Het kuikentje Calimero
Een van de bekendste oneliners uit tekenfilmland komt van een klein, zwart kuikentje met ‘op zijn koppie’ een eierdop met barst: Calimero. Het brave hoentje dat door de grote dieren altijd verkeerd werd begrepen en de schuld kreeg, debuteerde in 1972 bij de TROS. De ‘tigste’ herhaling was in 2004 op Nickelodeon. Van Dale heeft het onmachtige gevoel van Calimero vereeuwigd als ‘calimerocomplex’.
Door Eppo König
Calimero’s verongelijkte piepstemmetje was afkomstig van de knappe hoorspelactrice Corry van der Linden (1937, Utrecht). Zij gaf haar stem aan het figuurtje van de Italiaanse tekenaar Toni Pagot. Zijn wortels waren in Van der Lindens nasynchronisatie nog hoorbaar in de lichte Italiaanse hik: máma, pápa! Eén keer heeft Van der Linden Pagot (1921-2001) persoonlijk ontmoet: „Bene, bene”, zei hij toen. „Goed, goed.”
Beluister fragmenten: (1)
Andere herinneringen moeten van ver komen. Het verleden laat Van der Linden soms in de steek, zeker na de dood van een zoon een paar jaar terug. Ze staat nog op Disney-dvd’s als De reddertjes in Kangoeroeland (Bianca) en Paniek op de Prairie (Pearl). Vorig jaar droeg ze dichtwerk van Cornelis van Dijk voor. Nu is Van der Linden vaak thuis in Bussum.
Achter een raam op de eerste verdieping staat een grote pop van Calimero: een mascotte om te vieren dat de elpee De avonturen van Calimero 25.000 keer was verkocht, vertelt zoon Valentijn. Het was 1 maart 1973. Van der Linden kreeg een Gouden Plaat en ontmoette haar toekomstige echtgenoot: trombonist Hans de Ruyter, overleden in 1981.
De echte ‘kijkbuiskinderen’ kennen Van der Lindens stem ook van andere series. In Ti-ta Tovenaar (productie 1972-1974) vertolkte ze de pluizige Grobbebol Geeltje en Grobbebol Broer. Eén keer was ze zelf in beeld als zanglerares van tovenaarsdochter Tika. Verder gaf Van der Linden een stem aan een karrenvracht Smurfen (in de jaren 1981-1987): Luilak, Klungel, Babysmurf, Dichtsmurf, Boerensmurf en Smurfin.
Calimero is haar altijd het best bijgebleven. Samen met zijn vriendinnetje Priscilla en die betweterige Pieter Eend. „Omdat Calimero zo lief kon zijn en af en toe boos. Misschien wel omdat ik hem bén.”
En dan vanuit het niets gebeurt het. Op de bank in haar huiskamer duikt Van der Linden een beetje ineen, kijkt omlaag en piept met hoge uithalen: „Nou, het is niet eerlijk. Want zij zijn groot en ik is klein, en dat is niet eerlijk. Nou.”
Verrek.
Daar zit Calimero. Dat kleine zwarte kuikentje. Verscholen onder een eierdop met barst.
maandag 20 november 2006, 14:10 uur
Achter dat heel, heel klein piepstemmetje van Calimero zat voor ons een heel, heel
groot talent: een rethorica-lerares van de bovenste plank. Zo hebben wij ze ook leren kennen: Corrie van der Linden.
Ze had een feilloos oor. In je stem ontging haar geen enkele onwaarachtigheid. Haar diepinvoelend luisteren naar je, bij het opzeggen van gedichten, legde ieder emotionele onechtheid en onrealistisch denken van je bloot. Je voelde je gerönt-gend. Het was een pure psychotherapie, als je met haar mee kon luisteren.
Het mooiste en het sterkste in je kwam boven. Met een puur hart ging je opnemen en samenvallen met dat, wat in het bereik van je zinnen kwam. Je werd jezelf duidelijk. Daarmee ging een heel nieuw levensbesef voor je open. Je bent helemaal jouw wereld. Zij was toch ook helemaal Calimero. Zo totaal was haar inleving in hem. Dat deed zij zonder enig voorbehoud.
Met haar filterde je – door te versmelten met haar levenskunst van puur toehoren – al het afstandelijke en al het onechte uit je benadering van jouw echte wereld.
Het resultaat was een thuiskomen en een zich thuisvoelen. Met de jaren groeide alleen maar die vrucht. En natuurlijk ook de dankbaarheid naar haar toe.
Het Calimerocomplex mochten we afleggen.
Door zo iets nietszeggends als luisteren, bloeit een wereld open, waarin alles zijn plek en zin krijgt en heeft !
Heb je dat van je – het bewust puur open staan – ooit echt getetst ?
Dan weet je alles af van onverdeeld gelukkig zijn en van een omgeving, die met jou dat geluk deelt.
Hulde, Corrie, dat je meehielp zo iets op de been te zetten.