Lees verder »
Van alle kanten wordt Spanje nu bejubeld als de juiste EK-winnaar. Spanje presteerde gedurende het toernooi vrij constant en beschikt over meer techniek en flair dan de andere finalist, Duitsland. Het zal de lezers van dit weblog niet verbazen dat ik deze visie deel.
Alleen: de finale was gisteren vrij saai om naar te kijken, en dat kwam niet alleen door Duitse gebreken. Het kwam ook door een Spaans ‘gebrek’ – het ontbreken van romantiek.
Landen die van begin af aan goed spelen en uiteindelijk het toernooi winnen: je maakt het niet vaak mee. Gravend in mijn geheugen kom ik op Brazilië in 1970. Vloeiend aanvalsspel van Pelé en Gerson en al die andere mooie voetballers leidde tot de gedroomde triomf op het WK in Mexico. Lees verder »
Maar verder?
Lees verder »
Samen schetsten de Spanjaarden en Russen een plaatje van het Nederlands elftal, en nu weten we waar we staan. Niet zo hoog. Zoals Spanje de Russische aanvallers in bedwang hield: de eenvoud pijnigde mijn chauvinistisch gemoed. Waar waren ze nou, die griezelig snelle Russen die uit het niets opdoken, als Gremlins in een donkere slaapkamer?
Lees verder »
Dank je wel, Turken en Duitsers, voor deze wedstrijd. Deze meeslepende wedstrijd met z’n bizarre uitslag. Negentig minuten lang was ik geboeid – je maakt het niet iedere week mee. (Tijdens dit behoorlijk enerverende EK wel trouwens.)
Lees verder »
Kijken naar de rest van het toernooi als Nederland is uitgeschakeld: het heeft iets zuurs. Je vermant je, zegt tegen jezelf: kom op, geniet van het voetbal, ‘t is maar een spel. Je hoort het jezelf antwoorden op de vraag hoe je je voelt: best hoor, vanavond lekker kijken naar Duitsland-Turkije. Benieuwd of de Turken nog wat kunnen klaarspelen.
Overal in het land gonst het bij de koffieapparaten van de theorieën over wat er mis is gegaan tegen Rusland.
Veel gehoord zijn onder meer: Lees verder »
- Guus Hiddink was Nederland te slim af. Zoals de bondscoach van Rusland zelf naar deze krant sms’te: Nederland was te euforisch.
(Zelfs als dat waar is: hoe zouden zijn tegenmaatregelen dan hebben geluid? Wat is het antigif tegen te euforisch?)
Lees verder »
De zogenaamde realisten wisten zeker dat Duitsland en Italië wel ‘weer’ in de finale zouden staan. Afgezien van het feit dat Duitsland en Italië slechts één finale uitvochten (WK 1982): ook deze resultaatlanden falen regelmatig. Gelukkig maar. Het oog wil ook wat.
Eerder dit jaar vertelde Marco van Basten mij nog eens over dat voorval in 1988. Over Franz Beckenbaur die na de verloren wedstrijd tegen Nederland de bus van Oranje was binnengestapt om de Nederlanders te feliciteren met hun overwinning. Ook had de Duitse bondscoach hen veel succes gewenst in de finale. Het gebaar had veel indruk gemaakt op Van Basten. Vanaf dat moment was Beckenbauer in zijn ogen een groot sportman. Na een wedstrijd vol incidenten en hoog oplaaiende rivaliteit zoiets opbrengen: daar moest je een meneer voor zijn.
Lees verder »
In de rust al een beetje schor. Van het roepen: ‘Wat een geweldige aanval!’ Dan had ik het over de Russen. Keer op keer waren de Russische aanvallen geweldig. Die van Nederland bijna nooit. De Russen drongen regelmatig het Nederlandse strafschopgebied binnen, andersom kwam het maar sporadisch voor. Niet toevallig kwam de onverdiende gelijkmaker door Van Nistelrooy vlak voor tijd voort uit een vrije trap.
Wat Kroatië gisteren overkwam, kan Nederland vanavond ook gebeuren. Denken dat je beter bent, en toch verliezen. Het meeste aan de bal zijn, de meeste kansen krijgen, maar uiteindelijk met lege handen achterblijven. Dat scenario is vooral denkbaar als Rusland vanavond net zo verdedigend speelt als Turkije gisteravond tegen Kroatië.
Lees verder »
