Van alle kanten wordt Spanje nu bejubeld als de juiste EK-winnaar. Spanje presteerde gedurende het toernooi vrij constant en beschikt over meer techniek en flair dan de andere finalist, Duitsland. Het zal de lezers van dit weblog niet verbazen dat ik deze visie deel.
Alleen: de finale was gisteren vrij saai om naar te kijken, en dat kwam niet alleen door Duitse gebreken. Het kwam ook door een Spaans ‘gebrek’ – het ontbreken van romantiek. De Spanjaarden voetballen wel mooi, maar dat doen ze uitsluitend zolang de tegenstander meewerkt. Doet de tegenstander dat niet, zoals de Duitsers gisteren, dan betalen de Spanjaarden met gelijke munt terug. Zij veel mensen achter de bal, wij ook veel mensen achter de bal.

Zo speelde het Nederlands elftal in de gouden jaren zeventig vaak ook. Als het niet goedschiks ging, dan maar kwaadschiks. Het is vaak de enige manier voor een mooi elftal om te winnen van een lelijk elftal. Door maling te (kunnen) hebben aan het publiek wint de betere ploeg. Schoonheid heeft een zeker cynisme nodig om tot resultaat te leiden, kennelijk. Zie Spanje gisteravond.
Spanje ging niet merkbaar gebukt onder de duffe vertoning die deze wedstrijd vaak was. (Hoewel stukken minder duf dan de WK-finale van 2006.) Juist daardoor bleef het Spaanse hoofd koel, won de wil om te winnen het gemakkelijk van de wil om iets moois te laten zien.
Dankzij dit cynisme kreeg het vrij aantrekkelijke toernooi de vrij aantrekkelijke winnaar die het verdiende.

Dit verhaal is geplaatst op maandag 30 juni 2008 om 12:23 uur.