Dat journalisten sinds 1 januari van dit jaar tot en met de Olympische Spelen vrij kunnen reizen en werken in China, is goed nieuws.
Voor het eerst in acht jaar konden buitenlandse journalisten een gesprek voeren met Bao Tong,voormalig directeur van het kantoor voor politiek hervormingen van het centraal comité van de communistische partij en tevens secretaris van de pro-democratische premier Zhao Ziyang, die na de Tienanmenopstand huisarrest kreeg.
En Reuters kreeg toestemming de vrouw van Hada, een Mongoolse onafhankelijkheidsstrijder die in 1966 vijftien jaar gevangenisstrafkreeg, te interviewen.
Het lijkt een doorbraak maar misschien moeten we niet te vroeg juichen.
Lokale autoriteiten weten vaak niets af van nieuwe regels van de centrale overheid en als je niet oppast kan je als journalist in de provincie urenlang worden verhoord op het politieburo. Een journalist van ‘The Economist’ bijvoorbeeld werd opgepakt in de provincie Henan omdat hij een reportage wilde maken over een dorp dat besmet was met het AIDS -virus. Hij veronderstelde dat de telefoontjes die zijn assistente naar het dorp pleegde,waren  afgeluisterd en dat de lokale autoriteiten zodoende op de hoogte waren van zijn komst.
Vorige week had ik een soortgelijke ervaring. Mijn assistent had een telefonische afspraak gemaakt met een milieuactivist voor een verhaal over een vervuilde rivier. Tot de activist belde dat de autoriteiten zich bij hem hadden gemeld. Ze waren op de hoogte van mijn komst en waarschuwden hem. Mijn assistent liet weten dat ik, wanneer ik toch besloot te gaan, net als de journalist van ‘The economist’ zou kunnen worden aangehouden voor een verhoor op het politiebureau.
De journalist van ‘The economist’stond gelukkig vrij snel weer buiten en kon zijn werk, zij het beperkt, voortzetten. Hij was zo slim geweest het telefoonnummer van het Ministerie van Buitenlandse zaken mee te nemen.
De organisatie ‘Journalisten Zonder Grenzen’, adviseert nu ook de nieuwe (vrijere) regelgeving tijdens bezoeken aan de provincie op zak te hebben. De Chinese versie uiteraard.

Sinds het jaar 2000 bracht ik een stuk of drie vier bezoeken aan de verboden stad maar al die keren was het me niet opgevallen dat je binnen ook Starbucks koffie kon drinken.
Niet zo vreemd want het café is niet groter dan acht vierkante meter en bovendien geheel in de stijl van de historische plek weggewerkt.
Toen ik deze zomer in de verboden stad een afspraak had met marathonloper Kamiel Maasse moest uitgerekend hij me erop wijzen dat er wel degelijk een Starbucks binnen de stadsmuren te vinden was. Toch maar besloten bij een stalletje voor vier yuan een flesje koude groene thee te kopen. Want het is toch een raar gevoel dat je bij een Amerikaans bedrijf koffie drinkt en vervolgens de kunstschatten van de overweldigende Chinese cultuur gaat inhaleren. Al is die gedachte een beetje hypocriet want in alle grote musea ter wereld is het heel normaal dat je tijdens je culturele uitje geniet van een kopje koffie.
Misschien had ook geen Chinees zich in het openbaar druk gemaakt om de ‘verboden Starbucks’ als CCTV-9 presentator Rui Chengang op zijn weblog niet een discussie had aangezwengeld over de aanwezigheid van Starbucks in het ‘Palace Museum’ van Peking.Hij vindt dat de Starbucks koffieshop uit de verboden stad moet verdwijnen. Maar liefst 500.00 mensen reageerden op zijn blog waarin hij schreef dat de Amerikaanse koffieshop een rechtstreekse belediging is voor de Chinese cultuur.
Ook schreef Rui op zijn weblog dat hij meer dan 300 captains of industry , inclusief Bill Gates, had gevraagd naar hun mening. Volgens Rui hadden alle geïnterviewde zakenlieden hun verbazing geuit over de aanwezigheid van de Amerikaanse koffieketen op het Tienanmenplein.
Rui had Starbucks directeur Jim Donald tijdens een bijeenkomst op de Yale Universiteit persoonlijk gevraagd de Starbucks op te doeken.
Donald had echter geantwoord dat de autoriteiten zelf bij de koffieketen hadden aangeklopt en dat zijn voorganger hier vervolgens over had beslist.
Rui is nu van plan nog een brief aan Donald te schrijven waarin hij zal benadrukken hoeveel Chinezen het met hem eens zijn en dat hij met het sluiten van deze Starbucks respect zal afdwingen bij de Chinese bevolking. De acties van Rui hebben tot nu toe geen concreet succes opgeleverd. De stadsautoriteiten hebben laten weten dat er voorlopig geen reden is de koffieshop van Starbucks te sluiten.

Een paar dagen geleden viel mijn oog op een bericht in de China Daily over maatregelen die genomen zullen worden om het spuuggedrag van Chinezen te beteugelen.
Het bericht trok mijn aandacht omdat ik mij,net als andere buitenlanders soms ook erger aan het  spugen van Chinezen op straat. Vorige week maakte een Chinese medevoetganger het wel heel erg bont. Zonder te kijken deponeerde hij in het voorbijgaan zijn kwakje op mijn tas waarna hij, zonder zich te excuseren, verder liep.
Geen leuke ervaring maar ik vrees dat er maar een ding op zit en dat is gewoon accepteren dat het spugen op straat tamelijk diepgeworteld is.
Peking heeft aangekondigd het spugen vlak voor en tijdens de Olympische Spelen aan te pakken maar ik heb er een hard hoofd in.Vooral bij migrantenboeren, die vaak taxichauffeur zijn, is het gedrag hardnekkig.
Die draaien doodgemoedereerd het raampje open, schrapen hun keel en spugen hun fluim uit alle macht op de weg.
Shanghai, de stad die toch moderner en internationaler is dan Peking, gaat het probleem veel actiever te lijf. Met het oog op de Expo in 2010 wil Shanghai afrekenen met het onbeschaafde gedrag van Chinezen.
Vorig jaar plaatste Shanghai overal spuugbakken in de stad. Ook werden anti-spuug posters opgehangen. Een onderzoek wees echter uit dat die maatregelen niet hielpen.
Shanghai laat het er niet bij zitten en heeft nu iets anders bedacht: alle 45.000 taxi’s die in de stad rondrijden, zullen worden voorzien van spuugzakjes.Het project werd eerst uitgetest en wat bleek: in tegenstelling tot de publieke spuugbakjes hielpen de zakjes in de taxi’s het spuuggedrag in de hele stad terug te dringen.
Op een van de geteste plekken werden in een half uur 146 mensen gespot die samen 46 fluimen produceerden. De China Daily meldde niet hoeveel mensen op die plek spuugden voor het uitdelen van de zakjes.

Als geen ander weet ik hoe doordringend het geluid van een pingpongbal kan zijn. Maar hoe zal het geluid van duizend pingpongballen klinken?
Nu heb ik heel wat meegemaakt in mijn tafeltenniscarrière maar 1000 pingpongballen heb ik nooit horen klinken. Nog een paar maanden wachten dan is het zover. Als onderdeel van het zesde sportfestival en als opmaat voor de Olympische Spelen zal over het Tienanmenplein in Peking het simultane geluid van 1000 pingpongballen te horen zijn.
Dit zei een  functionaris van het hoofdstedelijk sportbureau van Peking, Sun Kanglin, maandag op de staatsradio.
Volgens een functionaris van het Tiananmen comité zou het het eerste niet-politieke evenement zijn dat plaats zal vinden op het plein sinds Mao Zedong op 1 oktober 1949 de Volksrepubliek China stichtte.
“ Een dergelijk evenement heeft nog nooit plaatsgevonden. Maar aangezien we nu tot de Olympische Spelen een heel bijzondere periode doormaken,maakt het evenement een kans,” zei de functionaris die zijn naam niet bekend wilde maken in China Daily.
Het plan ligt al op de planken en wacht dus op de laatst toestemming van het Tienanmen comité.
Om uiteindelijk uitverkoren te worden,dienen deelnemers kwalificatiewedstrijden te spelen in de verschillende districten. Een functionaris van het sportbureau van Peking meldde dat het toernooi onderdeel uitmaakt van een vijftiental sportevenementen die in de periode van 23 juni tot en met 23 juli gehouden zullen worden in Peking.
Tafeltennis is een van de meest populaire sporten in China. Sinds Rung Guotan in 1959 de eerste wereldtitel voor China in de wacht sleepte, haalde China in totaal 130 maal goud op een wereldkampioenschap.
De sport heeft ook politiek betekenis. In 1971 haalde China de banden met Amerika aan door het spelen van een vriendschappelijke pingpongwedstrijd in het kader van de pingpongdiplomatie.Tijdens de wereldkampioenschappen in de Japanse stad Nagoya kreeg de Amerikaanse ploeg onverwachts een uitnodiging van de Chinezen om naar Peking te komen. Vier dagen later vlogen President Nixon en minster van buitenlandse zaken Henry Kissinger over naar Peking om zich bij de Amerikaanse tafeltennisploeg te voegen. Negen Amerikaanse spelers, vier officials en twee van hun echtgenoten stapten over de brug in Hong Kong die toen de grens markeerde tussen de Engelse kolonie en het Chinese achterland.
Het was de eerste groep Amerikanen die sinds 1949 de Volksrepubliek binnenkwam.
Een dag na de wedstrijd in Peking kopte Time Magazine: “Het ping geluid is over de hele wereld te horen”.

Meervoudig Olympisch- en wereldkampioene tafeltennis Deng Yaping,is aangesteld als hoofd van het managementteam van het Olympisch dorp.
Volgens de staatskrant ‘China Daily’ zal ze deze week haar intrek nemen in haar kantoor.
De afdeling die door Deng Yaping wordt geleid, is verantwoordelijk voor de voortgang van de bouw van het Olympisch dorp en de voorbereidingen op de komst van de atleten.
Volgens een official van BOCOG (Beijing Olympisch Organisatie Comité) werd Deng voor de functie uitverkoren vanwege haar enorme dosis internationale ervaring.
Het feit dat Deng vloeiend Engels spreekt, gaf uiteindelijk de doorslag voor haar nominatie.
Deng Yaping, die sinds haar tienerjaren reeds uithangbord is van de Communistische Partij, studeerde na haar sportcarriere economie en Engels aan de Universiteit van Cambridge.
De uitreiking van haar bul werd rechtstreeks op de televisie door zevenhonderd miljoen Chinezen gevolgd. De één meter zesenvijftig lange Deng Yaping is één van de meest bekende vrouwen van China. Ze is lid van het IOC, het COC (Chinees Olympisch Comité) en BOCOG.

De vijf mascottes van de Olympische Spelen genaamd ‘Friendlies’ heten sinds een aantal maanden ‘Lucky Babies’, een letterlijke vertaling van de Chinese fonetische naam ‘Fuwa’ waaronder de mascottes vanaf nu in China bekend zijn.
Alle ‘Friendlies’ zijn uit de schappen genomen en vervangen door ‘Fuwas.’
Het organisatiecommite denkt dat de naam ‘Fuwa’ commerciëler is en bovendien toegankelijker voor Chinezen zelf.
De vijf mascottes van de Olympische Spelen zijn stripfiguren: een vis (Beibei), een panda (Jingjing), de Olympische vlam (Huanhuan) een Tibetaanse antilope (Yingying) en een zwaluw (Nini). De mascottes beelden respectievelijk zee,bos,vuur,aarde, en lucht uit.
De eerste lettergreep van elke naam vormt in het Chinees de zin: Beijing Huan Ying Ni dat letterlijk betekent: Beijing verwelkomt je.

Terug van vakantie op Hainan, de tropische trots van China. Een paradijselijk eiland waar vooral veel Russen en Chinezen hun vakantie doorbrengen. Prachtig was het te zien hoe Chinezen recreëren. Je waant je  in de jaren vijftig.Chinese vrouwen zitten gekleed in lange rokken getooid met strooien hoeden op handdoekjes onder parasols. Of ze  kuieren met manlief over het strand. Alsof ze zojuist de wereld hebben veroverd, poseren ze met armen wijd terwijl ze met hun vingers  een vredesteken maken.
Dat ze trots zijn is terecht want Hainan is echt prachtig. Geen hippe tenten waar harde muziek wordt gedraaid en trendy gerechten worden geserveerd.  Op het strand kun je heerlijk verse vis eten bij primitieve lokale restaurants waarvan de eigenaren zelf de zee opgaan om visnetten uit te gooien. Hun buit stellen ze dan ten toon in grote plastic bakken waar zuurstofslangen inhangen om de vissen in leven te houden. Klanten maken hun keuze waarna de kok de vis achter in zijn strandtent keelt en in de hete frituur wokt. Veel klandizie hebben de lokale strandtentjes niet want de Russische toeristen vinden het heerlijk om in vol ornaat te dineren in chique restaurants en de Chinese toeristen willen zich blijkbaar niet beperken tot het eten van vis, schelpen of garnalen. De lokale vissers moeten het vooral hebben van eilanders en een enkele westerse toerist of ze verdienen hun brood met het doorverkopen van de vis. Niet dat westerse toeristen in grote getalen naar Hainan komen. In de week die ik er doorbracht heb ik een Engels echtpaar ontmoet en een Zuid Afrikaans gezin met kinderen in de leeftijd van mijn zoontje. Door het contact met dit sympathieke gezin uit de plaats Ningbo (vlakbij Shanghai) was de vakantie van Tymo ook geslaagd; hij was de hele dag met zijn nieuwe vriendjes in de weer op het strand en in het zwembad.

Wij verbleven in een hotel met uitzicht op zee in de badplaats Yalong op zo’n half uur rijden van de stad Sanya. Omdat ik in Peking vooral gebruik maak van krakkemikkige taxi’s, was ik blij dat ik mij even niet hoefde te verplaatsen. Buiten een uitstapje naar Sanya, de grootste badplaats van Hainan, beperkte onze vakantie zich tot het strand en het zwembad.
Albert Rouwendal,een vriend die bezig is een Kempinskihotel op te zetten in Sanya , nam ons op een avond mee naar de hoogste berg van Sanya waar we een prachtig uitzicht over de kustlijn en de stad hadden. Volgens Albert, die ook manager is van het Kempinskihotel in Peking, ontwikkelt Hainan zich razendsnel. Steeds meer moderne hotels worden geopend en hoewel de service nog te wensen overlaat,leren de Chinezen ook in de hotelwereld snel.
Het grootste probleem voor de toekomst van Hainan is in mijn ogen het behoud van de eigen cultuur. Het eiland is bijvoorbeeld rijk aan minderheden maar door de vercommercialisering bestaat het gevaar dat hun cultuur verwordt tot folklore voor toeristen. De charme van het eiland is juist dat het nog niet verpest is door al te plat toerisme. Daardoor onderscheidt het zich voor mijn gevoel van soortgelijke oorden in Thailand. De oorspronkelijkheid van het eiland heeft mij verrast.Hopelijk wordt die niet om zeep geholpen door westers massatoerisme. Nu komen op Hainan voornamelijk nog Chinezen. Tijdens het Chinees nieuwjaar is er geen vliegtuigstoel meer te krijgen en zelfs de peperdure hotels zijn dan volgeboekt.
Maar om te kunnen renderen moeten de hotels ook buiten de Chinese feestdagen worden volgeboekt.Als het aan Albert en zijn collega’s ligt wordt Hainan op korte termijn ontsloten voor westerse toeristen. Goed voor de economie van Hainan maar waarschijnlijk minder goed voor het behoud van de authenticiteit van het eiland.

createCheckbox(“msg_read_form”, “msgId”, LABEL_MARK_UNREAD, “msgid1″, false, “markUnread(document.msg_read_form.FOLDER.value,document.msg_read_form.IDMSG.value,’msg_read_form’ ,’msgId’ ,’msgid1′)”, 14);

Markeren als ongelezen

Markeren als ongelezen