De Irakezen kijken hun ogen uit. Twee meter mens is gearriveerd in Bagdad, nog nooit zoiets gezien. ,,Basketbal, basketbal’’, hoor ik nu al de hele dag. ,,Ya Tawil!’’ Hé lange.

Het idee dat ik hier ongemerkt door de stad zou kunnen gaan, was een beginnersfout. Volgens de Irak-veteranen is overleven in deze stad vooral een kwestie van opgaan in de meute. De vrouwen doen dus een hoofddoek om. De mannen laten hun baarden staan. Maar ja die twee meter, wat doe je daarmee?

,,Basketbal, basketbal’’, hoor ik nu al de hele dag. ,,Ya Tawil!’’ Hé lange.

,,Je ziet eruit als een huurling’’, grinnikte een collega voor vertrek. ,,Veel succes.’’ Een kort sprintje, uit de auto, over het trottoir in een centrale wijk leidt onherroepelijk tot nastaren met grote ogen. En dan maar hopen dat de kijkers niet boosaardig zijn.

Ik kijk naar andere dingen. Naar de monsterlijke wegversperringen, en de eindeloze verzameling van gepantserde auto’s in alle vormen en maten in deze stad. Of naar de ravage in het hotel waar we verblijven. De lobby is nog altijd niet hersteld van de aanslag die al weer weken geleden werd gepleegd.

Lees verder »

Een Amerikaanse soldaat op het vliegveld van Bagdad, in 2003. (Foto Bloomberg)

Het vliegtuig van Istanbul naar Bagdad is een cabine vol testosteron en tatoeages. Deze stad lijkt een eldorado voor spierbundels in gymschoenen. Contractanten heten ze in Irak, maar die keurige naam danken ze aan hun Amerikaanse en Britse werkgevers. In Zuid-Afrika heten die jongens gewoon huurlingen. Daar komen ze ook vaak vandaan, ex-apartheidsleger, gedesillusioneerd met de lage carrièrekansen in eigen land sinds de zwarte machtsovername.

Ze waren er al vanaf de invasie in 2003. Maar ze zijn talrijker geworden, verzekert tolk en producer Esmeralda van Boon die dit vliegtuig al vele malen vaker nam. De Britten waren al weg, en nu is ook de grote uittocht van de Amerikaanse gevechtstroepen begonnen. De spierbundels in hun strakke shirts moeten de gaten vullen.

Aanwijzingsborden op het vliegveld van Bagdad. (Foto Bloomberg)

De vroege vlucht uit Istanbul, vertrek om half vier in de ochtend, landt na zonsopgang. Bagdad is gehuld in een gele waas van de eerste zandstormen. Het seizoen is net begonnen. De Duitse diplomaat naast me zucht. Hij is net terug van drie weken vakantie in het thuisland. Zijn ambassade ligt buiten de zwaar bewaakte Groene Zone, waar de Verenigde Naties en de Iraakse regering zich met tal van buitenlandse ambassades verschuilen achter hoge muren. Tijdens de parlementsverkiezingen op 7 maart bleken die muren geen garantie, het regende mortieren.

Lees verder »