Duitsland wint? Uh…ja, daar zat ik goed naast. Jammer voor mij, maar veel erger: jammer voor het toernooi en voor het voetbal. Het lag voor de hand dat de Portugezen zouden blijven spelen zoals ze dat eerder in het toernooi hadden gedaan. Lees verder »
Zaten we vier jaar geleden nog opgescheept met betrekkelijk saaie teams als Engeland, Zweden, Tsjechië, Griekenland, nu bestaan de kwartfinales zowat geheel uit leuke, aanvallende ploegen. Van Portugal, Nederland, Spanje, Kroatië, Turkije mag je aansprekende acties verwachten. En nu heeft warempel ook Rusland zich in dat rijtje gevoegd. Lees verder »
Hoe raar kan het gaan: juist in een betrekkelijk saaie pot voetbal word je bevangen door patriottisme. Nederland speelde gisteravond niet geweldig, maar Nederland hoefde ook niet. De Roemenen moesten wel, en toch deden ze vrijwel niets. Terwijl elf Roemenen zich angstig verscholen achter de middenlijn besefte ik weer eens dat Oranje zoiets nooit zou doen. Nederland speelt wel eens slecht, vaker dan ons lief is, maar nooit laf. De wil om de bal te hebben is in onze voetbalgenen gekropen. Die wil mag daar lekker blijven zitten.
Roemenië: waarom gedraagt een team dat in de kwalificatie naar dit EK nog vier punten haalde tegen Nederland zich als een gezelschap juffertjes? Zelfs als Nederland met een zogenaamd B-elftal aantreedt? Ontzag voor de vele mooie goals tegen Italië en Frankrijk, neem ik aan. Kennelijk is de wereld bang geworden voor Oranje. Kennelijk wekken ook de helden op het gras en de tienduizenden oranje fans op de tribune de indruk van onoverwinnelijkheid. Ook die veronderstelling doet het hart sneller kloppen.
Mede daarom moet Rusland vanavond winnen van Zweden. Scandinaviërs zijn niet zo van ontzag. Ik kijk liever uit naar een kwartfinale tegen Russen die niet goed kunnen verdedigen – en die tegen Nederland zullen opkijken – dan naar de confrontatie met een stel Zweedse hardlopers die zich met een haast nihilistische toewijding zullen vastbijten in de Hollandse scheppingsdrang. Dankzij de ‘Hiddink Revolutie’ willen de Russen tegenwoordig de bal hebben, en aanvallen. Dat zou zaterdag ruimte scheppen voor de Nederlandse tegenaanvallen. De Zweden interesseert het allemaal niets, ze hoeven geen bal, ze hoeven alleen maar een mooie stand op het bord.
Een wedstrijd tegen Rusland zou veel leuker zijn, voor ons, voor de Russen, voor de uitdijende bewonderaars van Oranje in heel de wereld. Alleen niet voor de Zweden natuurlijk.
Keek ik tijdens vorige toernooien nog met veel plezier naar Duitsland, wat ze nu laten zien tart iedere beschrijving. Het frisse aanvalsspel is verdwenen.
Nu valt vooral een haast idioot gebrek aan techniek op. Duitsland tegen Oostenrijk was een bal voor prutsers. De meesten op het veld hadden voor het aannemen en controleren van de bal minstens twee vierkante meter gras nodig. De Latijnse invloeden van de vooraf veel geprezen spits van Duitsland, Mario Gomez, beperkten zich tot zijn naam. Tot nu toe laat de 22-jarige zoon van een Spaanse vader en Duitse moeder niets zien, of het moest een schrijnend tekort aan spelinzicht en balbehandeling zijn.
Mozes, wat slecht!, riep ik, en ik dacht aan het raffinement van Robin van Persie. Aan het draaien van Wesley Sneijder. Aan de uitspraak dat Nederlanders de Brazilianen van Europa zijn. Beetje overtrokken uitspraak, vond ik altijd. Gisteren vond ik dat anderhalf uur lang niet.
Benieuwd of Nederland zijn Braziliaanse houding en balcontrole vanavond kan laten zien tegen de degelijke, nogal onderschatte Roemenen. Goed voetballen zonder noodzaak is lastiger dan je misschien denkt.
Marco van Basten laat zich niet doodknuffelen door internationale bewonderaars. Daar valt veel voor te zeggen. Met eigen ogen zag hij dat de 7-1 overwinning op Italië/Frankrijk behalve met strijdlust en briljante momenten in de voorhoede te maken had met mazzel. Goede ogen. De structurele fouten die hij in Oranje zag, zullen tijdens dit EK niet meer verdwijnen, zei hij. Fijne uitspraak. Zelfs als alles tot en met 29 juni goed blijft gaan, zal die beker worden gewonnen met een verre van perfecte ploeg. Geeft niks, maar het helpt als je het zelf kan toegeven.
Voorbeeld, als je het mij vraagt: het gemak waarmee Fransen en zelfs Italianen het Nederlandse middenveld konden doorklieven, en zonder veel moeite mooie kansen kregen. Dat is een probleem dat je pas ziet als je die oranje bril afzet. Voordeel tijdens deze euforie: hoe gek wij ook doen, de coach blijft nuchter. Hij vertrouwt alleen zijn eigen ogen, en die van zijn assistenten.
Kijkend naar Arda Turan weet je dat er veel verandert in het voetbal, maar lang niet alles. Alle poëtische beschouwingen over de teloorgang van de kleine dribbelaars ten spijt: ze zijn er nog, en één van hen is Arda Turan. Je koestert niet alleen zijn balvaardigheid, zijn vlugge voeten, je koestert misschien nog het meeste zijn lichaamshouding terwijl hij een verdediger op het verkeerde been zet: hij had zelf niet anders verwacht. Lees verder »
Wat een avond. Minder doelkansen dan Frankrijk (of hooguit evenveel) en toch met 4-1 winnen. Een totaalscore van 7-1 na wedstrijden tegen de WK-finalisten van 2006 is bizar, en uniek. Zo glorieus als nu begon Nederland nog niet eerder aan een eindronde. De start op het EK 2000 komt nog een beetje in de richting, met overwinningen op Tsjechië en Denemarken (1-0 en 3-0). Verder was er meestal puntenverlies in de eerste twee wedstrijden. Lees verder »
Duitsland verliest en wij halen de schouders op. Er zijn tijden geweest dat Duits verlies goed nieuws was, een reden om je een dag lang lekker te voelen. Dat had onder andere te maken met jaloezie op Duits welvaren. In deze nieuwe eeuw zijn de Duitsers nog steeds verrassend succesvol. Met een ploeg zonder buitengewoon veel talent tweede (2002) en derde (2006) worden op een WK is behoorlijk knap natuurlijk. Maar rancune over Duitse successen, zoals we dat in de vorige eeuw kenden, blijft nu zo goed als achterwege. Lees verder »
Man of the match was, ik zeg het niet snel, de scheidsrechter. Onder het liberaal-wakend oog van Lubos Michel konden Zwitsers en Turken hun wedstrijd geleidelijk in een thriller veranderen. De Slowaak met zijn jongenshoofd stond veel toe, en dat niet alleen, naarmate het veld natter werd, de slidings langer, ging hij gewoon door met veel toe te staan. Hij schonk de spelers het vertrouwen dat ze het niet te bont zouden maken en de spelers lieten hem niet in de steek.
Iedereen doorweekt, beide ploegen streden voor de noodzakelijke overwinning en toch werd het niet gemeen. Heerlijk dramatische veldslag, met dank aan Michel. Handelaar in autobanden runt een stichting voor jong Slowaaks voetbaltalent. Verbaast me niks. Michel houdt van voetbal, het spel moet rollen, almaar in beweging blijven, en zo was het goed.
Omdat het spel ondanks het zompige gras zo lekker voortging, konden de Turken laten zien dat ze net iets beter kunnen ballen dan de Zwitsers. En winnen.
Verder nam mijn afkeer van de Tsjechen gisteren weer iets af. Eindelijk zagen we iets van avontuur in hun spel. Maar tegen de Portugezen waren ze niet opgewassen en dat is voor iedereen het beste. Turkije-Tsjechië wordt zaterdag in ieder geval een must-see. Wie wint, gaat door; eventueel pas na penalties. Van mij mogen het de hartstochtelijke, hoewel soms wat onbehouwen Turken worden. Turkije brengt mensen in het veld, geen robots.
Nog even over die goal van Sneijder. Wat nu al een legendarisch doelpunt lijkt te zijn, past verrassend mooi in een historische reeks.
1978: afstandsschot Arie Haan tegen Italië (WK Argentinië).
1988: volley Marco van Basten tegen Sovjet-Unie (EK West-Duitsland).
