Zo onzichtbaar mogelijk zijn. Dat probeert ze, vertelt gebarentolk Corline Koolhof. „Je wilt dat de mensen voor wie je tolkt het gevoel hebben dat ze rechtstreeks met elkaar praten, zonder jou ertussen.” Desondanks is Koolhof onder doven heel bekend. Ook de meeste horenden zullen haar weleens gezien hebben, als ze ‘s ochtends even aan het zappen waren. Sinds de NOS in 2000 op werkdagen begon met het uitzenden van de vroege journaals met gebarentolk, hoort Koolhof bij het kleine groepje tolken dat dit doet. En nu herkennen horenden haar soms ook op straat. „Maar alleen als ik aan het gebaren ben.” Lees verder »
Je bent zoals je mobiele telefoon klinkt. Het aanbod van ringtones is inmiddels zo groot, dat je je er echt mee kunt onderscheiden, zoals ook de muzieksmaak van iemand veelzeggend is.
Daarom is het ook zo opmerkelijk dat veel mensen met een telefoon van Nokia nog altijd de Nokia-tune gebruiken. Dit aflopende, inmiddels wereldberoemde en evenzo irritante deuntje staat standaard ingesteld op alle Nokia-telefoons. Lees verder »
Een van de bekendste oneliners uit tekenfilmland komt van een klein, zwart kuikentje met ‘op zijn koppie’ een eierdop met barst: Calimero. Het brave hoentje dat door de grote dieren altijd verkeerd werd begrepen en de schuld kreeg, debuteerde in 1972 bij de TROS. De ‘tigste’ herhaling was in 2004 op Nickelodeon. Van Dale heeft het onmachtige gevoel van Calimero vereeuwigd als ‘calimerocomplex’. Lees verder »
Dit bericht heeft 1 reactie
Echt bekend zal ze morgen niet zijn; herkend worden lijkt René Menschaar namelijk een nachtmerrie. Ze wil onder geen beding op de foto. „Ik heb ooit in een straat gewoond waar de mensen erachter kwamen wat ik deed. Ze benaderen je opeens anders; kunnen alleen nog maar praten over wat je doet. Het overkomt Frank, Aart en Gerda ook heel vaak.” Lees verder »
Dit bericht heeft 1 reactie
„Was ich noch zu sagen hätte, dauert eine Zigarette”, zingt Reinhard Mey al dertig jaar aan het begin van het radioprogramma Met het Oog op Morgen. Maar niet alleen Mey leent zijn stemgeluid al vanaf het prille begin aan het programma. Zonder het timbre van Hans Hogendoorn („Buiten is het vijf graden, binnen zit Mieke van der Weij”), is de rustieke avondsfeer van het programma niet compleet. Lees verder »
Dit bericht heeft 1 reactie
Eén keer had hij een huilende vrouw aan de lijn, vertelt Jeroen Kuitenbrouwer (39). „Ze was helemaal ontroerd door de Radio 1-tune.” Kuitenbrouwer componeerde de ‘huisstijl’ van Radio 1, Radio 4, Radio 5 en de Wereldomroep. Hij werkt ook voor televisie: de leaders van Profiel en Reporter zijn van zijn hand. Maar reacties van luisteraars zijn niet altijd positief. „De eerste reacties komen altijd van mensen die boos zijn dat de oude tune weg is.” Pas daarna komt de waardering. „Dan vragen ze waar ze de muziek kunnen kopen.”
Lees verder »
Luister hier alvast het fragment bij de aflevering die vrijdag in nrc.next verschijnt.
Hij is een musicus in ambtelijke dienst, zegt Arie Abbenes (62). Al 21 jaar. Onlangs is hij gestopt als docent aan het conservatorium, maar beiaardier wil hij nog wel een tijdje blijven. Hij bespeelt op vrijdag- en zaterdagmiddag het carillon van de Utrechtse Dom. „Veel mensen hebben me wel gehoord maar nog nooit gezien.” In de buurt, Abbenes woont om de hoek van de Dom, kennen ze hem wel. „Ik had een keer een Bach cantate gespeeld ’s middags. Toen lag er de volgende ochtend een kaartje op de mat om me te bedanken.” Lees verder »
Beluister hier alvast een geluidsfragment dat hoort bij de aflevering van morgen. Wie zal het zijn?
„In een wereld waar je niemand kan vertrouwen, is er één man
” Dit filmcliché is het werk van Don LaFontaine, ook bekend als ‘koning van de filmtrailers’, ‘donderstrot’ en ‘de stem van god’.
Je kent Don Lafontaine wel, zelfs als je denkt van niet. Zijn stem behoort tot het collectieve bewustzijn van iedereen die wel eens naar de bioscoop is geweest. De donkere, diepe bariton kan zelfs de flauwste kinderfilm nog doen lijken op een avontuur van epische proporties. Zijn stem is net zo bekend als die van Jack Nicholson en Brad Pitt. Met als enige verschil dat je hem op straat straal voorbij zou lopen. Lees verder »
Zo onzichtbaar mogelijk zijn. Dat probeert ze, vertelt gebarentolk Corline Koolhof. „Je wilt dat de mensen voor wie je tolkt het gevoel hebben dat ze rechtstreeks met elkaar praten, zonder jou ertussen.” Desondanks is Koolhof onder doven heel bekend. Ook de meeste horenden zullen haar weleens gezien hebben, als ze ‘s ochtends even aan het zappen waren. Sinds de NOS in 2000 op werkdagen begon met het uitzenden van de vroege journaals met gebarentolk, hoort Koolhof bij het kleine groepje tolken dat dit doet. En nu herkennen horenden haar soms ook op straat. „Maar alleen als ik aan het gebaren ben.” Lees verder »
