Politieke scouting
Voor de meeste kiezers in de Amerikaanse voorverkiezingen is het een voordeel dat geen van de kandidaten in beide partijen definitief is verslagen. Bij zowel Democraten als Republikeinen lieten de voorverkiezingen in New Hampshire een ander resultaat zien dan de stemvergaderingen in Iowa. Deze twee kleine deelstaatjes hebben zo geen beslissende rol kunnen spelen voor het hele land. Dat is maar goed ook. Dan valt er voor de meerderheid ook nog wat te kiezen.
Maar de kansen zijn gekeerd. De winnaars van Iowa, de Democraat Barack Obama en de Republikein Mike Huckabee, hebben gisteren slechts een tweede en derde plaats gehaald in New Hampshire. Bij de Republikeinen ligt na de overwinning van John McCain in New Hampshire de wedloop nog helemaal open. Na het smadelijke verlies in Iowa is Hillary Clinton er in New Hampshire weer bovenop gekomen. Obama blijft in de race, al zijn de open voorverkiezingen in New Hampshire belangrijker dan de grillige kieskringprocedure in Iowa.
Uiteindelijk zijn verscheidene Democratische en Republikeinse kandidaten nog interessant genoeg voor campagnefinanciers die op mogelijke winnaars gokken. Want de kandidatenselectie is een ordinair gevecht in een modderbak met de ingewikkelde regels van American football. Het zijn campagnefinanciers, adverteerders, allerlei media, adviseurs, vrijwilligers, lobbyisten die van de zijkant proberen om kandidaten onder te duwen of boven te trekken. De kandidaten op hun beurt proberen een gunstig imago van zichzelf te creëren. Clinton wist zo lange tijd de kiezers van Obama weg te houden door zich als de onvermijdelijke kandidaat voor te doen.
Maar aan dat systeem zitten wel haken en ogen. Het is eigenlijk niet eerlijk dat door de volgorde van voorverkiezingen kleine groepen vroege kiezers veel invloed hebben op het selecteren van de kandidaten van de twee partijen. De vroegere oligarchie van de partijen heeft nu plaatsgemaakt voor de oligarchie van de vroeg stemmende deelstaten.
De deelstaten zijn daarom met elkaar in een haasje-over met verkiezingsdata verwikkeld geraakt. Het seizoen begint zo steeds vroeger. Op 5 februari aanstaande hebben de meeste Amerikaanse partijleden al kunnen stemmen. Deze verlenging van de verkiezingsperiode is nadelig, omdat er minder tijd overblijft voor het eigenlijke regeren. De vraag is dus of het huidige stelsel nog houdbaar is. Er zijn voorstellen om de voorverkiezingen volgende keer per regio te organiseren. Maar dan nog zal er een volgorde moeten worden aangehouden, zodat de kandidaten de kans hebben om het hele land te bereizen. Bovendien gaat het slechts om een voorselectie van kandidaten en die verloopt vrijwel nergens volstrekt eerlijk.
Het enige wat de Amerikanen na afloop weten is dat de kandidaat die met zijn organisatie de eerste modderveldslagen kan overleven, wel politiek talent heeft. Pas bij de presidentsverkiezingen stemmen alle kiezers tegelijk. Dan is de invloed meer gelijkmatig over de kiezers verdeeld. Daarin wijkt Amerika niet af van andere democratische landen.
woensdag 9 januari 2008, 18:16 uur
Modderbak of niet, iedere kandidaat zal zich gedurende de campagne verder profileren. Clinton zal het daar het het moeilijkst mee hebben. Ze heeft met een snik de vrouwensolidariteit weten te mobiliseren. Dit rendement is echter vluchtig en kan maar eenmaal op deze wijze behaald worden. Obama had een vliegende start, is een uiterst begaafd redenaar, omarmt de nieuwe generatie en staat voor vernieuwing. Daarbij heeft hij het grote voordeel niet besmet te zijn met compromissen in tegenstelling tot Clinton. Het verschil in stemmen tussen beiden in de tweede ronde is miniem. Al werkte de Clinton-truc, Obama heeft niet zo veel verloren. Als de roes bezonken is, zullen vele kiezers zich dit realiseren. Daarna ligt de weg weer open.
donderdag 10 januari 2008, 00:36 uur
Goed, iedereen stemt op 4 november, maar dan komen die idiote kiesmannen weer tevoorschijn. Weinig stemmen kunnen verhoudingsgewijs veel kiesmannen opleveren. Democratisch is het systeem geenszins. Ook zou het m.i. beter en democratischer zijn als er een roulatiesysteem zou komen in de primaries. Nu hebben Iowa en New Hampshire (blanke staten) altijd de primeur.
woensdag 16 januari 2008, 06:59 uur
Zelfs inwoners van Amerika vinden het niet gek als ik zeg: ,,Amerika? Nooit van gehoord…” Amerika is niet meer het Amerika van de jaren ’70. Amerika klopt nu aan bij Korea, Dubai en de VAE voor geld, omdat het de afgelopen 40 jaar op te grote voet heeft geleefd. Hillary belooft betaalbare gezondheidszorg voor iedereen. Ze zegt niet wie dat gaat betalen. Als Amerika de afgelopen 40 jaar niet in staat is geweest om hiervoor te zorgen, wie is dan Hillary dat zij dat wel kan. Ze heet tegenwoordig trouwens Hellary. Echte verandering kan alleen een buitenstaander als Obama bewerkstelligen. Hij moet nl. 20 miljoen regeringsmedewerkers ontslaan en waarschijnlijk juridisch vervolgen wegens medeplichtigheid aan 9/11 en het te gronde richten van het Amerika waar wij zo trots op waren. Hellary kan dat niet want zij is ook medeplichtig aan dat verschrikkelijke drama in 2001, simpelweg omdat ze niet de juiste vragen stelde, toen niet en straks ook niet. Datzelfde geldt uiteraard ook voor onze regering.
Veertig jaar geleden dacht ik: ,,Iedereen spreekt de waarheid tot het tegendeel bewezen wordt.” Nu denk ik: ,,Iedereen liegt tot het tegendeel wordt bewezen.” De tijden en gewoonten zijn dus drastisch veranderd. Ook de presidentsverkiezing is niet meer wat het was. Landen en naties worden geregeerd door economische stromen zoals geld en goederenstromen en beursberichten, die op hun beurt sterk worden beïnvloed door multinationals. Regeringen zijn sterk afhankelijk geworden van deze stromen (ondergeschikt geworden aan die stromen). Zeg maar, het idee van de Nieuwe Wereld Orde.
Wat wij nu meemaken is het zieltogende gevecht van de ‘western hemisphere’ tegen de rest van de wereld. De baas zullen we niet meer blijven zoals voorheen. En waarom? Omdat we een halve eeuw op te grote voet hebben geleefd. Gevolg, totale financiële afhankelijkheid van Arabieren, Aziaten, Oost-Europeanen, Koreanen etc. We kunnen nog een paar zielige protectionistische maatregelen bedenken om ons lot uit te stellen om dan vervolgens al jammerend ten prooi te vallen aan de concurrentie en nog erger, de denkbeelden, vanuit China, India, de Arabische oliestaten en de moslimlanden in het algemeen. Ja, we hebben alle reden tot bezorgdheid, ondanks de bedriegelijk sussende woorden van Balkenende (,,wij zijn niet bang voor een recessie”) en Donner (,,de mensen hebben niet minder te besteden, het is de inflatie”). U ziet het, mijn gouden regel gaat weer op : “Iedereen liegt, tot dat het tegendeel wordt bewezen.” Laten we daarbij vooral niet uit het oog verliezen dat de adviesorganen van de regering een uitnemend voorbeeld zijn.