Maandagochtend gaan de slachtoffertjes in het opvangcentrum Jiujiu in Mianyang naar school. Er hangt een ontspannen sfeer in de schooltent. ,,Wie kan er een kikker nadoen,”roept een onderwijzer. Onmiddelijk springen kinderen vrolijk kwakend in het rond. Andere leerlingen staren voor zich uit.

,,We geven wel les”, zegt een onderwijzer ,,maar we doen ook spelletjes. Na alles wat is gebeurd kunnen de kinderen zich niet goed concentreren.” In een andere tent zitten pubers in de schoolbanken.Zij hebben binnenkort net als andere kinderen het belangrijkste examen van hun leven:de chukao en gaokao. Dit zijn de toelatingsexamens voor de bovenbouw van de middelbare school en voor de universiteit.

Bekijk video:

,,Zo kom

t er natuurlijk niks van terecht”, zegt een student. ,,We hebben al zoveel pech. Daarom zullen we binnenkort speciaal begeleid worden om onze achterstand in te halen.” Lees verder »

Zondagmiddag maakte ik de zwaarste aardschok mee sinds de grote ramp van 12 mei; volgens het Franse persbureau AFP ging het om een beving van 6,4 op de schaal van Richter.

Ik was zondagochtend naar de stad Mianyang gevlogen voor een vervolgverhaal over de ramp in Sichuan en bezocht onder meer een tentenkamp waar duizenden slachtoffers worden opgevangen. Ik raakte er onder de indruk van het bizarre kampleven; vrolijk spelende kinderen en volwassenen die apatisch zijn geworden van vertwijfeling en verdriet.

Rond vijf uur ‘s middags keerde ik terug naar mijn hotel samen met mijnheer Liu, een functionaris van het ministerie van Buitenlandse Zaken, bij wie ik in de auto zat. Toen we de de oprijlaan van mijn hotel opreden, gilde hij opeens dat ik naar het middenplein moest rennen. Even had ik het gevoel dat de auto van Liu als een zeilboot op een golf werd opgetild. We maakten dat we de auto uitkwamen en net als alle andere omstanders zochten we dekking op het terrein voor het Changhong hotel.

Bekijk video:

Lees verder »

China blijft verbazen. Na de aardbeving is iedereen geweldig betrokken bij het leed van zoveel getroffen landgenoten. Dat was pakweg tien jaar geleden wel anders, toen Chinezen hulp aan medeburgers toch vooral zagen als een taak van de overheid.

De media hebben inzamelingsacties op touw gezet voor de slachtoffers. Overal in de stad worden benefietevenementen georganiseerd en scholen organiseren sportfestijnen om geld op te halen.Zo heeft de school van mijn zoontje vanochtend in het kader van een Olympische sportdag geld bij elkaar gerend voor de kinderen uit Sichuan.

De staatstelevisie doet dagelijks uitgebreid verslag van de hulpacties in het noodgebied.

Zo zagen we zelfs Amerikaanse legervliegtuigen met hulpgoederen landen op het vliegveld van Chengdu.

Er is ook een ongecontroleerde stroom van vrijwilligers op gang gekomen. Mensen die op goed geluk naar het rampgebied reizen om te gaan helpen.

Ook Nederlanders tonen hun betrokkenheid. Koningin Beatrix stuurde een warme brief aan president Hu Jintao en premier Balkenende bracht zijn condoleances over aan premier Wen Jiabao.

De Nederlandse ambassadeur Rudolf Bekink en vervangend ambassadeur Gerard Steeghs tekenden het register bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Peking.

Het bleef niet bij gebaren; de regering schonk 500.000 euro aan het Internationale Rode Kruis en de Nederlandse ambassade doneerde 25.000 euro voor de rampgebieden.  Ook het Nederlandse bedrijfsleven gaf geld en goederen. Philips doneerde geld en medische apparatuur ter waarde van 500.000 euro en ook Unilver, DSM, Rabobank en ING tastten in de beurs.

Ook de Nederlandse kunst toont zijn betrokkenheid. Zaterdagavond was er een benefietoptreden van het Nederlands Danstheater in het People Liberation Army Theater in Peking.
Ambassadeur Bekink zal aankomende woensdag een bezoek aan Chengdu brengen. Hij ontmoet daar onder meer de Nederlandse gemeenschap en Nederlandse hulpverleners in het getroffen gebied.

Op diezelfde dag zal ook de eerste KLM-vlucht met tenten van het Nederlandse Rode Kruis in Chengdu landen.

Maandag 12 mei 2008.

De dag van de grootste nationale aardbevingsramp die China in de afgelopen dertig jaar heeft getroffen. Die dag vlieg ik terug naar Nederland voor een korte vakantie. Bij aankomst vraagt mijn vriend meteen:

“Heb je het nog niet gehoord?” En dan vertelt hij het verschrikkelijke nieuws.
“Moet ik meteen terug gaan?” gaat er door me heen. Het hele rampgebied is dan afgesloten en ook weet ik dat mijn collega Oscar Garschagen, die al enige tijd in Nederland is, woensdag weer terug naar China zal gaan. De volgende dag brengt hij voorpaginanieuws uit het rampgebied.

In Nederland blijf ik de ramp volgen via de persbureau’s. Mijn assistent in Peking stuurt me elke dag het laatste nieuws uit China; duizenden dode schoolkinderen, ingestorte bruggen, bedreigde dammen, weggevaagde steden en dorpen, beschuldigingen over bouwcorruptie.
Zes dagen na de ramp zitten de bewoners van Peking nog steeds dag en nacht voor de buis om het nieuws op de staatstelevisie te volgen.

Niet alleen door de omvang maar ook door de openheid van de media is de aardbeving in Sichuan uitgegroeid tot een nationale ramp die het hele Chinese volk samenbindt.
Het zijn individuele verhalen over onvoorstelbaar menselijk leed en de heroïek van gewone mensen die tot de verbeelding spreken van het grootste kijkerspubliek van de wereld.

Vandaag mailde mijn assistent het volgende bericht.

Sinds de aardbeving in Wenchuan hebben mijn familie en ik dag en nacht voor de televisie gezeten, net als de hele natie. Er zijn zoveel verhalen over onvoorstelbaar menselijk leed en heldenmoed van de reddingswerkers.
Zo waren in de namiddag van de dertiende mei reddingswerkers in een dorpje in Chuanbei county
koortsachtig op zoek naar overlevenden toen zij een gat in het puin ontdekten. In het gat zagen ze een vrouw met een quilt om zich heen voorovergebogen op haar knieën zitten.

Een reddingswerker stak zijn arm in de opening om te controleren of de vrouw nog leefde. Zij reageerde niet en was al overleden. Toen de reddingswerkers wilden weggaan hoorde de teamleider opeens zacht babygehuil.

De vrouw had haar baby gewikkeld in een doek onder haar lichaam
gestopt om het te beschermen.
Toen de reddingswerkers de baby bevrijdden, vonden ze een mobiele telefoon bij de vrouw met een sms-bericht op het scherm: “Mijn lieve baby, als wij worden gevonden en je leeft nog steeds moet je weten dat ik van je houd.”

Deze week is  Hu Jintao voor een staatsbezoek in Japan.Het is voor het eerst sinds tien jaar dat een Chinese president voet op Japanse bodem zet.

Sport is voor de Chinezen altijd een tamelijk onschuldige manier geweest om  diplomatieke banden aan te knopen.

Denk maar aan de pingpongdiplomatie tussen de Verenigde Saten en China in 1972.

Amerika voerde eind jaren zestig hardnekkig strijd tegen het communisme en was verwikkeld in een uitzichtloze oorlog met Vietnam. China  had binnenlandse problemen en was verzwakt geraakt door  oorlogen met Japan en militaire steun aan Vietnam, Cambodja en Korea.

Ook was er de dreiging van Russische  troepen  langs de  noordgrens.
Mao wilde een gebaar maken naar de VS maar hoe moest dat zonder gezichtsverlies te lijden?
In 1971 greep Mao een officiële  uitnodiging van de Japanse tafeltennisbond  voor de wereldkampioenschappen in Nagoya aan om de internationale contacten te herstellen.

Anno 2008 is tafeltennis  weer een manier om contacten te herstellen.

Japan en China hebben lang geen diplomatiek contact gehad vanwege het ontactische optreden van  voormalig president Koizumi.

Waar Mao Zedong het Chinese volk ooit opriep  een  tafeltennisbal te beschouwen als het hoofd van de kapitalistische vijand  zijn bal en bat vanaf begin jaren zeventig bedoeld om  vijandige gevoelens weg te meppen.

Hu Jintao had topspeelster Wang Nan als troef meegenomen op staatsbezoek. Door deze linkshandige meervoudige wereld- en Olympische kampioene ben ik begin jaren negentig  hoogstpersoonlijk nog eens afgedroogd op de Open Zweedse kampioenschappen.

Wang Nan is in training voor de Olympische Spelen maar een staatbezoek gaat natuurlijk voor.

Ook supertalent Ai Fukuhara moest haar training onderbreken. Dit 19-jarige meisje is op dit moment een idool in Japan en een van de  Japanse kanshebbers op Olympisch eremetaal.

De vlam is weer aangekomen in China en dat heb ik geweten. Afgelopen week kreeg ik maar liefst drie faxen, vier telefoontjes en twee sms-berichten van BOCOG,  het Olympisch organisatiecommité van Peking, met de vraag of ik de fakkeltocht in de  zuidelijke provincie Zhejiang wilde verslaan.

Terwijl de fakkelestafette in de provicie Guangdong bezig was, werd een tweede  fakkel de berg Qumolangma (Mount Everest) opgedragen. Heel slim van de Chinezen want daardoor wist niemand wanneer de controversiele expeditie plaatsvond en kon de fakkel on der de beste weersomstandigheden omhoog. De expeditie werd live uitgezonden op de Chinese televisie. Na een tocht van negen uur werden de 36 bergbeklimmers vrijdag als helden ontvangen in een basiskamp op 5000 meter hoogte.

Gisterenavond was het in mijn straat een drukte van belang. De hele buurt was uitgelopen. Een paard en wagen van papier-maché werd door twee mannen onder luid gezang van omstanders langs mijn compound gedragen. Eén van de deelnemers aan de optocht stookte midden op de weg een vuurtje. Een stoet mensen liep op gepaste afstand achter de optocht.

Het geheel deed denken aan een kleine processie en dat was ook zo. Het ging om een oud Chinees begrafenisritueel dat vroeger in het hele land, maar nu voornamelijk nog in Noord-China wordt gepraktiseerd.

Eén van de toeschouwers, mevrouw Mei, vertelde me dat de 63 -jarige Wang Xing, een migranten bouwvakker uit de provincie Heilongjiang, was overleden aan kanker. Zijn laatste wens was dat zijn kinderen hem op deze wijze zouden begeleiden naar de hemel.

Mevrouw Wang was niet van de partij omdat zij als echtgenote verplicht was de wacht te houden bij het lijk van haar overleden man.
Het paard zal de dode Wang Xing naar de hemel vervoeren en het vuur moet ervoor zorgen dat zijn geest kan verdampen en opstijgen.

China kent speciale winkels waar begrafenisbenodigdheden worden verkocht zoals nepgeld, papieren bloemen, en kartonnen auto’s. Paarden van papier-maché worden niet in winkels verkocht maar in de provincie vervaardigd door gespecialiseerde handwerkslieden.
Volgens een kennis van de familie wordt meneer Wang donderdag begraven op een kerkhof in de wijk Babaoshan in het westen van Peking.