Landen die van begin af aan goed spelen en uiteindelijk het toernooi winnen: je maakt het niet vaak mee. Gravend in mijn geheugen kom ik op Brazilië in 1970. Vloeiend aanvalsspel van Pelé en Gerson en al die andere mooie voetballers leidde tot de gedroomde triomf op het WK in Mexico.
Maar verder? Frankrijk op het EK van 1984 misschien. Argentinië/Maradona in 1986. Voor het overige zie je voornamelijk landen die geluk hadden, waar het op de beslissende momenten net even mee zat, die wedstrijden wonnen die ze voor hetzelfde geld niet hadden gewonnen. (Nederland in 1988 bijvoorbeeld, tegen Ierland.) Of die slecht begonnen om zich met veel kunst- en vliegwerk te herstellen en laat in het toernooi alsnog piekten. Van veel winnaars kun je je na enkele jaren al niet meer herinneren waar ze hun goud aan te danken hadden.

Ja natuurijk, er is zoiets als verdienen. Je hebt feitelijke winnaars en morele winnaars. Omdat voetbal een spel is met een grote toevalsfactor gaat het helaas lang niet altijd samen. En schoonheid loont lang niet altijd, was het maar waar.

Stel nu dat Duitsland morgen wint. Dan verliest het land dat de neutrale kijker een aantal prachtige combinaties heeft laten zien. Jammer voor Spanje en de liefhebbers van schoonheid. Spanje zou dan de morele winnaar zijn, Duitsland de feitelijke. Duitsland heeft dit toernooi een van de minst aansprekende Mannschaften van de afgelopen decennia de wei in gestuurd, er valt weinig te beleven. Zelfs ‘Turkije-B’ was in de halve finale het betere elftal. Op het benutten van de kansen na, dan.
Wat je de Duitsers ook nu weer moet nageven is hun voorbeeldige instelling. Ook als zo’n beetje alles wat ze proberen mislukt, blijven ze doen wat ze moeten doen. En missen ze extreem weinig kansen.
Dat blijft een spel-onderdeel waar veel landen iets van kunnen leren.

Dit verhaal is geplaatst op zaterdag 28 juni 2008 om 11:52 uur.