De Spelen zijn voorbij. Het dagelijkse leven in Peking herneemt zijn gang, de scholen zijn weer begonnen, de taxichauffeurs rochelen weer en de schaarse terrassen puilen niet langer uit van westerse toeristen en journalisten. 

Wat overblijft is de nationale trots en  het gevoel bij jong en oud dat ze een historisch evenement hebben meegemaakt.

Het is nog wel steeds relatief rustig op straat en ook de spitsuren zijn nog steeds minder druk als voor de Spelen omdat het autoverkeer binnen de vijfde ring nog steeds is beperkt door de regeling met even en oneven nummerborden; dit zal duren tot na de Paralympics die volgende week beginnen.

Sinds de Spelen van 2004 krijgen de  Paralympics veel meer aandacht  in de wereld omdat het is doorgedrongen in de wereld dat veel gehandicapten ook topsport bedrijven.

NOC-voorzitter Terpstra is een warm voorstander van de gehandicapte sport  en zal ongetwijfeld wel weer naar Peking komen om de Nederlandse paralympiërs te supporten.

Het valt op dat ook de smoggie dagen nog niet zijn teruggekeerd. De gemeente heeft in een persconferentie aangekondigd dat de 300 fabrieken met vervuilende industrie hun productie pas weer mogen hervatten als ze maatregelen hebben genomen om hun uitstoot te beperken en ook zegt  Peking dat het programma om de Europese emissienormen voor auto’s en vrachtverkeer versneld  uit te voeren, na afloop van de Spelen gewoon doorgaat.

Het ziet er voor het leefklimaat in Peking dus niet ongunstig uit, maar voor hetzelfde geld wordt het na september weer even vies in Peking  als voorheen. Tenslotte moet de schoorsteen roken.  

Het is inmiddels wel duidelijk dat het veertig miljard euro verslindende evenement de nationale identitiet heeft versterkt maar toch vooral een geslaagd internationaal prestigeobject is geweest van de communistische partij. 

Dat de Spelen op korte termijn iets zullen opleveren voor de openheid in de samenleving en de mensenrechten is  dan ook hoogst twijfelachtig. 

Het  Chinese olympische team  is hier in China nog niet gehuldigd zoals  de  Nederlanders in het olympisch stadion van Amsterdam.

Ook  een ontvangst bij het regeringsduo Wen Jiabao en Hu Jintao is er nog niet gekomen. Wel zijn veel medaillewinnaars afgereisd naar Hong Kong om deel te nemen aan  huldigingen en  handtekeningensessies.

Ze gaan er ongetwijfeld ook winkelen met de premies die ze van de Chinese staat en een Chinese bierbrouwer hebben ontvangen; een gouden medaille leverde 50.000 dollar op en dat bedrag is door de bierbrouwer verdubbeld.

Overigens hebben alle Chinese  medaillewinnaars  geld gedoneerd aan de slachtoffers van de aardbeving in Sichuan. Een opvallende buitenlandse gift kwam van Usain Bolt, die daarmee defintief de harten van het Chinese publiek heeft gestolen.

Ik ben benieuwd hoe de paralympiërs in Peking zullen worden ontvangen maar gebruik  de komende dagen om even bij te komen.

De race  van Usain Bolt naar Olympisch goud op de 200 meter  in een wereldrecordtijd was gisterenavond in de nabeschouwing op de Chinese staatstelevisie CCTV keer op keer op keer te zien, doorspekt met beelden uit zijn jeugd, interviews met hem en zijn trainer en vroegere wedstrijden. Geen samenvattende beelden maar steeds de hele race met het bezwerende hoofdaaien vooraf, dat doordenderen na de finish en in volledige overgave met gespreide armen en benen op de baan gaan liggen, de anatomische mens van Leonarda da Vinci nabootsend. Wanneer ga je liggen? Als je alles en iedereen voorbij bent gelopen. Het was geen keer teveel dat ik het zag; die samengebalde sprintkracht waarmee hij de eerste veertig vijftig meter uit dat nog gekromde lijf wegroffelde, dan dat versnellend rechtop  komen, de paslengte ongekend vergrotend tot hij lijkt te zweven om tenslotte volmaakt te finishen. Honderd meter gaan te snel voorbij, Usian Bolt liet overtuigend zien dat de 200 meter de afstand van de goden is.

Vandaag heeft IOC-lid Hein Verbruggen een opmerking  gemaakt over de smog in Peking. Volgens Verbruggen was de  discussie rondom de lucht in Peking een door pers veroorzaakte hype en is de smog niet meer dan nevel vanwege de hoge luchtvochtigheid in Peking.

Verbrugge deed zijn uitspraak zonder enige nadere uitleg of onderbouwing, feiten of cijfers, terwijl je daar dan toch wel benieuwd naar bent.

Zowel voor als tijdens de  Olympiade zijn  dagelijks metingen zijn  verricht op diverse locaties. Zo kan  de leiding van de  Nederlandse sportploeg zich dagelijks laten informeren hoe het met de kwaliteit van de  lucht in Peking  is gesteld.

Volgens Verbruggen zou het allemaal wel meevallen omdat er tenslotte niet door de sporters was geklaagd. Bewijs uit het ongerijmde; wat zouden sporters klagen over zaken waar ze niks aan kunnen doen? Dat is wet nummer 1 in de topsport. En doen de buitensporters het zo geweldig? Er is tot nu toe  een wereldrecord gebroken: de 100 meter-sprint een anaëroob atletiekonderdeel.

Misschien wilde Verbruggen de Chinezen prijzen want niet valt te ontkennen  dat zij de lucht schoner hebben gekregen terwijl het een paar dagen voor de Spelen nog potdicht zat; vandaar de kritische berichtgeving.

Metingen vlak voor de Spelen wezen  uit dat de luchtkwaliteit drie dagen per week vijf maal de toegestane waarden van de WTO overschreed. De luchtvervuiling is hier normaal gesproken zo erg dat inwoners van Peking drie keer per dag moet stofzuigen.

Dat de luchtverontreiniging tijdelijk minder is heeft alles  te maken met de drastische  maatregelen die Peking heeft  getroffen tegen de industrie en het autoverkeer maar  ook met het maken van regen.

Bij gevolg is het minder benauwd en vaker helder en natuurlijk komt dat de sporters ten goede. Maar goede en slechte  dagen wisselen elkaar af en het is maar zeer de vraag wat er van Peking’s zorg voor schone lucht overblijft als de Olympische karavaan over een week weer is vertrokken.

Dit weekend sprak ik met architect Nevil Mars die vijf jaar  onderzoek deed naar de verstedelijking in China  en het effect daarvan op de bevolking. “Ik woon nu al geruime tijd in Peking en weet wat het is om in een zwaar vervuilde stad te leven.

Net als iedere andere inwoner van deze stad merk ik  tijdens de Spelen dat het anders kan. De vraag  is of de bevolking van Peking  de terugkeer van de extreme viezigheid van voor de Spelen nog zal accepteren.”

Ai Fukuhara bijgenaamd ‘de porseleinen pop ‘, is de Mozart van het tafeltennis in Japan.

Bekijk hier beelden van Fukuhara.

De negentienjarige Fukuhara is dochter van een Japanse moeder en een Chinese vader die beiden tafeltennisten voor hun land en elkaar zo leerden kennen. De kleine Ai werd al op driejarige leeftijd door haar ouders achter de tafel gezet en door de media gebombardeerd als kindster.

Ze kwam nog maar net boven de tafel uit of ze was al te gast in talkshows en te zien in televisiecommercials. Tranen werden haar handelsmerk nadat ze als vierjarige in een live tv-show begon te huilen toen ze een bal miste.

Ai (wat liefde in het Chinees betekent) had geen keus: ze werd het troetelkind van heel Japan en moest en zou de Chinezen verslaan. Op haar dertiende werd ze het jongste lid van het Japanse team en toen ze de kwartfinales bereikte bij de wereldkampioenschappen was ze veertien. Ai spreekt door haar achtergrond vloeiend Chinees; als kind van een Japanse tafeltenniscoach en een Chinese oud-internationalbedrijft Ai ook pingpongdiplomatie, om de gevoelige relaties tussen de beide landen verbeteren. Ai is inmiddels multimiljonair en er zijn series tafeltennisgames voor Playstation uitgebracht met Fukuhara in de hoofdrol. Ter ere van 60 jaar vreedzame samenwerking tussen China en Japan opende ze in 2005 samen met acteur Jackie Chan een belangrijke fototentoonstelling.

Ai is nog steeds waanzinnig populair in Japan maar huilt niet meer in het openbaar. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat ze in Peking de olympische titel in het enkelspel in de wacht zal slepen; daar is haar spel te weinig creatief en gevaarlijk voor. Waarschijnlijk heeft Ai dat ook wel ingezien; ze pakte vorig jaar een studie sportwetenschappen op aan de universiteit van Waseda.

In zijn jonge jaren was het Duitse talent Timo Boll ook een kindsterretje. Toch is hij als kleuter niet zo commercieel geexploiteerd als Fukuhara en kon hij redelijk normaal opgroeien. Zijn verrichtingen aan de tafeltennistafel als zesjarige waren echter zo bijzonder dat hij snel uitgroeide tot idool en sportief wonderkind van het nieuwe Duistland.

Video van Timo Boll op jonge leeftijd.
Hij is nu 27 en moet zijn status hier in Peking nu wel definitief waarmaken. Hij is goed op weg nadat hij gisterenavond het Duitse herenteam in de beslissende partij tegen Japan naar de finale van het Olympische landentournooi sloeg. Duitsland staat daarmee voor het eerst in de Olympische historie in een tafeltennisfinale. Tegenstander is, hoe kan het anders, China.

Raken of missen fascineert  de Chinezen in hoge mate: het lijkt iets te zeggen over hun kinderziel. Misschien gokken de  Chinezen daarom ook zo graag en is de schietsport enorm populair.

De staatstelevisie deed hier uitgebreid verslag van China’s deelname aan alle onderdelen van het handboogschieten en het schieten met pistool of geweer.

Scherpschutster Du Li, gouden medaillewinnares op 10 meter pistoolschieten in Athene is dit weekend het gesprek van de dag onder de Chinese sportliefhebbers.

Op de eerste wedstrijddag van de Spelen  faalde de gedoodverfde favoriet  op de 10 meter geweerschieten in drie standen jammerlijk. De reden was overduidelijk:

De Olympisch kampioene van Athene moest  de eerste gouden medaille voor China verdienen: de hele natie  keek mee over haar schouder terwijl zij haar wapen aanlegde.

Du bezweek onder die druk, haalde zelfs geen brons  en was in tranen van schaamte omdat zij niet aan de hoge verwachtingen had kunnen voldoen.

Vijf dagen later nam zij revanche op zichzelf. Ze zei: “Ik zat na zaterdag zo kapot maar heb daarna zoveel lieve  reacties ontvangen  van mensen die mij wilde steunen dat ik daar de  kracht aan heb ontleend  om door te gaan en in de finale op de vijftig meter alle ellende van de eerste dag te  vergeten.

Nu huil ik weer maar nu van geluk.” Dat een verliezende Chinese sporter door supporters wordt getroost, is hoogst ongebruikelijk en een teken misschien van de moderne tijd waarin de media-aandacht voor de aardbeving in Sichuan en de  Chinese olympische droom saamhorigheid heeft gekweekt.

Haar prestatie was des te meer bijzonder omdat ze  op dit onderdeel hoegenaamd  niet had getraind maar alles had gericht op het 10 meter schieten.

Ongetraind evenaarde ze nu het Olympisch record van 589 punten.

Gisteren klonk voor de zoveelste maal “The Star-Spangled Banner” voor Michael Phelps. Hij wordt nu de grootste olympiër in de geschiedenis  genoemd. Hij behaalde vijf keer goud in Athene en is  nu hard op weg naar acht keer goud in Peking. Toch ziet niet iedereen in hem de oppergod van de Olympus. Lees verder »

In de Wang Fujing, de bekendste winkelpromenade van Peking niet ver van het Tianmenplein, is het voor een zondagmiddag drukker dan gewoonlijk. De openingsceremonie is nog steeds het gesprek van de dag.In de grootste BOCOG winkel van Peking waar de hele collectie officiele olympische souvenirs te koop is, staat een enorm scherm waarop weer is te zien hoe 2.800 drummers in het Vogelnest op hun verlichte Fou-pauken de laatste seconden voor het begin van de openingsceremonie wegtrommelen.

Lees verder »

Peking was op de avond van de opening uitgestorven. Acht augustus was uitgeroepen tot een nationale feestdag.

Met een weergaloos schouwspel heeft China de zesentwintigste Olympische Spelen geopend en zich na een zwaar politiek jaar met een overrompelend charmeoffensief aan de wereld gepresenteerd.

Lees verder »

Het Nederlands elftal had gister grote  moeite met de hitte tijdens de eerste poulewedstrijden tegen Nigeria. Gister  sprak Arie Haan daar mooi over in de uitzending  van Mart Smeets in het HHhuis. “Het is vochtig, het is heet en je moet minstens om de vijftien minuten drinken anders gaat het prestatievermogen omlaag.”

Kan me nog herinneren dat toen ik in 1980 de eerste maal in China  trainde  mij hetzelfde overkwam. Aircondtioning had men toen nog niet in Peking en het was  daardoor zelfs  binnenshuis drukkend en benauwd bij een temperatuur van veertig graden.

Ik had toen  een  een dagtaak aan drinken. Hoewel de lucht in Peking nu potdicht zit, hoor ik om me heen dat de atleten het allemaal nog wel mee vinden vallen met de luchtverontreiniging. Volgens velen is er geen sprake van smog maar fog. Chef de Mission, Charles van Commenee  zei zelfs blij te zijn met de “mist” want dat zou de atleten beschermen tegen een brandende zon.

Ik kan Charles verzekeren dat de benauwde warmte juist niet weg kan bij een deken van smog en dat er darddor veel minder zuurstof in de lucht zit voor de atleten.

lk begrijp de houding van de atleten wel want het is slecht voor het moraal om  een negatieve grondhouding te hebben en de omgevingsfactoren te laken.

“Iedereen  heeft er  last  van,” is een goede oneliner om om te kunnen gaan met minder ideale omstandigheden.

Hoe het ook zei, het is niet te hopen dat de mist/ smog  vanavond tijdens de openingsceremonie zal openbreken.

Chinezen hebben  er alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat regen het feestje niet zal bederven. Zelfs hebben ze gezegd dat ze het  met precisie kunnen laten regenen om vooraf de lucht te klaren. Vooralsnog is er daags voor het spektakel nog geen buitje gevallen. Hopelijk valt de regen niet om acht uur vanavond.

“Het Holland Heineken Huis is  voor de negende keer op rij het kloppend hart van de

Nederlandse Olympische beweging”, staat in een folder vol  reistips van  het reisagentschap ATP. Het is de officiële ontmoetingsplek van het NOC/NSF voor supporters, officials, media, familie en sporters. Natuurlijk is er weer het gebruikelijk podium in een feestzaal, de horeca is ruim bemeten, ATP heeft een desk waar jagers op kaarten nog terecht kunnen en er is een heus internetcafe.  

Het  Holland Heinekenhuis is gevestigd  in het Agricultural Exihibition Centre vlakbij de Nederlandse ambassade aan de Liang Mahelu.

Het is een prachtig gebouw  waar midden op een wijds opgezet terrein nog een enorm stalinistisch beeld staat dat de moderne tijd heeft overleefd.

Mart Smeets ontvangt morgenavond zijn eerste gasten op het dak van het tentoonstellingscentrum.

Met Inge de Bruijn en  Arie Haan schuif  ik morgenavond aan om te praten over

Peking in de aanloop naar de Spelen.

Arie Haan heeft een aantal jaren het Chinese nationale voetbalelftal getraind en is  goed op de hoogte van de Chinese sportcultuur. Inge de Bruijn heeft,voor zover ik weet, niet zoveel met China maar  weet als geen ander hoe het is om als topsporter  toe te leven naar een Olympische Spelen.

Op 8 augustus kan ik in het stadion de openingsceremonie volgen.

Tijdens een persconferentie in het MPC (Main Press Centre) zei BOCOG woorvoerder Sun Weide  vanochtend dat er in en om het stadion  ongeveer 40.000 vuurpijlen en rotjes zullen worden afgestoken. Met speciaal daarvoor ontwikkelde techniek zullen de Olympische ringen voor het eerst in de geschiedenis in de lucht te zien  zijn. Door  op afstand bestuurbare microchips zal een  smile van vuurwerk in de lucht  worden geprojecteerd.

In verband  met de veiligheid  moeten bezoekers al vijf uur van tevoren naar het stadion komen. Het Vogelnest  is volledig uitverkocht; de openingsceremonie zal door bijna 100,000 mensen worden bijgewoond.