. Er is dan een geheel andere manier van leven en denken nodig, namelijk een mate van onafhankelijkheid, die soeverein is en boven alles staat. Zodat er uitspraken gedaan kunnen worden die toegesneden zijn op iedere op zich zelf staande gebeurtenis, zonder beïnvloeding van de rechter door angst voor zijn baan of represailles in een andere vorm.
Wanneer mensen zover zouden kunnen komen, zouden er ook veel minder regels en wetten nodig zijn. Want nu zijn er zoveel regelgevingen en wetten, dat zelfs rechters door de bomen het bos niet meer zien. De wetten zijn veel te ingewikkeld geworden en geven heel veel gelegenheid tot eigen interpretatie.
In de lilaca is gebleken dat het verstand nauwelijks meer oplossingen kan bieden voor problemen, die uitgaan boven het bevattingsvermogen van het denken. Er worden meestal noodoplossingen gevonden die slechts korte tijd dienen, daarna moet er weer iets anders worden bedacht.
De enige mogelijkheid is nieuwe wegen te zoeken om de maatschappij te herordenen volgens een ander principe, dat uitgaat boven dat van het verstand, dat het mentale principe wordt genoemd.
Als deze nieuwe mogelijkheden worden aangegrepen om te komen tot een geheel nieuwe structuur van de maatschappij, gaat de rechtspraak vanzelf mee.
De nieuwe maatschappij is er een waarin mensen veel meer eigen verantwoordelijkheid hebben en zodoende ook heel anders in het leven staan. Dit geldt dan ook voor de rechterlijke macht, die een heel ander zicht zou krijgen op hoe de rechtsgang zou kunnen gebeuren. Met deze nieuwe mogelijkheden zou er een totale omwenteling in het hele leven komen van de mens en de wereld.
Of dit binnenkort mogelijk is, valt te betwijfelen, maar als de nieuwe tendens nu wordt ingezet, zal zeker over een jaar of tien al heel veel gebleken zijn over de mogelijkheden die er voor rechters zijn in het opbouwen van een nieuwe, andere structuur van het gerechtelijk apparaat, waarin onafhankelijke uitspraken en soevereiniteit belangrijke pijlers zijn waarop deze macht berust.
maandag 28 april 2008, 17:26 uur
Ook echter in een democratie bestaan er hiërarchische principes. Maatschappelijk gezien waren die al geruime tijd zodanig uit het oog verloren dat alleen ‘de meest gelijken onder de gelijken’ het gelijk hadden, dat wil zeggen het gemene volk kreeg het steeds meer voor het zeggen. Waar dat volk inmiddels precies is terechtgekomen, is niet geheel duidelijk, maar misschien wel in de rechterlijke macht. De hoeveelheid wetten en regels is zodanig uitgebreid en verfijnd, dat men vaak niet meer weet hoe die nog toe te passen. Door het toegenomen aantal vormen is dus zowel een Babylonische spraakverwarring als dientengevolge juist willekeur ontstaan.
De slang bijt in zijn eigen staart.
maandag 28 april 2008, 17:46 uur
De wildgroei aan regels in Nederland, ook wel vergeleken met die bijvoorbeeld in Duitsland aan de Tweede Wereldoorlog voorafging en onder andere aanleiding was tot het werk van Kafka, zijn in een wat modernere sfeer toch ook al langere tijd geleden begonnen, met Hirsch Ballin, zegt men.
maandag 28 april 2008, 18:28 uur
Wat hier wezenlijk aan de hand is, is dat de Raad van State niets anders doet dan consequent de politieke oogmerken van de wet eerbiedigen, nl. zorgen dat vreemdelingen als het effe kan uit Nederland verdwijnen.
Wat zich hier wreekt, is dat Nederland, helaas, anders dan het overgrote deel van de democratische landen geen grondwettelijke rechterlijke toetsing van (bv. de Vreemdelingen)wet en bijbehorende Maatregelen van Bestuur kent.
Dat maakt populisme in Nederland nu juist zo gevaarlijk !
maandag 28 april 2008, 19:07 uur
Eerst even wat olie op de golven: de Raad van State kent aparte afdelingen voor de adviesfunctie richting regering op wetsvoorstellen en voor rechtspraak.
Maar toegegeven: deze (interne) opzet overtuigt de gemiddelde burger waarschijnlijk niet echt. Noch ook enkele internationale organisaties.
Een aantal jaren is al geprobeerd rechtsprekende taken over te hevelen naar de Hoge Raad. Bij mijn weten is dat toen niet gelukt. Waarom is mij niet bekend. Organisatorisch gezien moet het geen probleem opleveren, want die twee instituten zetelen op loopafstand van elkaar. Het zal wel met een machtstrijd te maken hebben tussen twee instituties. Iets waarvan ze als rechtsprekers in laatste ressort (en dus als hoeders van het recht) nu juist verre hadden moeten blijven!
maandag 28 april 2008, 19:15 uur
Feit is dat de rechterlijke macht al jarenlang gedomineerd wordt door D66- en PvdA-georiënteerde rechters (zie de enquêtes op dit gebied). Deze doen uitspraken waarvan sommige burgers niet langer het gevoel hebben dat er ‘recht’ wordt gedaan.
Recht is echter niets anders dan een afspiegeling van culturele en maatschappelijke normen en dus in principe dynamisch. Elke uitspraak van een rechter is een subjectief oordeel en kent ook daarom altijd een politieke component. Zie bijvoorbeeld het verschil in uitspraak tussen Volkert van der G. en Mohammed B. De ene 14 jaar en de andere levenslang. Nu de Raad van State uitspraken doet die een deel van de links georiënteerde rechters niet zint, is echter volgens dezelfde rechters geen sprake meer van onafhankelijkheid maar van politiek? Dat is volgens mij een politieke uitspraak. De rechterlijke macht inclusief het beroepsorgaan is toch onafhankelijk? Zo gauw een politicus zich mengt in een rechterlijke uitspraak, schreeuwt men hard dat inmenging van de politiek in het juridische systeem niet mag. Niet door de bevolking gelegitimeerde rechters hebben dan wel een mandaat tot inmenging?
Het hoofdredactionele commentaar is overigens analytisch zeer arm en riekt ook naar politiek. Hoezo losstaan van het bestuur? Een rechterlijke macht dient juist midden in de samenleving te staan om recht te doen! Ik dacht dat het bij de NRC met de aanstelling van Birgit Donker een wat andere koers aan het varen was?
maandag 28 april 2008, 19:47 uur
Goh, dat dit commentaar niet meer reactie uitlokt. Ik zou willen zeggen: tot op zekere hoogte is er sprake van een crisis in de rechtspraak. Het huidige vreemdelingenrecht kun je zelfs bijbels duiden, en wel zo: dat het recht van vreemdelingen in de poort verkracht wordt. Die poort was vroeger de plaats waar recht werd gesproken. Tegenwoordig zijn het de rechtszalen van rechtbanken. En dat is schokkend. Gereformeerde jongens zoals Balkenende en Rouvoet zouden toch beter moeten weten. Die zouden toch moeten weten dat ze daarmee het oordeel Gods over zichzelf afroepen. Maar dat ze interesseert geen ruk en ze doen er ook geen donder aan. Erger nog: ze verdedigen dit ‘beleid’ zelfs! En zo dragen ze bij aan de verrotting van Nederland.
Want het is toch nog slechts een minderheid in dit land die gelooft dat Haagse burelen gevuld zijn met moreel integere lieden? Nee, evenals de Tweede Kamer zijn ook Haagse burelen gevuld met carrière-belust lieden. En als vreemdelingen van hun ambitie het slachtoffer worden, dan hebben ze daar volledig vrede mee. Maar anderzijds zijn ze o zo begaan met het wereldleed. Ze vinden zelfs dat al het wereldleed onze schuld is, of het nu milieu heet of ziekte, ondervoeding, onderontwikkeling of enig ander gebrek, die vroegere kolonisatoren hebben dat allemaal op hun geweten. En dus ook Nederland, want wij waren vroeger ook zo’n kolonisator. Wee u, gij Farizeeën.
Waarom is het vreemdelingenrecht in dit land dan toch zo uit de hand gelopen? Wel, omdat we het oordeel van de rechter ernstig hebben ingeperkt, omdat die rechter allen nog maar marginaal mag toetsen, omdat onze volksvertegenwoordigers hebben liggen te snurken evenals onze vertegenwoordigers in de Kamer van Reflectie. Dat was altijd al de Kamer van de Snurkers of, zoals Thorbecke het zei: de Kamer zonder ,,zonder grond en doel”. Nee, tegen de zittende macht ga je niet lullig doen.
maandag 28 april 2008, 21:51 uur
Nederland is geen democratie, maar meer een relatief milde VU-dictatuur. Hier geen horrorkelders voor asielzoekers maar de oubliette van de Raad van State; hoewel de crematie van nog levende asielanten in spé op Schiphol toch gerust een misdaad genoemd mag worden. De (mede)schuldige was m.i. minister Piet Hein Donner toen op Justitie, nu op Sociale Zaken(!) Hij had, per Koninklijk Besluit, een gevangenis, gebouwd uit o.a. plastic en geperst stro, tegen alle adviezen van de Brandinspectie in toch opengehouden. Dat kun je toch niet correct noemen.
Juridisch had niemand schuld al kreeg een van de overlevenden achteraf een rookverbod (en wij allemaal trouwens). Op hetzelfde Schiphol waren al eens eerder 1400 (levende) eekhoorns die zonder geldige papieren waren, door een shredder gedraaid. Het zijn dit soort gebeurtenissen die het rotsvaste vertrouwen in hen die zich boven ons gesteld hebben, ondermijnen.
De Raad van State, een levend museum dat al sinds 1531 bestaat, spreekt en maakt zelf recht. De leden worden aangewezen door zittende partijen, aldus ontstaat een kopie van de regering als het ware. Het begrip democratie is hier ‘back to the future’. Pikant is dat de regering bij besluitvorming steevast verwijst naar die RvSt als Deus ex Machina*, bij voorbeeld in de zaak van de tweede Europese Grondwet, die héél anders zou zijn dan de eerste (o.a. zou er een ander lettertype gebruikt zijn). Conclusie: GEEN nieuw referendum. Het zijn dit soort gebeurtenissen die het rotsvast vertrouwen in hen die zich boven ons gesteld hebben, ondermijnen.
Behalve per gewone posting wordt deze brief ook per aangetekende post verzonden.
*Door afgezant per parachute ingebracht (Latijn).
dinsdag 29 april 2008, 01:30 uur
Staatsraden zijn meestal uitgerangeerde politici die in verhouding van de machtsverhoudingen worden benoemd. Neem nou figuren als Sorgdrager (D66). Hopeloos afgedankt, incompetent (zie haar optreden als minister van Justitie). Na gedacht te hebben ‘in de race te zijn’ als Nationale Ombudsman, toch maar schielijk weer in haar rolletje teruggekropen in de Raad voor de Cultuur. (Een soort functie als voorzitter Kampeerraad die Aantjes glansvol bekleedde.) Uiteindelijk als politiek benoemde D66′er (jaja, ze bestaan nog door kereltje Pechtold) in de Raad van State gedumpt. Je moet toch wat???
dinsdag 29 april 2008, 11:45 uur
Eigenlijk is deze situatie te bizar voor woorden.
Deze kamer van de Raad van State is ook adviseur van de politiek, maar dan wel indirect. Trias politica zou de basis van onze democratie moeten zijn, maar hier lijkt dat evenwicht ver te zoeken. Nog even en we kunnen Nederland verkopen aan Brussel. De Algemene wet bestuursrecht is nog vrij recent en is in tranches ingevoerd. De bedenkers hiervan (de commissie-Scheltema)zullen zich wel achter de oren krabben over wat de overheid ervan gemaakt heeft. Want volgens mij ligt daar het probleem. Rammelende wetgeving in het Vreemdelingenrecht. En wat gebeurt er? Niets! Welgevallig kijkt de overheid toe als zij maar gelijk krijgt. Wat zou ons nog meer te wachten staan aan rammelende wetgeving? Gaat u gerust naar uw legerstede enz. enz.
dinsdag 29 april 2008, 13:04 uur
Wil het commentaar nou echt zeggen dat een beroepsgroep zonder democratische controle de wil van de samenleving, zoals neergelegd in de wet, opzij mag schuiven vanwege het eigen geweten?
Rechters horen de wet toe te passen. Als de wet niet overeenkomt met hun geweten, moeten ze ontslag nemen en niet de wet opzijschuiven!
Waar klagen die rechters nou eigenlijk over:
1) De politiek neemt een wet aan om een bepaald doel te verwezelijken.
2) De (lagere) rechter is het niet eens met de wet en doet toch een andere uitspraak.
3) De (hogere) rechter grijpt in en corrigeert de uitspraak om in lijn met de wet te zijn.
Mij lijkt het dat die asielrechters een flinke tik op de vingers moeten krijgen vanuit de beroepsgroep zelf! Ze gaan immers willens en wetens in tegen de heersende uitleg van de wet.
dinsdag 29 april 2008, 14:16 uur
Toch nog enige toelichting, mede naar aanleiding van de reactie van Sjoerd Schreuder #18. Een hoger beroep bij de Raad van State gaat niet vanzelf; indirect zit daar de overheid achter. Veelal is hoger beroep gestoeld op ambtsberichten die ons moeten doen geloven dat alles TOF is op de wereld (niet te verwarren met de beweging TON). Niemand gelooft dit gelukkig. Het is slechts de perceptie van BuZa-personeel in den vreemde. Homo’s komen alleen in Nederland voor. Kinderen in Nederland mag je niet slaan. De doodstraf is afgeschaft. Met deze reactie kom ik hier goed weg. Maar als er twee Marokkaanse jongens dreigen te worden teruggestuurd, zijn wij maar al te blij dat het land van aankomst Engeland was en dat vanwege hun geaardheid aldaar wel asiel verleend werd. Hoe hypocriet kan een land zijn dat onder het NAP licht.
dinsdag 29 april 2008, 17:01 uur
Reagerend op Ron Molenaar #19:
Internationale verdragen zijn meestal algemeen geformuleerd. Als voorbeeld: ,,Het recht van een kind op een gezinsleven.” Een mogelijke interpretatie is dat je dus de vader niet naar de gevangenis mag sturen, omdat je daarmee het gezinsleven van de zoon/dochter ontneemt. Een extreme interpretatie, maar het is een mogelijke interpretatie. Maar zou dat betekenen dat Volkert v/d G. een alternatieve straf opgelegd had moeten worden zodat hij bij zijn zoontje kon blijven? Een rechter die dat had besloten, zou terug zijn gefloten in hoger beroep.
Hoewel juristen proberen om zoveel mogelijk in de tekst van de wet te vangen, zal dat nooit 100% lukken. Daarom zal de wetgever richtlijnen over interpretatie opstellen, meestal in de toelichting op de wet en in de discussie in het parlement. Dit is dan een beginpunt voor de jurispudentie. Aan de hogere rechters is het vervolgens om de uitspraken van lagere rechters op één lijn te brengen.
En inderdaad: dat kan betekenen dat een lagere rechter moet besluiten tot iets dat tegen zijn/haar principes ingaat. Maar dat is toch precies de scheiding van de machten? De rechter schrijft immers niet zelf de wet, hij past deze slechts toe.
Sed dura, sed lex. Of is het tegenwoordig: de wet geldt alleen als ik vind dat de uitkomst ok is?
dinsdag 29 april 2008, 18:55 uur
Was het maar zo simpel, Sjoerd Schreuder, de wet toepassen, slechts. De meeste wetten zijn voor vele interpretaties gevoelig en met die bedoeling zijn ze samengesteld. Ze staan bol van dubbelzinnigheden, waar geen eenduidige stelling op kan worden losgelaten.
Dat komt doordat een wet formuleren en schrijven, politiek bedrijven is.
dinsdag 29 april 2008, 19:11 uur
Sjoerd Schreuder #20
Dank voor uw college, de damnatio ontgaat mij, interpeteren is ook een vak, maar ik hoef het curia novit jus niet op te voeren, u weet het al.
dinsdag 6 mei 2008, 11:16 uur
Er is hier sprake van de subcultuur van rassenstrijd. In de rechterlijke macht zitten bijvoorbeeld veel hindoestanen, de upper class onder de allochtonen, maar dat is nog steeds minder het geval onder de hogere rechters. Dat verandert vanzelf.
zondag 18 mei 2008, 13:23 uur
Dit commentaar nog eens lezend, na de repliek van Schuyt en Van der Winden gisteren in NRC, kom ik tot de conclusie dat die repliek grotendeels doel mist:
1. De verdediging van hun onderzoek laat ik graag over aan Groenendijk en Terlouw, maar Schuyt en Van der Winden gaan er helemaal aan voorbij dat dit slechts een van de kritische geluiden over de Raad van State is van de laatste tijd. Hoe kun je in ’s hemelsnaam over de vreemdelingenrechtspraak van de RvS spreken zonder de zaak Salah Sheekh van het Europese Hof in Straatsburg te noemen?
2. Het mag dan aan de vreemdeling zijn om te bewijzen dat die voor toelating in aanmerking komt, maar dat wordt onmogelijk gemaakt als de (herhaaldelijk onbetrouwbaar gebleken) ambtsberichten als onaantastbaar gelden, wat Amnesty of andere deskundigen ook beweren.
3. Schuyt en Van der Winden gaan uitgebreid in op de situatie waarbij de asielzoeker in hoger beroep bij de RvS gaat na een afwijzing bij de rechtbank. De rechters in het onderzoek van Groenendijk en Terlouw klaagden juist over de (schijnbaar veelvuldig voorkomende) situatie waarbij een voor de asielzoeker positieve uitspraak van de rechtbank door de RvS wordt vernietigd.
Schuyt en Van der Winden hebben daarentegen wel een punt waar zij stellen dat er te weinig aandacht is voor de rol van de wetgever. Dat geldt ook voor dit commentaar.
zaterdag 24 mei 2008, 21:44 uur
Het gaat niet alleen om vreemdelingenzaken waar de afdeling rechtspraak van de Raad van State de plank volledig misslaat. In bestuursrecht geldt volgens de afdeling de onschuldpresumptie niet. De afdeling toetst het beleid bijvoorbeeld in Bibobzaken niet aan het Europese verdrag. Bijvoorbeeld over de beschikbaarheid van het dossier. Art. 28 staat niet toe dat de burger de beschikking heeft over het dossier, terwijl de gemeente dat wel heeft. Lijkt toch in strijd met het beginsel vastgelegd in art. 6 Europese verdrag. De afdeling acht wetgeving nooit in strijd met het Europese verdrag of EEG-richtlijn, omdat de Raad van State als adviesorgaan in wetgevende zaken die toets al zou hebben verricht en je valt je collega’s toch niet af.
De afdeling rechtspraak heeft zich daardoor als onafhankelijk rechtsorgaan volledig buitenspel gezet. Het wordt tijd dat ofwel de afdeling een zeer grote omslag maakt, hetgeen uiterst onwaarschijnlijk is gezien de reacties uit die hoek, ofwel de zaak van de onafhankelijkheid van de afdeling opnieuw wordt beoordeeld door het Europese Hof. Tenslotte was het bij de eerdere beoordeling slechts een krappe meerderheid in het hof, die positief daarover oordeelde.