Hij zegt het met een  grijns, op elke etage  weer: „Wat een teringzootje, hè?” Rotterdamse humor van Jan J. van Waning, verkoper van kunst en antiek.

Van Waning (59) geeft een rondleiding door zijn galerie en woonhuis in  het centrum van de stad. Vier etages  overladen met allerhande kunstvoorwerpen. De muren zijn behangen met  schilderijen en rococospiegels, aan de  plafonds bungelen kristallen kroonluchters. Tafels staan zijn vol geparkeerd met beelden  en snuisterijen. En overal volle vitrines, stapels boeken en rijen met ingelijste prenten en tekeningen. Van Waning: „Soms is een klant op zoek naar  een bepaald voorwerp. Ja, dat heb ik  voor je, zeg ik, maar waar? Dan vraag  ik of ze een week later nog eens langs  willen komen.”

Huis neogothische patriciërswoning, in 1895 ontworpen door architect Jacobus van Gils. Vier verdiepingen, 390 m2.

Van Ikea: keukendeurtjes Aantal televisies: 4 Bijzonderheden rijksmonument, sinds half jaar te koop voor 1.495.000 euro

Galerie Van Waning is gevestigd in  een monumentaal pand met een trapgevel, ontworpen door Jacobus van  Gils, de architect die aan het begin van  de twintigste eeuw in Rotterdam wel  meer chique woonhuizen tekende en  die ook verantwoordelijk is voor het  bekende Maastrichtse Grand Hotel de  l’Empereur. Het pand is al lang in de  familie: Wanings vader had het sinds  de Tweede Wereldoorlog in gebruik  als kantoor voor zijn zandzuigerij. Tot  1976 – toen zei de zoon tegen zijn vader: „Jij eruit, ik erin.”Jan van Waning heeft uitgesproken  opvattingen over de manier waarop  kunst het beste aan de man kan worden gebracht. Zeker niet in een steriele, wit geschilderde ruimte. Dat is snobistisch, vindt hij. „Je moet kunst normaal maken. En kunstenaars niet ophemelen.”

Om die reden laat Waning zaak en  privé bijna volledig door elkaar lopen.  Zijn galerie ademt een huiskamersfeer. De radio staat aan, er is een barretje, en in een hoek staat een vleugel  met daarop een vogelkooi, waarin een  tamme blauwe parkiet woont die een  half jaar geleden opeens kwam aanvliegen. Alleen de bescheiden prijskaartjes maken duidelijk dat de gastheer zijn kunstverzameling ook te  koop aanbiedt. Van Waning: „Dit is  een anti-galerie.”

Ook op de eerste en tweede etage lopen zaak en privé door elkaar. Een achterkamertje is als kantoor in gebruik,  maar de overige vertrekken zijn tegelijk toonzaal en woonruimte. In een  met Frans antiek ingerichte salon gaf  Van Waning een week eerder nog een  groot diner.

Alleen de zolderetage is echt privé.  Daar heeft Van Waning een slaapvertrek, een badkamer, een open keuken  en een kleine salon. Het is met afstand  de drukst gemeubileerde afdeling van  het huis. Zelfs de badkamer is een uitstalkast voor kunst en antiek. Van Waning: „Soms wordt me gevraagd: ‘Hoe  kun je tussen al die spullen leven?’  Maar al die kunst is me lief. En als je er  de hele dag tussen zit, dan zie je het niet  meer. Ja, als je kunst goed tot haar recht  wilt laten komen, dan kun je beter wat  selectiever te werk gaan dan ik doe.”

Veel van zijn bezittingen komen uit  Frankrijk, waar Van Waning een tweede huis heeft („Nog veel voller dan  dit”). Daar struint hij graag brocantes  en vlooienmarkten af. In de loop der  jaren bouwde hij zo zijn enorme verzameling voorwerpen op. Zijn grootste passie: de Russische tsaren. Vooral  Nicolaas II, de laatste keizer van het  Russische Rijk, is in huize Van Waning  alomtegenwoordig. Overal tref je  beeldjes, schilderijen, penningen en  gietijzeren haardbokken met het bebaarde hoofd van de tsaar.

Ja, hij heeft veel koninklijke voorwerpen verzameld, zegt Van Waning   als hij wordt gewezen op een goudkleurige kroon die achteloos aan zijn  douchecabine hangt. Maar zoek er  niet te veel achter, waarschuwt hij: „Ik  ben een overtuigd republikein.”

Dit verhaal is geplaatst op zaterdag 6 maart 2010 om 09:00 uur.