De ambassade van Rusland bij de Europese Unie heeft twee telefoonlijnen. Als je belt voor de woordvoerder, om een interviewafspraak te maken met de ambassadeur, kan de telefoniste je niet doorverbinden. Je kunt de woordvoerder, Anastasia, ook niet op haar mobiele telefoon bellen, want die zijn in de ambassade verboden. En nee, Anastasia belt ook nooit zelf terug, zegt de telefoniste. Stuur maar een e-mail.

Een half uur later belt Anastasia toch terug. Ik sta voor de Russische ambassade, waar woedende Georgiërs demonstreren tegen Rusland. Er zou een wapenstilstand moeten zijn tussen de Georgische en Russische troepen, maar de gevechten gaan nog door. ,,Poetin moordenaar”, schreeuwen ze – bijna in mijn oor, en dus ook in de telefoon.

,,Waar ben je?” vraagt Anastasia. Ze had van de telefoniste gehoord dat ik de ambassadeur wil spreken. Bij jullie in de buurt, zeg ik. Bij de demonstratie van de Georgiërs.

Heel even is het stil. ,,Wil je allebei de kanten horen?”

Ik denk dat ze een grapje maakt, maar door de herrie om me heen, ben ik daar niet helemaal zeker van.

Een paar uur later ben ik binnen. De ambassadeur zelf is met vakantie – zo belangrijk is Brussel kennelijk ook weer niet voor Moskou, in deze crisis. De plaatsvervangend ambassadeur is er wel. Anastasia is bij het gesprek. ,,Wat riepen ze nou toen ik je belde?” vraagt ze. Poetin moordenaar. De plaatsvervangend ambassadeur vraagt of de Georgiërs daarna naar hun eigen ambassade zijn gegaan. Daar zitten de echte moordenaars, vindt hij.

Na een paar minuten komt hij opeens terug op de slogan. ,,Weten ze eigenlijk niet hoe onze president heet? Ik weet wel hoe hún president heet.”

Eindelijk vakantie! Zo zijn de commentaren in de Belgische kranten op het politieke nieuws van gisteren aardig samen te vatten. En: wordt vervolgd. Hier een artikel dat ik erover schreef voor de krant van vandaag.

Na meer dan 400 dagen praten kunnen de politieke kopstukken even rust nemen. Belgische journalisten zijn waarschijnlijk ook opgelucht. Collega’s van De Standaard vroegen politici onlangs waar ze naartoe zouden gaan, als de politieke situatie het zou toelaten. De Franstalige liberaal Didier Reynders gaat naar Zuid-Frankrijk, net als Laurette Onkelinx, de Franstalige socialiste. Joëlle Milquet (Madame Non) beloofde haar dochter een reisje naar de VS. Bart Somers, de voorzitter van de Vlaamse liberalen, gaat naar Schotland. Premier Yves Leterme wist het nog niet.

Zelfs Erik Meynen, die in Het Laatste Nieuws elke dag een politieke strip tekent, stopt er even mee. ,,We hopen dat alle partijen in die paar weken hun zelfbeheersing terugvinden en er lichamelijk en geestelijk weer helemaal bovenop komen”, schrijft de commentator van La Libre Belgique vandaag. Hij is vast niet de enige. Ik ben ook even vrij, maar m’n collega Petra de Koning houdt België en Europa de komende weken in de gaten.