In een braambos ¬– nu de struiken kaal zijn zie je hoe ondoordringbaar vervlochten de braamtakken zijn – buitelen tientallen heggemussen. Ze vliegen op en ze vliegen terug, ze laten de struiken bloeien met bruine vlammetjes.
Lees verder »
Het heeft gestormd. De meeste kruinen zijn kaal. Het blad ligt hoogpolig op het pad, waar het de modder dempt. Het bos bestaat afwisselend uit lichte stukken kale loofboom en donkere plekken naaldhout.
Lees verder »
Het is kijkdozenweer. Achter me is de hemel van roet. Voor me uit strijdt een wolkenpak met het spotlicht van de zon.
Het bos ligt te roesten. Alle bomen lijken oranje, maar dat is alleen op het eerste gezicht. De berken en de eiken zijn geel, andere eiken zijn rood (de Amerikaanse variant) en de beuken goud.
Nu de klokken van Doesburg uitgebeierd zijn, klinken achter de muren van de kerk gedempte orgeltonen en samenzang. De stemmen, met de vrouwenstemmen het duidelijkst, versmelten met het gekwetter van de vogels in de lege straat. Lees verder »
Er is een natuurvijver met een steigertje en eenden die tussen stukken drijfbrood rondpotelen. Er zijn uitlegborden (,,Klimop is geen parasiet…’’). Er zijn houten vogelmodelletjes, speelweitjes, bankjes en prullenbakken.
De zes zwarte pony’s staan stil tussen de bomen. Een klein windvlaag tilt even hun manen op. Elk paardje houdt één achterhoefje op de punt, als de geheven pink bij een kopje thee-op-stand. Dit zijn de prinsen en prinsessen van Dartmoor. Lees verder »
Een troep jachthonden komt ons tegemoet, op de voet gevolgd door een stel ruiters. Geblaf, enthousiasme, vrolijkheid. ,,Lovely wheather!’’
Het bospad is breed maar veel licht komt er niet. Het is hier net de walvisbuik waar Jonas in terecht kwam (of, voor de filmfans, Disney’s Pinocchio).
Als een natte prop ligt het kalfje aan de hoeven van zijn moeder. Die likt het schoon en dan begint het eerste avontuur van zijn leven: staan! Lees verder »
 | ||
 |
 |
 |
 |
 |
 |