Ik bevind me op dit moment in de trein op weg van Chengdu in de provincie Sichuan naar Kunming in de prachtige provincie Yunnan.
Op doorreis in Chengdu heb ik nog even een bliksembezoek gebracht aan het panda research center waar panda’s worden gefokt.
Het centrum is  mooi aangelegd park op een glooiend terrein met vanzelfsprekend veel bamboe langs de wandelpaden. De panda’s leven er in gevangenschap, maar onder wetenschappelijk uitgebalanceerde ideale omstandigheden. Dat was wel anders toen ik twintig jaar geleden een bezoek bracht aan ‘de pandatuin’.Toen zag het er allemaal veel minder verzorgd uit en de panda’s leefden er onder erbarmelijke omstandigheden.
Op de wandelroute kom je langs een  filmzaal waar  doorlopend een film wordt vertoond over het pandafokprogramma van het research centrum. Bijzonder was het te horen dat het troeteldier van het Wereldnatuurfonds  ooit van woest roofdier is  geevolueerd tot  een vredelievende veelvraat van bamboe.
Panda’s verorberen in een hoog tempo  elke dag veertig kilo bamboe. Ze hebben zoveel nodig omdat ze het niet zo goed kunnen verteren. Babypanda’s wegen niet meer dan een paar ons en worden naakt en blind geboren.
Omdat het voor de mannetjespanda’s in het centrum heel moeilijk is om een passend vrouwtje te vinden, worden de meeste vrouwtjes kunstmatig geinsemineerd.
Misschien verklaart dat waarom op de film  goed was te zien hoe een bange   pandamoeder haar ongenadig krijsende  eersteling vijandig van haar afsloeg.

De panda’s worden leven in schaduwrijke hokken met airconditioning en mogen alleen naar buiten als het koel weer is. Panda’s kunnen absoluut niet tegen warmte, reden waarom de populaire fotosessies, met een panda op schoot op de foto, alleen in de morgen plaatsvinden en ‘s zomers meestal niet doorgaan.

De treinreis van Chengdu naar Kunming duurde twintig uur en de natuur onderweg is werkelijk schitterend.
Hoge bergen met kleine  watervallen afgewisseld door  heuvels  met terrasbouw en kleine bergdorpjes.
De provincie Yunnan ligt in de uiterste westpunt van China tegen Tibet en Vietnam aan.
Ik ga daar heen om een reportage  te maken over de opkomende bloemenindustrie. Ook zal ik tabaksplantages bezoeken. De sigarettenindustrie is nog helemaal in handen van de staat; volksgezondheid en het belang van de staatskas lijken in China nog met elkaar te vechten om voorrang. Een belangrijke kwestie want 99 procent van de mannen rookt en het aantal kankergevallen stijgt elk jaar enorm.

“Het was een bewogen avond”, sms-te iemand mij na afloop van de uitzending en zo heb ik dat ook ervaren.
Al met al is er zo ongemerkt  behoorlijk veel tijd in de voorbereiding van Zomergasten gaan zitten. Ik schreef in  mijn vorige blog dat Peter van Ingen een paar maanden geleden naar Peking was gekomen om de door mij opgegeven fragmenten te bekijken en door te nemen.
Daarna is er veelvuldig contact geweest  over de telefoon  en via de mail.
Er moest veel gecommuniceerd worden omdat van niet alle fragmenten   de rechten verkrijgbaar waren. En natuurlijk kun je ook niet zo maar gaan knippen in materiaal zonder toestemming van de rechthebbenden.
Uiteindelijk was ik tevreden over het verloop van de avond. Er hadden zo’n 600.000 mensen gekeken en voor een zondagavond in de vakantie schijnt dat goed te zijn.
Ik vond het een bijzondere ervaring niet in de laatste plaats omdat de redactie van Zomergasten zeer professioneel te werk ging en Joris een prettige gesprekspartner was.
De reacties na afloop van het programma waren hartverwarmend.
Wildvreemden spraken mij aan op straat en zeiden dat ze  na het zien van ‘mijn’ Zomergasten de dingen toch eens anders zouden gaan bekijken.
Het programma Zomergasten heeft nog altijd veel impact, dat is duidelijk.
Een paar dagen na de uitzending was er een run op de cd’s van Leonard Cohen en de vertaling van de Zhuangzi van Rik Schipper stond op een prominente plek bij boekhandel Scheltema Holkema in Amsterdam.Een plaats die het boek absoluut verdiend.

Het is  alweer een paar maanden geleden dat ik door Peter van Ingen van de VPRO werd gebeld met de vraag of ik zomergast wilde zijn. Of ik er eens over na wilde denken, dan zou de VPRO dat ook doen. Want was dat  wel te doen een programma samenstellen op afstand.
Ik werd dus gepolst voor het programma, niet meer dan dat. In tweede instantie moest blijken of eea haalbaar zou zijn. Na twee weken was  het antwoord:”we gaan het doen.”
Peter van Ingen komt naar Peking  met in zijn tas de fragmenten die spontaan bij me opkwamen.
Een weekend televisie kijken op de bank. Koffie met Chinees gebak en praten, veel praten.
Ik krijg de opdracht mijn deelname aan het programma aan niemand te verklappen want de keuze van de gasten  moet groots worden gebracht  in het Volkskrant magazine van 23 juni.
“Maar ik heb advies gevraagd”, zeg ik tegen van Ingen.
“Als  je raadgevers dan maar discreet zijn”, is  zijn antwoord.
Ik  beschouw het als een kans en dwing mezelf maar weer eens  moed te tonen. En bovendien: ik kan gewoon mezelf zijn en mag drie uur motiveren waarom mij iets raakt, fascineert  of aan het denken zet.
Als ik in Nederland ben voor de terugkomdagen van de krant, volgen afspraken  bij Peter van Ingen thuis in Amsterdam. Daar ontmoet ik ook Joris Luyendijk,de presentator. We maken kort kennis.
Het programma krijgt nu langzaam vorm maar ik moet tot mijn spijt veel schrappen. In eerste instantie  denk je dat drie uur televisie heel lang  is, maar ik kom tijd  tekort.
China en mijn correspondentschap zijn belangrijke onderwerpen in de uitzending; ex-correspondent Luyendijk zal me ongetwijfeld  ondervragen over de persvijheid in ‘mijn’ land.
Op 22 juli mag ik het spits afbijten. Ik beschouw het als een grote eer.
Maar eerst even vakantie. Na zomergasten ben ik weer terug.