Archief voor: november 2008


Peking toonaangevend op huizenmarkt

 

 Het Koreaans-Chinese vastgoedbedrijf Hang Seng houdt kantoor in het oosten van  Peking. Het bedrijf is gevestigd op de binnenplaats van mijn compound en  treedt op  als makelaar voor vermogende tycoons uit Hong Kong en Taiwan die hun    appartementen en huizen verhuren aan Chinezen uit de middenklasse of aan    buitenlanders. Makelaar Linda Wang  loopt naar een overzichtsfoto  van een woonwijk met koopwoningen aan de muur in haar kantoor.

“De  zaken gaan nog steeds heel goed, ondanks de financiële crisis. Hoewel de prijzen voor  verkoop  en huur tien procent lager  liggen dan  in maart mogen we niet klagen. De duurdere huizen worden minder snel verkocht of verhuurd maar huizen rond de twee, drie ton zijn nog steeds erg in trek,” zegt de in een zwart  mantelpakje geklede makelaar in gebrekkig Engels. Dat de huizenmarkt in Peking  in tegenstelling tot bijvoorbeeld die van  Shanghai redelijk stabiel is, heeft volgens Wang verschillende redenen:   

“Ten eerste wonen in Peking veel minder expats  en migrantenarbeiders dan in andere Chinese steden. Ten tweede heeft  de centrale overheid  maatregelen getroffen om het kopen van huizen te stimuleren en ten derde zijn mensen  geneigd te kopen nu de prijzen een stuk lager liggen.” Volgens Wang kopen Chinezen traditiegetrouw liever dan dat zij huren.

“Investeren in aandelen is geen optie meer, daarom is huizen kopen weer in,” zegt Wang. Van een massale uitverkoop van huizen is volgens de makelaar dan ook geen sprake: “De meeste Chinese huizenbezitters hebben in tegenstelling tot  Amerikanen weinig of geen hypotheek. Daarom zijn ze niet gedwongen hun huis voor een lagere prijs van de hand te doen.”

Alleen Koreanen, die in Peking werkzaam zijn voor Koreaanse multinationals,  willen snel van  hun huis af aldus Wang. “De Koreaanse munt staat erg laag en dat maakt het  voor Koreanen interessant om hun huis te verkopen. Omdat de Chinese yuan niet vrij inwisselbaar is, wisselen  ze hun Chinese geld  bij   Koreaanse zakenlieden die yuans nodig hebben om te investeren in hun Chinese bedrijf.” Maar dat is volgens haar nog geen teken dat de markt zal instorten.

Kantoorbeambte Xie Yinmin zegt vandaag  in de China Daily dat hij al langer van plan is een huis te kopen. Hij is twee maanden geleden getrouwd maar wacht nog even af hoe de huizenmarkt zich zal ontwikkelen. “De beloofde belasting- en renteverlagingen zijn marginaal. Die kleine voordelen trekken me niet over de streep trekken. Ik kan beter  wachten. De prijzen zakken vanzelf verder,” aldus Xie.

Maar Linda Wang blijft volhouden. “De prijzen gaan omlaag maar het blijft bij een tien procent daling. Dat was na de Spelen al voorspeld.” Wang pakt een afgelopen zaterdag door de overheid verspreid document waarin maatregelen worden aangekondigd. “Kijk, hier staat dat de overheid de rente en de overdrachtsbelasting verlaagt. Peking moet wel want als  het  hier misgaat, volgt  het hele land.” 

Peking neemt een speciale politiek positie in. Elke scherpe daling van de huizenmarkt zal zeker worden beschouwd als een signaal voor verdere politieke maatregelen en dalingen in aanverwante sectoren.

 Wang adviseert mij vervolgens  van appartement te wisselen omdat ik aanzienlijk  besparen op de huur. Ze wijst op een appartement op de achtste verdieping van mijn  flat. “De eigenaar  heeft de prijs verlaagd met twintig  procent.”  Dat Chinese huisbazen  genoegen nemen met minder huur is volgens Wang heel uitzonderlijk. “Chinese  verhuurders lieten in het verleden  hun huis  liever jaren leeg staan dan dat ze het onder de prijs verhuurden. Die tijd is voorbij. Buitenlandse  bedrijven halen hun werknemers  massaal terug, de Olympische Spelen zijn achter de rug  en daarvoor in de plaats is de crisis gekomen,” zegt Wang.

Bidden in Osstraat

DSC00195.JPGDe moskee in de moslimwijk Niujie (Osstraat) in het westen van Peking is opgetrokken in typisch Chinese stijl. De sierlijke, felgekleurde houtschilderingen en de typisch Chinese binnenplaats detoneren bij het interieur. Aan het plafond hangen gouden ornamenten en op de grond ligt een groen tapijt met afbeeldingen van minaretten.

  Lees verder »

Plasterk onthult schilderij in Peking

sc000455d2_1.jpgMinister  van Cultuur Ronald Plasterk had afgelopen dinsdag de eer een gerestaureerd schilderij van de laatste keizerin weduwe Cixi  te onthullen in het Keizerlijke Zomerpaleis in Peking.

Het portret werd in 1905 geschilderd door de Nederlander Hubert Vos.
Vos werd door de Chinezen  uitgenodigd  om een belangrijk persoon te schilderen.
Pas toen hij in China arriveerde,hoorde hij   dat het om Cixi ging.
De keizerin-weduwe was op dat moment in de zeventig maar Vos kreeg de opdracht haar jonger te  schilderden.
Cixi droeg Vos op  de schaduw rond haar gezicht weg te werken en haar ogen en lippen  te vergroten.
Door de jaren heen werd het schilderij geel en vochtig. Het pigment vervaagde en de verf brokkelde af.
Een jaar geleden begonnen zowel Nederlandse als Chinese restaurateurs met het herstel van het ongeveer twee meter hoge schilderij.
Vlak voor het bezoek van Plasterk rondden zij hun werk af.
Behalve Cixi schilderde Hubert Vos ook de koning van Noord-Korea, de Russische ambassadeur en de Nederlandse koningin Wilhelmina.

In Nanjing studeren achttien Chinezen Nederlands (+video)

De Nederlandse klas in Nanjing. (Foto Bettine Vriesekoop)

De Nederlandse klas in Nanjing. (Foto Jaap Shie))

De CommunicatieUniversiteit van Nanjing ligt ver buiten de stad. Het is een gigantisch gebouwencomplex dat veel weg heeft van een Amerikaanse campus. De meer dan 10.000 studenten wonen er intern en verblijven ook in het weekend op de campus. In Nanjing studeren 18 studenten Nederlands van wie dertien meisjes en vijf jongens.

Volgend jaar gaat een aantal van hen  een jaar in Groningen studeren. In China kun je op vier universiteiten  Nederlands  studeren. Twee daarvan staan in Peking, een in Shanghai en een in Nanjing. In totaal zijn er 72 studenten Nederlands in China. Afgelopen weekend was ik door de faculteit Nederlands in Nanjing uitgenodigd om een lezing te geven over mijn in het Chinees vertaalde boekje ‘Xiangmian Beijing’ dat afgelopen zomer verscheen.

Lees verder »

Verboden boeken

 

DSC00153.jpgYe Yonglie  is  een bijzondere schrijver. Veertig jaar geleden schreef hij op zijn twintigste jaar het boek getiteld  “Tienduizend vragen” (Shiwangeweishenmo).

Op dat moment studeerde de jonge Ye chemie aan de universiteit  van Peking. Door de jaren heen hebben honderden miljoenen Chinese kinderen dit boek gelezen.

Ye werd niet alleen bekend om zijn kinderboeken,hij  schreef ook een aantal zeer populaire sciencefiction boeken.

Toch woont de schrijver in een eenvoudige, morsige flat van drie verdiepingen hoog  in het centrum van Shanghai.Ye is een aimabele intellectueel met een guitige, slimme oogopslag. Als ik hem in zijn appartement opzoek,  gaat hij gekleed in een zwart overhemd en een blauwe broek boven  witte vliegtuigslippers.

Ye’s  vrouw heeft een vriendelijke aristocratische uitstraling. Zorgzaam schenkt ze jasmijnthee en pelt ze partjes mandarijnen voor haar man en zijn gasten.

“Als ik in net als JK Rowling in Engeland had gewoond, was  ik natuurlijk allang multimiljonair  geweest,” zegt Ye lachend vanuit zijn leunstoel in zijn werkkamer waar duizenden boeken achter glas staan.DSC00156.jpg

“Nee, ik ben niet rijk van mijn boeken geworden. In die tijd had ik een eenvoudig contract afgesloten zonder royalty’s te bedingen. En in China word je sowieso niet rijk van boeken schrijven, zelfs niet als je een bestseller produceert.”

In  de jaren tachtig schreef Ye de biografie van de echtgenote van Mao  Zedong, Jiang Qing, en ook verscheen  van zijn hand “De Rode Serie”  over de geschiedenis van de Chinese communistische partij.

Vlak voor de Olympische Spelen was Ye  in het nieuws toen hij een boek over Noord-Korea publiceerde dat al snel uit de schappen werd gehaald. Ye staat bekend om  zijn kritische houding ten opzichte van Noord-Korea en zijn  boek getiteld “Het echte Noord-Korea” werd op aandringen van de Noord-Koreaanse ambassade in Peking in heel China geweerd zowel in de boekhandel als op het internet.

Ye voegde zich een jaar voor de Spelen bij een Chinees reisgezelschap dat door Noord-Korea reisde. Hij tekende op wat hij zag: hongersnood, een gehersenspoeld en totaal geïsoleerd volk  en de adoratie voor hun leider Kim Il-jong.

“Het is als het China van vroeger. Het is beangstigend om te zien hoe deze maatschappij anno 2008 nog volledig buiten de  werkelijkheid kan leven,” aldus Ye.

Het kritische toon van het boek beviel de Noord-Koreanen helemaal niet en op aandringen van een Chinese diplomaat  in ruste werd het boek verboden.

“Eigenlijk moet ik blij zijn dat het boek uit de handel is genomen,” zegt Ye lachend. “Ik ben er een stuk beroemder door geworden.” Niet dat Ye dat nodig had.

Hij is zo beroemd in China dat door de jaren heen  zelfs heel wat verboden  boeken ten onrechte aan Ye werden toegeschreven.

 “In Shanghai kun je op de zwarte markt gemakkelijk aan boeken komen die eigenlijk verboden zijn. Ze worden vaak in Hong Kong of Taiwan gedrukt en onder mijn naam  in China op de markt gebracht.”

 Zo liep Ye een jaar geleden door Shanghai en zag een oudere vrouw vanuit de laadklep van een vrachtwagen boeken verkopen. De vrouw verkocht meerdere verboden boektitels.

DSC00157.jpgYe viste  bijvoorbeeld  het boek “The final  years of Zhou Enlai” uit de stapel  en na een tijdje snuffelen stuitte  hij tot zijn verbijstering op een boek met de  titel: “Hoe Hu Jintao  China zal veranderen”, een verboden biografie van de Chinese president, dat voor nog geen  euro te koop lag op de vrachtwagen.

Op de achterflap  van het boek stond een foto afgebeeld van  Hu Jintao en daarnaast een foto van de auteur: Ye Yonglie. Ye kocht een exemplaar en zag al snel dat de inhoud van het boek was gekopieerd van het internet.

Het voorwoord was letterlijk overgeschreven van zijn biografie van Jiang Qing en verder was het boek een compilatie van buitenlandse boeken over Hu Jintao. 

Het meeste was rechtstreeks overgenomen uit het bekende boek “De nieuw leiders van Zhongnanhai” dat ook al onder de naam van Ye illegaal was verschenen in 2003.

Volgens Ye bestaat er dan ook nauwelijks nog censuur in China. Aan de ene kant gaat  GAPP (General Administration of Press and Publication) zeer strikt te werk. Aan de andere kant wordt er nauwelijks  actie ondernomen tegen piraterij.

Als je met een verboden boek op het vliegveld wordt betrapt dan krijg je een boete, maar aan de andere kant duiken die boeken wel op in duistere circuits.

Ye vertelt dat een lokale Shanghainese televisiezender een film heeft gemaakt over de wijze waarop Ye Yonglie’s boeken worden gekopieerd. Helaas is de documentaire nooit  uitgezonden.