De stad loopt leeg. Niet alleen de Amerikaanse gevechtssoldaten vertrekken. Ook de journalisten, hun helpers, de hulpverleners. Bagdad heeft ze niet meer nodig. Bagdad heeft genoeg aan zichzelf nu. Bagdad wil op zijn eigen benen staan. Wankel, maar wel zijn eigen benen.

Hotel Al Rashid in Bagdad, in 2002. (Foto Bloomberg)

Nergens voelen we dat zo sterk als in onze zoektocht naar geschikte accommodatie. Die zoektocht hield niet op, tot de laatste dag. Het verhaal over het gestuntel onderweg is er een dat je liever pas vertelt als je weer veilig thuis bent. Bagdad heeft een vijftal vooraanstaande hotels, die tijdens de oorlogen van de afgelopen twintig jaar faam verwierven. Het Palestine, het Ishtar Sheraton, Al Rashid, het Babylon en Al Hamra. Zij zijn voor westerlingen de ankers van deze stad. Maar in het vooruitzicht van de Amerikaanse terugtrekking sloten de meesten hun deuren.

De Iraakse regering stelt liefst 300 miljoen dollar beschikbaar om de hotels te renoveren in de aanloop van de Arabische Top, begin volgend jaar. Er zijn er maar weinig in Bagdad die begrijpen waarom de Arabische leiders uitgerekend deze hoofdstad kozen voor hun jaarlijkse bijeenkomst. Of hoe hun lijfwachten denken al die leiders weer veilig thuis te krijgen in deze magneet voor zelfmoordterroristen.

De hotels die de leiders moeten onderbrengen kunnen wel een verfkwast gebruiken. Ze zijn verstoft, en versleten onder de jarenlange sancties, de oorlogen, de terreur. Alleen het Al Hamra bleef open. Onze enige keus. Dat op zichzelf is geen geruststellend idee. Ook voor militante groeperingen op zoek naar een westerling is de keuze nu beperkt. En ze hadden al eerder bewezen het Al Hamra te kunnen vinden. In februari ramde een bomauto zich door de slagboom van het hotel. De bewakers wisten de chauffeur te doden, een fractie van een seconde voor hij de lobby bereikte. De auto ontplofte en legde de huizen van de buren van het hotel in puin.

Het puin ligt er nog steeds, de ingestorte voorgevels, de verwrongen autowrakken. Maar de gewapende bewakers zijn er niet meer. Wegbezuinigd sinds de Amerikaanse televisiezender NBC zijn kantoor in het hotel sloot. De Amerikanen betaalden voor hun eigen beveiliging. Zonder NBC geen machinegeweren. Dat voelt slecht, elke keer als we na een lange dag terugkeren en langs de vernietigde huizen naar de receptie rijden.

Een Iraakse analist die we in het hotel interviewen gooit nog wat olie op het vuur. Hij rijdt zelf in een gepantserde auto, en heeft twintig bewakers in dienst. ,,Minder dan ik eigenlijk nodig heb’’, zegt hij. Al-Qaeda heeft een pesthekel aan zijn analyses en contacten. Wijdbeens op de bank kijkt hij even rond en zegt: ,,jullie zitten hier niet veilig’’. Hij biedt zijn zwaarbewaakte villa aan als onderkomen, maar het lijkt ons evenmin verstandig om ons in zijn frontlinie te begeven. Ieder zijn eigen oorlog.

Op de laatste dag gaan we nog even buurten bij de collega’s van CNN en Al-Jazeera. Voor 2000 dollar per camerateam laten zij zich met gepantserde auto’s en bewakers door deze stad rijden. Ze slapen in een gebunkerd appartement, waar een particulier beveiligingsbedrijf toeziet op de veiligheid. ,,Sorry mate’’, zegt het hoofd beveiliging als we hem vertellen over de benarde situatie in het Al Hamra. ,,Ik heb geen plek. We puilen uit.’’ We knikken. We begrijpen dat.

Een uur later, als we weer door het puin naar de lobby van het Al Hamra struinen gaat de telefoon. De beveiliger aan de telefoon. Hij maakt zich zorgen. ,,Ik heb twee bedden voor jullie klaarstaan. Op mijn kosten.’’ Ik heb zin om even naar huis te bellen. Mam, vanavond slapen we veilig.

Dit verhaal is geplaatst op zondag 29 augustus 2010 om 12:59 uur.