De rijkste vrouw van de wereld komt sinds kort uit China. Zhan Yin, een zakenvrouw die doet in het recyclen van oud papier en eigenaar is van Dragon Paper CO ltd, bezit 3,4 miljard in aandelen en passeerde daarmee onlangs JK Rowling en Oprah Winfrey op de lijst van rijkste vrouwen ter wereld.
Ook is Zhang Yin (49)de eerste vrouw die de Chinese lijst aanvoert.
Zhang Yin die in China ook wel “Oud papierkoningin” wordt genoemd, heeft net als veel andere succesvolle Chinezen van haar leeftijd een zware tijd achter de rug.
Zhang werd geboren nog voordat de een-kind politiek werd ingevoerd. Ze kwam uit een gezin van acht kinderen. Haar vader, die militair was, werd tijdens de Culturele Revolutie gevangen gezet en zij moest als oudste van het gezin voor haar broertjes en zusjes zorgen.
Het is het bekende verhaal van de succesvolle Chinees, die haar ”Chinese dream” heeft waargemaakt. Lees het boek van Serv Wiemers (De inhaalchinees) er maar op na. Hij interviewt in zijn boek een achttal zeer succesvolle Chinezen die zijn geboren in de Maoperiode.
Het is een generatie die de dood van Mao heeft meegemaakt, na Deng Xiaoping hoop koesterde voor de toekomst en weer bedrogen uitkwam toen de Tienamen opstand hard werd neergeslagen. Maar deze lichting heeft leren knokken en als ze dan geen democratische vrijheid kon afdwingen dan maar hard werken voor jezelf om veel geld te verdienen. Zhang Yin heeft laten zien dat je met doorzettingsvertmogen en toewijding met oud papier verzamelen de rijkste vrouw ter wereld kunt worden.

Wat doet een vrouw met kind nou zoal in het weekend in Peking, vroeg iemand mij laatst via de mail. Mijn zoon was dat weekend net uit logeren bij een Canadees/Chinees vriendje en ik had alleen gewerkt.
Want je werk als correspondent houdt nooit op. Zeker als je zoals ik een beginneling bent.
Ik vertelde desgevraagd dat ik kranten en tijdschriften had doorgenomen, mijn weblog had bijgehouden en mijn archief op orde had gebracht.
En op zondag had ik mijn oren laten uistpuiten ! Niet bij de dokter maar bij de masseur. Omdat ik zo stom geweest ben mijn burostoel thuis te laten heb ik last van mijn rug. Massage is dan een uitkomst en bij de Yashow waar veel buitenlanders nepspullen komen kopen, heb ik een vast adres. Dit keer vroeg een van de masseuses of ik ook hoofdmassage wilde. Nog voordat ik antwoord kon geven, rolde het meisje een karretje met allerlei flesjes naar mijn hoofdeinde en stopte ze een lange staaf in mijn oor die ze in brand stak. Terwijl ik hevig protesteerde, wist ze me te overtuigen van het nut van de behandeling.
Huoju, zo heet het in het Chinees, is bedoeld om het vuil uit je oren te branden. Door de hitte trekt het overtollige oorsmeer naar buiten en komt in de vuurstaaf terecht. Volgens mijn masseuse zijn schone oren een voorwaarde voor een goede gezondheid.
Maar met schone oren ben ik er natuurlijk nog niet. Om gezond te blijven in mijn overwegend zittende bestaan als journalist moet ik elke week minstens twee keer een uur sporten.
Ik zwem dus wekelijks en ik doe aan fitness in een hypermodern fitnsscentrum in de buurt.
Peperduur zijn dergelijke sportcentra hier omdat ze al weten dat alleen expats en rijke Chinezen er lid willen worden.
Mijn zoon speelt op zaterdag schoolvoetbal op een veldje van een nabijgelegen park. Om het overzichtelijk te houden zijn sportclubs net als in Amerika vaak gelieerd aan scholen.
Naast de voetbalkooi staan zo’n twintig tafeltennistafels en sinds ik tegen een van de beste wedstrijdje heb gespeeld, kan ik er niet meer om heen. Onder aanmoediging van een stuk veertig recreanten op leeftijd speel ik elke zaterdag vluchtig een paar potjes. Vorige week vertelde ik wie ik was, en direct kwamen de verhalen los over mijn voormalige tegenstanders die hun helden waren.
Ze vinden het allemaal prachtig. Chinezen hebben vroeger op school tafeltennisles gehad, dus veel Chinezen kunnen wel een beetje spelen. Iedereen weet wel een beetje hoe een bal draait.
Tafeltennis lijkt wel in hun bloed te zitten.

Na het voetbal en het pingpongen doe ik op zaterdag soms boodschappen bij de Carrefour. Ga in Nederland bijna nooit naar een grote supermarkt ,maar hier is het een uitkomst.
Als ik bedenk hoe weinig voedsel ik in 1980 in de winkels zag, is het onvoorstelbaar wat er nu allemaal te koop is. Het aanbod is prima.Al is bijvoorbeeld de kaas nooit zo lekker als die van de Hollandse boerenmarkt.
En dan de koffie natuurlijk. Ik ben geen fan van Starbuckskoffie. Daarom drink ik meestal koffie bij een soort pattiserie annex koffieshop. Omdat er weinig of geen echte bakkers zijn in Peking koopt iedereen bij dergelijke cafe’s hun brood. Of bij winkels als de Carrefour maar daar vind ik dat de kwaliteit van het brood te wensen overlaat.
Wat niet te wensen overlaat is het Chinese eten.Op elke hoek van de straat kun je kwalitatief en goedkoop eten.
De Chinese verhittun voedsel goed zodat je zelfs van de stalletjes op straat wel kunt eten. In mijn buurt heb ik mijn vaste adressen al gevonden.
De volkse restaurants zitten meestal bomvol,vooral in het weekeinde.
Rust vind ik op zaterdagavond.Een smaakvol ingericht boeddhistisch restaurant waar alleen het bestellen van de hemelse gerechten al een feest is, is favoriet.
Een paar weken geleden heb ik daar gegeten met Theo Maassen die een optreden had verzorgd voor de Nederlandse gemeenschap in Peking. Hij was ook erg onder de indruk van de  sfeer en het eten.Aan elk detail wordt aandacht besteed. Zo is de enorme kaart prachtig geillustreerd met minimalistische fotografie. Vegetarische gerechten worden
opgediend in schalen die zijn gemaakt van natuurlijke materialen.
Er staat tofukip, tofuvis en kokosfondue op het menu.En bij die Goddelijke gerechten worden verse sapjes en reinigende thee geserveerd. Het restaurant is net geopend maar het wordt elke week drukker. Chinezen hebben de rust en de kookkunst van deze boeddhisten ook al ontdekt.

Dit is het schooltje van Xiaoxinzhuang,  in een verre buitenwijk van Peking, waar de kinderen letterlijk op een vuilnisbelt wonen. Mijn bezoek leverde de volgende foto’s op. Op de klassenfoto zit Wen Jun, de hoofdpersoon uit het verhaal links in de tweede bank van de middelste rij.
De kinderen zijn in afwachting van de sluiting van hun (illegale) schooltje.

En dat zou een ramp betekenen voor de kinderen want op een openbare school worden ze officieel wel toegelaten maar hun ouders hebben geen geld om de staatsscholen te betalen. Ook worden de migrantenkinderen op die scholen zwaar gediscrimineerd.
Dit schooltje heeft niet het geluk gesponsord te worden door een NGO of een groot bedrijf.

Want niet de overheid maar grote bedrijven als Motorola adopteren dergelijke illegale scholen en doneren een bedrag van rond de 100.000 dollar om een school aan een legale status te helpen.
Ook NGO’s als de Ford-foundation doen veel voor het onderwijs van migrantenkinderen.

Terug in Peking na een twee weken durend verblijf in Nederland voor de presentatie van mijn boek ‘Bij de Chinees’ (Thomas Rap).
De meeste correspondenten schrijven aan het einde van hun carrriere een boek dus ik had wat uit te leggen. Een paar jaar geleden speelde ik al met het idee om met het oog op de Olympische Spelen een boek te schrijven voor China-beginners die iets op hebben met sport en bedrijfsleven. Ik was de afgelopen twee weken druk bezig met promotie en publiciteit van het boek.
Het was trouwens vreemd om gast te zijn in eigen land. Na een verblijf van twee maanden in China voelde ik me in Nederland nu al ontworteld.
Bovendien wachtte mij een onaangename verrassing. Amerikaanse huurders van mijn huis waren met de noorderzon, zonder te betalen, vetrokken en hadden het huis in uitgewoonde staat achtergelaten. Ik moest de verzekering inschakelen om de schade op te nemen, sloten vervangen en andere dingen regelen.
Terug in China was er gelukkig een warm onthaal.
Op het vliegveld stond mijn Chinese ayi (hulp) Wang in de huishouding al te zwaaien, blij ons weer te zien.
Op de weg naar huis reden we langs kilometerslange billboards met foto’s van Afrikaanse natuurtaferelen. Veel wegen waren vrijdag afgesloten voor de intocht van regeringsleiders uit 50 Afrikaanse landen die deelnamen aan de China- Afrika top.
De Chinese overheid had van het grootste diplomatieke evenement ooit in China gehouden, een soort Olympische testcase gemaakt. Veligheidsmaatregelen werden uitgeprobeerd en via de mobile telefoon werden sms -berichten gestuurd waarin de bevolking opgeroepen werd de auto te laten staan. Er werd massaal gehoor gegeven aan de oproep.
Of bleven veel Chinezen thuis omdat het van de een op de ander dag bitterkoud is geworden in Peking?
Dit weekeinde is precies op tijd de verwarming aangegaan. In China is de verwarming letterlijk centraal geregeld. Net als de airco in de zomer kun je de verwarming niet zelf hoger of lager zetten. Ook wordt door de overheid bepaalt wanneer de verwarming in- en uit wordt geschakeld. Als je een koukleum bent heb je in een koud voorjaar dus pec
h gehad.

Gelukkig is Wang mijn zonnetje in huis.
Ze is attent, zorgzaam en betrokken en gedraagt zich bijna als een tweede moeder voor mijn zoon Tymo. Je kunt het met een ayi slechter treffen.
Alleen klaagt Tymo dat Wang elke dag rijst met groente kookt.
Op zijn school zitten veel kinderen van overzeese Chinezen en ook veel Koreanen. Dus daar wordt tussen de middag ook al rijst gegeten.
Volgende week viert Tymo zijn verjaardag op school en hij wil nu tijdens de lunch patat tracteren.
Maar dat zit er natuurlijk niet in. De ayi zal een verjaardagscake bakken.
Maar op zijn partijtje moet dan wel patat worden gegeten bij KFC.
Buitenlandse kinderen van internationale scholen vieren hun partijtje doorgaans in de daar speciaal voor bestemde speelpaleizen. Maar Tymo heeft bedacht dat hij met zijn Chinese vriendjes wil bowlen. Bowlen is net als salsadansen en golfen een rage in China. Vlakbij het workersstadium, waar veel expats wonen, is een enorme hal waar de Chinezen hele familie competities houden. Maar Tymo neemt zijn vriendjes mee naar een gezellig baantje in het Holiday inn op een steenworpafstand van ons huis. Ook daar moet je tenminste een week van tevoren een baantje boeken.