Het kantoor van designconsultant Natascha Drabbe (44) is een toonzaal voor moderne vormgeving, waar zij zich omringt met steeds andere producten van de ontwerpers voor wie zij werkt. De dynamiek van Drabbes werkomgeving contrasteert scherp met de vormvastheid in haar woonhuis. Daar is de afgelopen tien jaar alles bij het oude gebleven. Geen nieuwe meubels, geen nieuwe schilderijtjes aan de muur, en zelfs het groen in de twee patio’s trimt zij zo dat het oorspronkelijke tuinontwerp herkenbaar blijft.

Al die jaren heeft ze slechts één ding toegevoegd aan haar huis, vertelt Drabbe. Een grijs kleed bij de open haard in de bibliotheek annex woonkamer. „De vloer is hard en koud en ik lig graag op de grond bij de open haard de krant te lezen.”

Huis: experimenteel vijfkamer- woonhuis op een kavel van 175 m2 in het hart van Utrecht

• Bijzonderheden: jongste bouwwerk op de gemeentelijke monumentenlijst
  Aantal televisies: 2
  Van Ikea: Hyllis stellingkasten en servetten

Natascha Drabbe is de weduwe van Mart van Schijndel, de in 1999 overleden architect. Ze woont in wat het Van Schijndelhuis is gaan heten. Een experimenteel woonhuis dat de architect in 1992 voor zichzelf ontwierp.

Welbewust houdt Drabbe, die architectuurgeschiedenis studeerde, het huis inclusief de oorspronkelijke inrichting intact. „Het heeft Mart bloed, zweet en tranen gekost om dit huis zo te krijgen. En hij is zo jong overleden. Ik wil het bijzondere van zijn ontwerp graag delen met mensen die daar gevoelig voor zijn.”

Lees verder »

Hij zegt het met een  grijns, op elke etage  weer: „Wat een teringzootje, hè?” Rotterdamse humor van Jan J. van Waning, verkoper van kunst en antiek.

Van Waning (59) geeft een rondleiding door zijn galerie en woonhuis in  het centrum van de stad. Vier etages  overladen met allerhande kunstvoorwerpen. De muren zijn behangen met  schilderijen en rococospiegels, aan de  plafonds bungelen kristallen kroonluchters. Tafels staan zijn vol geparkeerd met beelden  en snuisterijen. En overal volle vitrines, stapels boeken en rijen met ingelijste prenten en tekeningen. Van Waning: „Soms is een klant op zoek naar  een bepaald voorwerp. Ja, dat heb ik  voor je, zeg ik, maar waar? Dan vraag  ik of ze een week later nog eens langs  willen komen.”

Huis neogothische patriciërswoning, in 1895 ontworpen door architect Jacobus van Gils. Vier verdiepingen, 390 m2.

Van Ikea: keukendeurtjes Aantal televisies: 4 Bijzonderheden rijksmonument, sinds half jaar te koop voor 1.495.000 euro

Galerie Van Waning is gevestigd in  een monumentaal pand met een trapgevel, ontworpen door Jacobus van  Gils, de architect die aan het begin van  de twintigste eeuw in Rotterdam wel  meer chique woonhuizen tekende en  die ook verantwoordelijk is voor het  bekende Maastrichtse Grand Hotel de  l’Empereur. Het pand is al lang in de  familie: Wanings vader had het sinds  de Tweede Wereldoorlog in gebruik  als kantoor voor zijn zandzuigerij. Tot  1976 – toen zei de zoon tegen zijn vader: „Jij eruit, ik erin.”

Lees verder »

Jos Holtkamp en Joop van Wingaarden woonden vijftien jaar geleden aan de Prinsengracht in Amsterdam. In een fijn grachtenpand, zegt Holtkamp, maar wel omringd door cafés. Zijn partner was de overlast van nachtbrakende kroegtijgers op zeker moment zat en wilde de stad uit, naar buiten.

De zoektocht naar een rustiger gelegen huis eindigde tot hun eigen verrassing niet in een dorp of op het platteland, maar elders in de binnenstad, in een nieuwbouwcomplex op een locatie met een hoog Anton-Pieckgehalte. Namelijk omringd door zeventiende-eeuwse panden, weidse grachten en maar liefst drie ophaalbruggen.

Drie geschakelde appartementen in de binnenstad van Amsterdam, samen zes kamers en 225 m2 groot

Van Ikea: vaas en Billy-boekenkasten Aantal televisies: 2 Bijzonderheden: een van de appartementen is ingericht als gastenverblijf Aantal televisies 2 Van Ikea vaas en Billy-boekenkasten

Dit schilderachtig stadsgezicht is in het bijna vier meter hoge appartement prominent aanwezig, want in de meeste kamers is van vloer tot plafond een grote raampartij aan het water. „Dit is buiten in de stad”, zegt Holtkamp, wijzend naar het vele water en de imposante wolkenlucht. Na een drukke dag zitten de bewoners vaak voor een raam „meditatief naar buiten te kijken”, naar het water en de speling van het licht.

Lees verder »

De geest in conditie houden. Volgens altaarbouwer Fons van den Boogert is het net zo belangrijk als voldoende lichaamsbeweging en verantwoord eten. Een puike geestelijke  conditie vereist wel dagelijkse discipline, zegt de ambachtsman. „Durf elke dag even stil te staan bij de behoeften van de ziel”, is zijn advies.

Een altaar kan daarbij een hulpmiddel zijn, weet Van den Boogert uit eigen ervaring. In een tussenkamer van  zijn negentiende-eeuwse herenhuis in  de binnenstad van Utrecht bouwde hij  zijn eigen offertafel. Op het meubel,  dat omringd wordt door boekenplanken, plaatste hij een ingelijste foto van  zijn overleden vader, een wierookhouder en een Chinees beeldje van een  leeuwendraak, zijn sterrenbeeld. „Deze plek is een spiegel van mijn ziel,  zegt Van den Boogert.

Lees verder »

Op het toilet staat een cactusvormige wc-borstel. In de woonkamer klinkt de stem van Juan Luis Guerra, de Dominicaanse merenguezanger. En in de slaapkamer zijn de muren behangen met een fotoprint van een zonovergoten palmenstrand. Het huis van Clarisse Buma in Amsterdam-Slotervaart voelt als een warm, tropisch bad. „Ik ben een burgemeestersdochter uit Friesland die haar vleugels heeft uitgeslagen”, zegt de bewoonster.

In de jaren negentig woonde Clarisse Buma als  correspondente voor het Algemeen Dagblad drie jaar in Suriname en twee jaar op Curaçao. „Toen ik de eerste keer ging snorkelen, wist ik niet wat ik zag. Ik heb daar zo lekker geleefd.”

Lees verder »

Toen ze gingen verhuizen, verklaarden vrienden hen voor gek. Van de binnenstad van Amsterdam naar een gehucht in het Limburgse Heuvelland? Dat was toch veel te ver weg van het culturele leven?

Grotestadsbewoners denken vaak klein, zeggen Marieke Walison (40) en Frans-Joseph Joordens (50) met een lach. „In een kwartier rijden we naar Maastricht of Aken en binnen drie uur zijn we in Parijs.”

Lees verder »

Een slang die een paar uur  eerder een jong nijlpaardje  of een andere grote prooi  heeft verzwolgen. De chicste autoshowroom van Nederland is  gehuisvest in een gebouw met een bijzondere vorm. Langs de A2 ter hoogte  van de vinexwijk Leidsche Rijn verrees  drie jaar geleden een geluidsscherm,  een anderhalve kilometer lang vlechtwerk van glas en metaal dat geleidelijk  steeds hoger en boller wordt en vervolgens even vloeiend weer in omvang afneemt – architectuur om te ondergaan  met een snelheid van 100 kilometer  per uur.

Precies in het midden, op het hoogste punt van de geluidswering, is het  Cockpitgebouw, een showroom met  de allerduurste in serie gebouwde auto’s.

Lees verder »

Als Marjan Koopman ’s ochtends in haar nachtjapon van haar caravan naar het toiletgebouw loopt, komt ze soms wel drie collega’s tegen van Bureau Jeugdzorg in Amsterdam. De Kennemer Duincamping Bakkum is altijd al klein Amsterdam geweest, legt Koopman uit.

Bij Castricum, tussen de naaldbomen en op loopafstand van het strand, zouden duizenden kleinbehuisde en onbemiddelde stadsbewoners lucht en licht kunnen tanken. Dat idealistische uitgangspunt lag ten grondslag aan de in 1914 aangelegde ‘volkscamping’.

Lees verder »

In de rubriek ‘Binnenhuis’ vandaag Mango’s Beachbar, een strandpaviljoen in Zandvoort.

Pand:  2.000 vierkante meter groot strandpaviljoen in Zandvoort in Latijns-Amerikaanse stijl, met drie bars, een danszaal en terrassen.
Bijzonderheden: opbouwen van de strandtent mag vanaf 1 februari. Op 1 november moet het strand weer leeg worden opgeleverd.
Aantal televisies: 1. Gaat alleen aan als er Formule 1-grand prix gereden wordt (eigenaar Bas Lammers: „Dit is Zandvoort, hè”). Bij EK- of WK-voetbal huurt Lammers een beamer, want „anders lopen de klanten weg”.
Van Ikea: borden en rieten stoeltjes.

Nieuwe meubels bewerkt strandtenthouder Bas Lammers onmiddellijk met schuurpapier en een hamer. Vers schilderwerk ruïneert hij door er een hand zand over te gooien. En plafonds en muren zijn pas oké als er schimmelige vochtvlekken op zijn aangebracht. „Soms komen hier oudere mensen die zeggen dat mijn zaak wel een likje verf kan gebruiken”, lacht Lammers.

Lees verder »

In de rubriek ‘Het Binnenhuis’ vandaag het interieur van kraakwacht Nico Olivier.

Tekst Arjen Ribbens, Beeld Theo Baart.

Nico Olivier was vier jaar geleden nog een burger als vele anderen: een gezin, een rijtjeshuis en een baan als elektricien. Tot zijn huwelijk strandde en hij door een hernia werkloos werd. De misère veranderde zijn kijk op het leven, zegt Olivier, nu 43. „Ik had geen zin meer om te voldoen aan de gangbare normen en waarden. En ik wilde het hebben loslaten. Alsjeblieft niet weer zo’n gevaarlijke hypotheek.”

Lees verder »