Van Nistelrooij scoort. Nee, niet Ruud. Lambert van Nistelrooij, de europarlementariër van het CDA. Maar het mag niet baten, Oranje verliest met duidelijke cijfers van Tsjechië (10-2) en moet het toernooi al in de voorronde verlaten.

Voetbalgekte in het Europees Parlement deze week. Geen gewoon voetbal, maar een soort tafelvoetbal. Met een enorm luchtkussen, groter dan in de gemiddelde speeltuin,  als tafel. En europarlementariërs als poppetjes. Het Nederlandse team bestaat voornamelijk uit CDA’ers, en een enkele PvdA’er, Emine Bozkurt.

De regels zijn simpel: de spelers mogen trappen tegen de bal, en ze mogen ook hun hoofd gebruiken. Zo lang ze de opgeblazen ‘stang’ voor zich maar vasthouden. De parlementariërs laten zich toejuichen door een massa belangstellenden die op het evenement af is gekomen.

,,Af en toe moet je iets geks doen met elkaar”, zegt Corien Wortmann, ook van het CDA, na de verloren wedstrijd. ,,En een slechte generale betekent dat het straks vast goed gaat”. Daarmee doelt ze niet op de Europese verkiezingen, volgend jaar, maar op het EK voetbal deze zomer.

In het gebouw van de Europese Raad, waar ministers en regeringsleiders vergaderen als ze in Brussel zijn, stond gisteren de Franse minister van Europese Zaken Jean-Pierre Jouyet (links foto van hem in de Nationale Assemblee in Parijs, 30 april). Hij stond in de gang naast de persruimte, en om hem heen stond een groepje journalisten – vooral van internationale persbureaus. Het gebeurt niet zo vaak dat ministers zelf naar de persruimte komen. Meestal laten ze dat over aan hun woordvoerders of politiek assistenten. Maar wat vooral bijzonder was: Jouyet fluisterde. Alsof hij Reuters en AP, die hun berichten over de hele wereld verspreiden, vroeg om een geheimpje te bewaren.

Jouyet had het over de Turkse minister van Buitenlandse Zaken Ali Babacan (rechts foto van hem tijdens een persconferentie). Die zou een dag later naar Brussel komen voor overleg met de EU-lidstaten, maar Frankrijk had geëist dat in de documenten die tijdens dat overleg besproken zouden worden, het woord ‘toetreding’ niet voorkwam. Turkije wil heel graag lid worden van de EU en er wordt al onderhandeld over toetreding. Frankrijk vindt dat geen goed idee.

Babacan had gezegd dat hij in Ankara zou blijven als het woord ‘toetreding’ niet in de papieren stond. In de gang fluisterde Jouyet tegen de journalisten dat Frankrijk zou toegeven. In juli wordt Frankrijk voorzitter van de EU en dan wil het land volgens Jouyet graag ,,onpartijdig, evenwichtig en gebalanceerd” zijn.

Ali Babacan kwam vandaag toch naar Brussel.

Een europarlementariër vertelde me laatst dat ze de deur op slot doet, wanneer ze in Straatsburg in haar kantoor zit. Het is geen bang type. Maar ze wil af en toe kunnen werken, en vooral, niet lastig worden gevallen door lobbyisten.

Nu ben ik natuurlijk geen parlementariër, en niet zo belangrijk. Maar bedrijven, ngo’s en overheden weten ook journalisten goed te vinden in Brussel. Laatst had ik er voor het eerst eentje die op de deur van ons kantoortje klopte en meteen binnenkwam – voet tussen de deur.

Toen ik net in Brussel was, dacht ik: nu ben ik er, maar niemand weet dat, dus ik moet het mensen laten weten. Hallo, ik ben er! Maar na een paar weken begon m’n gsm steeds vaker vanzelf te rinkelen. Seminars, briefings, breakfasts, lunches. Een beetje lobby-organisatie heeft een up-to-date bestand met namen en telefoonnummers van journalisten om hen persoonlijk te kunnen uitnodigen. Meestal is de vraag: heeft u ons persbericht ontvangen? Tegenwoordig antwoord ik naar eerlijkheid: waarschijnlijk wel, maar ik krijg zo veel e-mails dat ik ze niet allemaal kan lezen. Als ik zo’n beller vraag hoe hij aan mijn nummer komt, dan klinkt er meestal een beleefde lach. We have our ways.

Vandaag zag ik een nieuwe variant. Toen ik de deur van ons kantoor wilde openen – in een gebouw vol kantoren van andere kranten en omroepen –  vond ik een flesje water (zie foto). Op het etiket een uitnodiging voor een persconferentie. Ik geef toe, het valt beter op dan al die e-mails die ik dagelijks delete en de papieren uitnodigingen in de brievenbus. Het gaat over iets dat te maken heeft met het milieu (daar gaan veel uitnodigingen tegenwoordig over). Jammer alleen dat er een plastic flesje voor nodig was.

O Julissi van Ishtar, vanavond de Belgische bijdrage aan het Songfestival, wordt gezongen in een fantasietaal. Dat biedt weinig aangrijpingspunten voor een taalrelletje, zou je denken. Een verslaggever van de BBC probeerde het toch tijdens een bezoek aan de redactie van de Vlaamse krant De Standaard.

Peter Vantyghem van De Standaard schrijft vandaag: ,,En dat imaginaire taaltje van Ishtar dan, was dat dan niet bedoeld om de taalproblemen te overstijgen die het land zo in een houdgreep houden? Het heeft ons enige moeite gekost om uit te leggen dat de bedoelingen van Ishtar in deze niet communautair zijn, maar enkel esthetisch.”

Ishtar zingt dan wel namens België, het is een Vlaamse groep. In Vlaanderen bereikte het de eerste plaats van de hitlijst, in Wallonië was het geen succes. (Nee, Belgische hitlijsten bestaan niet)

Overigens was er toch nog een communautair relletje. De Servische organisatoren hadden een ‘briefkaart’ gemaakt voor het aankondigde filmpje van de Belgische bijdrage. Maar helaas, die was alleen in het Frans geschreven, niet in het Nederlands, meldt Het Laatste Nieuws. Tot verbazing van de Vlaamse delegatie.

Ondertussen is een filmpje van een repetitie van Ishtar in Belgrado succesvol op youtube. Dat heeft even niks met taal te maken, en ook niet met muziek, maar alles met het feit dat de jurk van de zangeres afzakte tijdens het zingen. Een nipple gate à la Janet Jackson leverde dat niet op: ze droeg gelukkig nog een bh. Afwachten of Ishtar vanavond ook succesvol is.

Mooie dag gisteren voor Michel Guegan (midden op de foto). De burgemeester van een klein plaatsje in Bretagne was naar Brussel gekomen als leider van een onderzoeksmissie van de Raad van Europa. Die doet onderzoek naar een politiek gevoelige kwestie in België: de niet-benoeming van drie Franstalige burgemeesters in Vlaamse gemeenten.

Guegan genoot zichtbaar van alle media-aandacht die hij kreeg. Behalve Belgische journalisten waren ook nogal wat EU-correspondenten in Brussel naar een persconferentie van de onderzoekers gekomen.

„Ik dacht dat we dit soort problemen alleen op de Balkan hadden”, zei de Servische onderzoeker Sobrica Milovanovic. „Daarom is het interessant om hier te zijn.” De Raad van Europa is een organisatie van 47 landen, die zich vooral bezighoudt met mensenrechten. Lees verder »

Heel af en toe denk ik: was ik maar tv-journalist. Gisteren bijvoorbeeld, toen er in de Belgische Kamer werd gesproken over BHV. Het leverde interessante televisie op. Nu is het Belgische parlement altijd wel wat rumoeriger dan het Nederlandse. Maar gisteren werd er uitzonderlijk veel geroepen, geschreewd en af toe zelfs gescholden. Gerolf Annemans (Vlaams Belang) noemde Bart Somers (Open VLD, de partij van Guy Verhofstadt) bijvoorbeeld ,,zakkenwasser.” Lees verder »