Twintig jaar geleden bracht ik al een bezoek aan het Laoshe theehuis dat vlak achter het tienanmenplein ligt. Via een oude morsige trap bereikte je het beroemde traditionele theehuis vernoemd naar de vermaarde schrijver en toneelschrijver Laoshe (1898-1966).
Zijn veel gelezen roman “theehuis” geeft een goed beeld van het gewone leven van Chinezen toen theehuizen nog deel uitmaakten van het straatbeeld in steden en dorpen.
Aan de ingang van het loket kon je voor een paar yuan een kaartje kopen waarvoor je dan onbeperkt thee en snacks kon eten.
In de schemerige donkere ruimte zaten oude Chinezen in Maopakjes druk met elkaar in gesprek.
Op een klein verlicht podium zat een orkest dat de zangeressen, clowns, acrobaten en goochelaars begeleidde met hoge schelle muziek.
Dit jaar woonde ik weer eens een voorstelling bij in het Laoshe theehuis dat flink gemoderniseerd is maar waar de traditie nog altijd in stand wordt gehouden.
Het meest indrukwekkend vond ik de ‘changing faces’ voorstelling van Peking Operazangers. De in prachtige kostuum gehulde artiesten kunnen met een minieme beweging van het hoofd pijlsnel van masker veranderen.
Hoe de artiesten tientallen nieuwe kleurige maskers tevoorschijn kunnen toveren, was tot voor kort een van de best bewaarde geheimen van de Peking Opera.
Maar die magie lijkt nu doorbroken omdat opera artiest Zeng Jingui uit de provincie Hunan volgens de berichten een Franse goochelaar heeft uitgelegd hoe het in zijn werk gaat.
Er woedt nu een fel debat in operakringen omdat velen vinden dat het ‘changing faces’ mysterie moet blijven bestaan en dat het niet mag worden onderwezen aan buitenlanders.
De ‘changing faces’ voorstellingen werden 300 jaar geleden voor het eerst gegeven in de zuidelijke provincie Sichuan.
Topartiesten kunnen met een minieme beweging van het hoofd in een voorstelling vijftien verschillende maskers op het gezicht toveren.
Heel veel mensen hebben een simpele vorm van ‘changing faces’ in de afgelopen jaren geleerd in nachtclubs en bars.
Voor 300 euro worden zelfs online cursussen aangeboden.
Volgens ‘changing faces’ artiest Wang Daozheng is het een schande dat het traditionele ‘changing face’s op een goedkope manier aan de man wordt gebracht of nog erger, wordt onderwezen aan buitenlandse goochelaars.
“De ‘changing faces’ techniek is een uniek vaardigheid die van generatie op generatie geperfectioneerd is door vele opera artiesten.
Het is een geheim dat bewaard moet blijven. Het is geen spelletje en strikte regels moeten worden nageleefd. Ik heb zes jaar getraind om de basistechnieken te leren alvorens ik toe kon komen aan het inslijpen van de echte techniek.
Onze nobele kunst mag niet worden verkwanseld of prijsgegeven.”

Geveld  door een vreemdsoortig buikvirus moest ik me deze week melden in Beijing United, een westers ziekenhuis in Peking.
De hele week had ik buikloop, hoofdpijn en pijnlijke  spieren.
“Een bacterie of een virus maar we nemen het zekere voor het onzekere, ”zei een Amerikaanse  arts op de eerste hulp.
“Direct aan het infuus, je bent aardig wat vocht kwijtgeraakt. Wat glucose en anti-biotica in het vocht en je bent snel weer beter”.

Volgens de Amerikaan zijn niet zozeer de bacteriën in het water of het voedsel een probleem maar zijn eerder de kleurstoffen,verdelgingsmiddelen en pesticiden in het Chinese voedsel op de lange termijn funest voor de gezondheid. Hij gaf  het emailadres (organicfarm@126.com)van een Duitser die een biologisch dynamische boerderij  bestiert in de buitenwijken van Peking.
De Duitser,Klaus Griesbach genaamd, was de eerste Duister die in 1972 biologisch dynamische  producten  op de Duitse markt bracht.
In Sunyi, een  district niet  ver van het vliegveld van Peking, verbouwt hij op schone grond groenten en  granen. Ook heeft hij een stuk of dertig koeien staan.
Suikerloze yoghurt en een beetje smaakvolle melk  is hier niet te krijgen dus
ik ben erg blij met de tip van de Amerikaanse arts.
Net als ander expats want onder Griesbach’ klanten bevinden zich behalve partijbonzen geen Chinezen.
“Partijbonzen eten absoluut geen groenten die in de Chinese winkels liggen. Ze weten dat die puur gif bevatten.”
Volgens Griesbach  betrekken de partijleden  ook  producten van andere  door Chinezen geleide boerderijen in Peking.
De biologische dynamische landbouw is een initiatief van een Chinese vrouw die ooit werkzaam was bij het ministerie van landbouw.
Volgens Griesbach zijn er een zo’n twintig tot dertig biologisch dynamische boerderijen in China onder meer in de provincie Yunnan, Heilongjiang en  Peking.
Ook de Franse keten Carrefour verkoopt een klein assortiment ‘groene producten’.

“Er zijn geen grote rechten of kleine rechten maar alleen democratie en totalitarisme. Ik zeg het in mijn eigen woorden. Er is geen China versus de buitenwereld maar recht versus onrecht; er zijn geen Chinezen versus buitenlanders alleen goed versus kwaad. Er is geen binnen of buiten en ook geen oost of west. Ik zal opkomen voor de waarheid, schoonheid en goedheid en ik zal compromisloos strijden tegen alles wat vals, duivels en lelijk is.”

Dit is een fragment uit een strafbare tekst van journalist Li Yuanlong afgedrukt op ESWN.com.
Li kwam deze week vrij nadat hij een gevangenisstraf van drie jaar had uitgezeten wegens het schrijven van staatsondermijnende artikelen.
Li schreef onder het pseudoniem Ye Lang (nachtwolf) en werkte onder meer voor de Guizhou Daily.

Li was niet de enige dissident die zijn straf had uitgezeten.
Ook New York Times medewerker Zhao Yan en predikant Cai Zhuohua zijn vorige week na drie jaar gevangenisstraf vrijgekomen.
Cai werd in 2005 veroordeeld tot drie jaar cel omdat hij illegaal bijbels zou hebben gedrukt.
Het zonder toestemming drukken en verkopen van bijbels en andere religieuze publicaties is verboden in China. Bijbels zijn niet te koop in een boekhandel en alleen op officiële aanvraag te bestellen bij Amity Printing Press in Nanjing.
De Amerikaanse organisatie China Aid zei dat Cai in goede staat verkeerde. Wel
was hij twinig kilo afgevallen.

Journalist Zhao Yan (45) zou New York Times begin jaren negentig hebben ingelicht over een vete tussen president Jiang Zemin en zijn opvolger Hu Jintao en het mogelijk terugtreden van Jiang Zemin als leider van de commissie van de partij voor militaire zaken.Hem werd het onthullen van staatgeheimen ten laste gelegd maar werd hiervan vrijgesproken.Wel werd hij tot drie jaar cel veroordeeld wegens fraude. Zhao zou geld hebben aangenomen van een ambtenaar met juridische problemen in ruil voor huIp.
De aanklacht wegens fraude werd toegevoegd toen duidelijk werd dat er onvoldoende bewijs was voor een veroordeling wegens spionage.
Zhao Yan is een van de vier medewerkers van buitenlandse kranten die in het recente verleden gevangen zijn gezet.
De andere drie zijn Gao Yu van de Economic Weekly, Xi Yang van de Min Pao en Ching Cheong van de Strait Times.
Gao kreeg zes jaar gevangenisstraf wegens het lekken van staatsgeheimen. Hij werd op medische gronden in 1999 voorwaardelijk vrijgelaten.
Xi Yang, medewerker van de buitenlandse editie van Ming Pao, een krant uit Hong Kong kreeg twaalf jaar gevangenisstraf wegens het stelen van financieel-economische staatsgeheimen. Werd voorwaardelijk vrijgelaten in 1997.
De jongste zaak is die van Ching Cheong, een in Hongkong woonachtige correspondent van de Singaporese krant Strait Times. Hij werd vorig jaar tot vijf jaar cel veroordeeld wegens het onthullen van militaire staatsgeheimen aan Taiwan en het opzetten van een spionagenetwerk. De door de staat gecontroleerde Chinese pers vermeldt dat Ching spionage heeft bekend, maar zijn advocaten en familie ontkennen dat.

“De darmenverwerkende industrie is op het eerste gezicht niet bepaald een glorieuze business. Desalniettemin ben ik elk keer weer trots als ik een bosje schone geselecteerde darmen in mijn handen houd. Mijn bedrijfsmotto is niets voor niets”No guts no glory’, “ zegt Lex van Hessen directeur van het gelijknamige familiebedrijf dat handelt in varkens- en schapendarmen.
Bij zijn joint venture ‘Shanghai star casing’ werken meer dan 1500 vrouwen die dagelijks van acht uur s’ochtends tot vijf uur s’avonds darmen staan te sorteren.
Het is een indrukwekkend gezicht om de met haarkapjes getooide, in witte stofjassen en witte kaplaarzen gehulde Chinese vrouwen bezig te zien.
Ze staan zwijgend achter hoge aanrechten waarop honderden gekleurde emmertjes met darmen staan.

De hoofdfabriek van Van Hessen staat midden in een woonwijk aan de rand van Shanghai.
Op een steenworp afstand van de oude fabriek zal Van Hessen binnen een paar maanden een nieuwe vestiging openen. De oppervlakte van de nieuwe fabriek zal 66.000 vierkante meter bedragen.
Van Hessen BV is wereldmarktleider op het gebied van darmen. Elk jaar wordt voor meer dan 180 miljoen euro omgezet. In totaal selecteren de Chinese vrouwen meer dan een miljard meter darmen per jaar. De darmenverwerkende industrie was erg belangrijk voor de Chinese economie.Vijf procent van de jaarlijkse export in harde valuta bestond in China gedurende de culturele revolutie uit dierlijke bijproducten,nu nog maar een procent.
Volgens Lex van Hessen is zakendoen in China vergelijkbaar met topsport bedrijven tegen Chinezen.
“Elke dag moet je hier presteren want anders overleef je niet in de moordende concurrentie”.

De strijd tegen kindersterfte werpt vruchten af. Het vandaag gepubliceerde rapport van de Verenigde Naties toonde een laagterecord; in het afgelopen jaar stierven ‘slechts’ 9,7 miljoen kinderen onder de vijf.Het was de eerste keer dat Unicef minder dan tien miljoen sterfgevallen in een jaar registreerde.
Maar niet dankzij China.Vandaag verscheen in de staatspers een minder optimistisch bericht.
Steeds meer Chinese kinderen worden geboren met afwijkingen als gevolg van milieuverontreiniging, steeds latere zwangerschappen en een ongezonde levensstijl.
Per jaar worden ongeveer een miljoen kinderen geboren met hartafwijkingen, open ruggetjes,afwijkingen aan de ledematen of andere fysieke defecten.
Dit zei Li Zhu, directeur van het Nationale centrum voor het welzijn van moeder en kind vandaag in China Daily.
Zestig op de duizend kinderen vertonen dergelijke aangeboren afwijkingen en dat percentage ligt drie maal zo hoog als in andere ontwikkelingslanden, aldus Li.
Chinese ouders, vooral in de steden, krijgen op steeds latere leeftijd kinderen waardoor het risico op defecten toeneemt. Ook blootstelling aan het vervuilde milieu zou de oorzaak zijn van het groeiende aantal aangeboren afwijkingen.
China Daily meldde ook dat een derde van deze baby’s vlak na de geboorte overlijdt.
Volgens het ministerie van gezondheid wordt een op de tien gezinnen getroffen door geboorteafwijkingen. Dat kost de overheid jaarlijks rond de 150 miljoen dollar.
De Britse krant ‘Financial Times’ meldde in juli van dit jaar dat China de Wereldbank had verzocht af te zien van publicatie van schattingen van vroegtijdig gestorven baby’s als gevolg van milieuverontreiniging.
Het onderzoek van de bank wees uit dat jaarlijks 460.000 Chinese baby’s jaarlijks vroegtijdig sterven als gevolg van water-en luchtverontreiniging. Nog eens 300.000 baby’s sterven als gevolg van vergiftiging binnenshuis.

Dat Chinese kinderen met speelgoedgeweren en klapperpistooltjes op straat spelen is normaler dan bij ons.
Dat die pistolen soms niet van echt zijn te onderscheiden blijkt uit de volgende zaak die speelde bij de rechtbank in Guangzhou,de hoofdstad van de zuidelijke kustprovincie Guangdong.
Een 21-jarige jongen werd veroordeeld tot negentien jaar gevangenisstraf omdat hij een speelgoedgeweertje gebruikte om een man te beroven van zijn rugtas waarin 218.000 dollar zat .
De jongen genaamd Xie Wei hield het speelgoedgeweertje tegen het hoofd van de man in de parkeergarage van een bank .
Xie werd later op gepakt ; hij had nog 214.000 dollar bij zich en ook nog een laptop, een mobiele telefoon en een diamanten ring , alles gestolen met behulp van het geweertje bekende hij. Vorig jaar was hij ook op dezelfde manier in de weer geweest in een winkel waar hij een ketting ter waarde van 13.000 dollar buit maakte.

De rechtbank motiveerde dat de straf van negentien jaar mild was omdat hij zou hebben bekend, het grootste deel van het geld was teruggevonden en omdat zijn ouders hadden aangeboden de slachtoffers te compenseren.
Eerder dit jaar veroordeelde de rechtbank van Guangzhou een man tot vier jaar gevangensstraf omdat hij een jongen van twaalf jaar beroofde van 0,5 yuan oftewel 5 eurocent.

Vandaag in China Daily een oproep aan  buitenlandse expats.
Als je boven de veertien jaar oud  bent,tenminste een jaar in China hebt gewoond en van plan bent te blijven tot en met de Olympische Spelen, dan is dit je kans om ooit de Olympische vlam te dragen.
Wel moet je voldoen aan de onderstaande BOCOG criteria:

1) Je moet  de relatie tussen China en andere delen van de wereld promoten in je eigen vakgebied. Bijvoorbeeld sport, politiek, economie, cultuur etc.
2)Houden van de cultuur en de geschiedenis van China.
3) Je moet toegewijd zijn aan de taak het echte China te promoten in je eigen land.
4) De Olympische gedachte een warm hart toedragen.
5)Bijdragen aan de opbouw van een harmonieuze samenleving.

Als je denkt dat je de ideale kandidaat bent, kun je je aanmelden bij torch@chinadaily.com.cn.
Daarna zullen via het internet 100 kandidaten worden geselecteerd voor de volgende ronde.
Een jury zal uiteindelijk beslissen wie de ideale China ambassadeur is.

Het lijkt minstens zo moeilijk als een Olympische medaille winnen.
Als je toch denkt dat je aan de criteria voldoet en ook nog eens 400 meter kan lopen zonder buiten adem te raken, schrijf dan een essay van 500 woorden met de titel ;”China en ik”.
Maar denk er aan:de essay moet ontroeren en een goed beeld geven van “jouw verhaal in China”.
Als je goed kunt uitleggen waarom je de ideale kandidaat bent, maak je kans.

Ma wei is een boer uit de zuidelijke provincie  Anhui.
Acht jaar geleden kwam hij naar Peking om geld te verdienen voor de opvoeding van zijn nu tienjarige dochter.
Ma woont vijf minuten van mijn huis en ik zie hem regelmatig op zijn opgetaste bakfiets voorbij rijden.
Ma verzamelt afval, lege plastic flessen met statiegeld en karton. Sindskort verdient hij echter het meeste met oude spullen die expats niet meer nodig hebben.
“Soms  zetten vind ik  die spullen aan de weg maar ik heb ook al wat persoonlijke contacten.Ik wil best ook jouw spullen komen ophalen”, zegt Ma terwijl hij wijst op zijn jongste buit,een overdekte plastic driewieler.
Ma verdient rond de 80 euro  per maand met het ophalen van afval maar soms heeft hij een goede maand en haalt hij het dubbele op.
Of hij zijn dochter mist?
“Ja natuurlijk maar ik zie haar twee maanden per  jaar. Rond Chinees nieuwjaar ga ik samen met mijn vrouw
een maand naar huis en in de zomervakantie komt mijn dochter een maand naar Peking.
Ma heeft het nog niet zo slecht getroffen want zijn dochter wordt in Anhui opgevangen door vier grootouders.
Bovendien ziet hij zijn dochter vaker dan andere migranten.
“In de bouw kan ik meer verdienen maar nu ben ik tenminste  eigen baas. Ik kan mijn eigen woonplek uitzoeken en bepaal zelf wanneer ik pauze neem.
Wat hij doet wanneer zijn dochter over komt?
“Ze helpt mee met dingen zoeken. Samen met mijn  vrouw doet ze boodschappen en in het weekend gaan we naar het park.
Ook gaan we samen uit eten. Hier op de hoek is een heel goed restaurant. Na afloop moet ik dan wel tien euro afrekenen maar voor een keer moet dan kunnen.”

Zhongshanpark is het mooiste en best onderhouden park van Peking.
Voorbijgangers kunnen daar even de drukte van het Plein van de Hemelse vrede en de winkelstraten daarachter ontvluchten en genieten van weelderig groen, fraai aangelegde bloemenperken en een voor Peking zeldzame rust.
Maar op zondag – en donderdagmiddagen komen de meeste bezoekers niet voor hun rust naar het park.
Aan de oever van een riviertje verzamelen zich op donderdag-en zondagen vrouwen en mannen van middelbare leeftijd.
Aan een touwtje om hun nek hangen geplastificeerde foto’s of borden waarop iemands cv is vermeld. Sommigen dragen schoenendozen met foto’s , anderen een plakboek of een familiealbum; allen zijn op zoek naar een partner voor hun kind.
Volgens officiële cijfers wonen in de grote steden van China gemiddeld zo’n 500.000 singles in de leeftijd van 25 tot vijftig jaar. In vergelijking met vijftien jaar geleden is dat getal vervijfvoudigd.
Sinds het begin van de jaren tachtig, toen de eenkindpolitiek werd ingevoerd, kampt China vooral op het platteland als gevolg van het aborteren van meisjes met een mannenoverschot.
Traditioneel gezien gaat de voorkeur uit naar jongens omdat ouders door afwezige of gebrekkige pensioenvoorzieningen moeten terugvallen op hun zonen als zij stoppen met werken.
In China worden op de 100 jongens 119 meises geboren maar de Chinese commissie voor bevolkings- en gezinsplanning maakte vorige week bekend dat in 99 Chinese steden die imbalans nog veel groter is en leidt tot toenemend geweld onder vrijgezelle mannen. Zo worden in de Noordelijke stad Liangyungang op elke 100 meisjes 165 jongens geboren.
De Chinese overheid werkt nu aan nieuwe wetgeving om de imbalans tussen jongens en meisjes op te heffen door het opzettelijk aborteren van vrouwelijke foetussen strafbaar te stellen.
Gezien het grote mannenoverschot, is het opmerkelijk dat er in Zhongshanpark voornamelijk ouders van dochters op zoek zijn naar een partner.
Volgens mevrouw Gao,die een foto van haar dochter om haar nek heeft hangen, is het vooral de wat hoger opgeleide vrouw in Peking die steeds moeilijker aan de man komt.
“Voor vrouwen van haar kaliber zijn de mannen dun gezaaid. Mijn dochter heeft weinig tijd om een partner te zoeken en veel mannen zijn bang om een hoogopgeleide vrouw te benaderen”, zegt Gao. “Bovendien trekken plattelandsmeisjes, door het vrouwentekort bewust van hun marktwaarde, massaal naar de stad op zoek naar een man met goede economische vooruitzichten. Daardoor wordt het voor de hoger opgeleide vrouwen nog moeilijker om een geschikte partner te vinden”.
(zie ook artikel in NRC van 28 augustus)